Leven met een autist

Geachte heer Vermeulen,
dank voor de mogelijkheid om met u te corresponderen. Ik ben 16 jaar getrouwd geweest met een hoogbegaafd autist -een succesvolle zakenman- samen 3 kinderen opgevoed en ik was totaal uitgeput, leeggelopen en liep over van schuldgevoel. Al die jaren dat ik niet heb herkend waarom onze relatie zo moeizaam was heb ik me uiterst eenzaam gevoeld.

Mensen zijn zeer onwetend over autisme bij (hoog/normaal)begaafden. Ik zou zo graag zien dat er meer publiciteit gegeven werd aan het samenleven met een autist in een andere vorm dan ouder/kind. Het kan mensen veel verdriet besparen als je kunt herkennen wat er speelt, waar oorzaken liggen van vele spanningen, onbegrip etc.


Juist bij volwassenen is het zo moeilijk vast te stellen maar als partner snak je naar duidelijkheid. Nog steeds aarzel ik om iets te vertellen aan derden omdat het gevolgen heeft voor mijn ex, maar ook voor mijn kinderen. Ik wil niemand stigmatiseren, maar soms moet je uitleggen wat achtergronden zijn van handelingspatronen van je ex, waar je nog dagelijks mee te maken hebt.

Mijn ex-man is nog steeds zakelijk zeer succesvol en heeft natuurlijk daardoor een maatschappelijke positie verworven die een zekere onaantastbaarheid geeft. Mijn positie daarentegen is er een van verdedigen, uitleggen en stil verdriet. Ik heb samengewerkt met mijn man in ons eigen bedrijf, heel, heel hard gewerkt en altijd zwaar onderbetaald. Dat een gunstige betaling een vorm van waardering was, heeft hij nooit willen inzien, je werkt toch voor elkaar?

Dat zijn inkomen zeer riant was, daar kon ik toch ook van meegenieten? Enzovoort. Daarvan pluk ik nu de wrange vruchten, een gunstig arbeidsverleden heb ik hierdoor niet opgebouwd. Nog altijd aarzel ik om uit te leggen aan derden wat hiervan de oorzaak is, dat eeuwige schaamtegevoel omdat ikzelf gefaald heb, niet kan leven met zijn beperking, niet hard genoeg gewerkt heb om er toch mee om te kunnen gaan. Ach, eigenlijk heb ik geen vraag maar wil ik u hartelijk bedanken voor alle boeken en activiteiten die u reeds verwezenlijkt hebt en tevens wil ik u aanmoedigen hier hard mee door te gaan.
Vriendelijke groeten, Saskia

Ons advies

Beste Saskia,
Zoals je zelf schrijft zit er niet echt een vraag in jouw verhaal, maar het is voor mij en wellicht voor heel wat 'partners van' erg herkenbaar. Bedankt ook voor jouw compliment. Niet alleen ikzelf, maar ook mijn collega's en nog heel wat mensen in Vlaanderen en Nederland, werken er hard aan om autisme beter bekend te maken. Nog te weinig mensen weten wat het is. Daardoor worden betrokkenen, ouders maar dus ook partners zoals jij, vaak geconfronteerd met onbegrip en ongeloof.

Artikels zoals dit nu in Psychologie Magazine zijn hard nodig. Iedereen schijnt het woord autisme wel te kennen, maar velen hebben er een erg stereotiepe en dus 'autistisch' begrip van. Het schaamtegevoel en de schuldgevoelens die je hebt, deel je met veel anderen. Praten met mensen die je verhaal herkennen en begrijpen, hoe moeilijk je die soms ook kan vinden, kan helpen.

Veel sterkte gewenst!

Peter



Peter Vermeulen is pedagoog en als autismedeskundige werkzaam bij Autisme Centraal in België. Onderkenning van autisme bij normaal tot hoogbegaafde personen, is zijn specialisme. Hij schreef verschillende boeken over autisme. Plusabonnees stelden in de zomer van 2002 vragen vaan Peter Vermeulen.

Expert

Peter Vermeulen

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Hoe verbeter ik de relatie met mijn autistische man?

Lees verder
Artikel

Waarom straffen niet werkt

Als je dochtertje expres haar bord op de grond gooit, als je zoon zijn kleine broertje pest, als je ...

Lees verder
Advies

Mijn man wil al 35 jaar niet vrijen

Lees verder
Artikel

Autisme, een brein vol kronkelpaadjes

Lees verder
Verhaal

Partner met asperger: ‘Eigenlijk moet zij me uitleggen wat liefde is’

Lees verder
Artikel

Opgroeien met een autist

Lees verder
Artikel

BBC-documentaire: Autistische kinderen op school

Lees verder
Advies

Autistisch en kinderleidster, kan dat?

Lees verder