De vraag

Ik worstel met het toelaten van mensen

Beste Ursela,
Onlangs ben ik afgestudeerd aan de HHS voor de opleiding Personeel en Arbeid.

Op zich niks bijzonders ware het niet dat ik in 1997 niet meer wilde leven en in 1998 de dood op een presenteerblaadje aangereikt kreeg. Dit in de vorm van kanker. Toen heb ik besloten dat ik wel wilde leven maar dat het wel anders moest. En hoewel er vele factoren zijn die tegenwerken kan ik toch zeggen dat er enorm veel veranderd is.

Zo ben ik op mijn negenendertigste dus gaan studeren. Een van de belangrijkste punten voor mij is trouw blijven aan mezelf. Dus niet meer over me heen laten walsen, grenzen stellen. Dit gaat allemaal goed, en op dat gebied is mijn zelfbeeld flink bijgesteld. Echter er is een punt waar ik mee blijf worstelen en dat is het toelaten van mensen. Ik heb een aantal collega’s die ik na jaren heb toegelaten. Dit zijn echter allemaal vrouwen, wat mannen betreft ben ik nog steeds moeilijk. En als ik me openstel dan ga ik mij weer verontschuldigen. Hier ligt natuurlijk nog steeds mijn negatieve zelfbeeld aan ten grondslag. Want wie is er nou geïnteresseerd in mij?

Onlangs heb ik een leuk gesprek gehad met een leuke man. In dat gesprek heb ik het zeer trots over mijn overwinningen op het leven gehad. De volgende dag heb ik echter mijn excuses aangeboden omdat ik bang was dat ik te belastend bezig was geweest. Ik kreeg toen de reactie terug dat deze persoon het niet zo ervaren had, dat hij mij een leuke vrouw vond, en dat ik me niet hoefde te schamen. Ik was hier blij mee, maar toch. Overigens is het nemen van ruimte zowel bij vrouwen als bij mannen een probleem, maar bij mannen meer. Dit kan ik ook wel weer verklaren: mijn vader.

Nu dan wat ik wil: Ik zeg dat ik trots op mezelf ben, maar het voelt niet zo. En waarom ben ik zo bang om een ander toe te laten?

Met vriendelijke groet,
Rosamunde

Het advies

Ursela van Stekelenburg


Beste Rosamunde,
Geweldig dat je zoveel hebt bereikt, dat je je kanker hebt overwonnen, dat je bent afgestudeerd, dat je je grenzen hebt leren stellen, dat je zelfbeeld flink is bijgesteld. Kortom, jij mag echt trots zijn op jezelf!! Helaas voelt dat niet zo, begrijp ik uit je woorden. Ook vraag je je af waarom je zo bang bent om een ander toe te laten.

Jezelf openstellen, iemand je vertrouwen schenken, vertrouwen stellen in anderen, dat leren we al in onze vroege jeugdjaren. Mochten we echter om wat voor reden dan ook geen warme band met onze ouders/verzorgers ontwikkelen of wordt in de loop van ons leven ons vertrouwen geschaad, bijvoorbeeld doordat we emotioneel veronachtzaamd of verlaten worden, dan krijgt ons geloof in anderen een lelijke knauw, worden we bang om teleurgesteld, om gekwetst te worden. En is de neiging groot ons voor anderen af te sluiten.

Toch is het belangrijk, hoe moeilijk dat ook is, die hindernis weg te nemen. Praten met een vertrouweling/deskundige is een goed begin, een begin om je emoties te verwerken. Ook kan het zeker helpen je gevoelens op papier te zetten.

  • Beschrijf je gevoelens en gedachten bij een voor jouw bepalende gebeurtenis.
  • Trek daarna de voor jou daarbij behorende positieve en negatieve conclusies.
  • Herlees je beschrijvingen en schrijf op wat je opnieuw voelt.
  • Vraag je af of je datgene uit het verleden nu een plaats hebt weten te geven.
  • Formuleer een voor jouw belangrijk levensdoel en vul deze in met nieuwe/andere bezigheden/werkzaamheden/hobby’s (bijvoorbeeld door een boek over je levenservaring te schrijven).

Geef jezelf na elke stap een beloning en een compliment. En wees er trots op dat je elke keer weer opnieuw de confrontatie bent aangegaan. Geloof daarnaast in je nieuwe doelen, doe het rustig aan, blijf positief denken, zorg voor voldoende ontspannende afleiding en moedig je elke ochtend telkens weer aan met een strijdkreet als ‘ik ben een zeer interessant persoon, een persoon met veel levenservaring en met veel tekst’. Tot slot kun je de dag ook altijd afsluiten met een notitie in je dagboek over datgene waaraan je die dag trots op terugdenkt, al is het ‘maar een detail’.

Rosamunde, gun jezelf de tijd om aan dat gevoel van trots te wennen en kijk of je met of zonder extra ondersteuning die angst langzamerhand toch weet los te laten. Voor mij ben je in ieder geval een zeer interessante persoonlijkheid die met recht trots op zichzelf mag zijn!

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg



www.cleverwise.com



Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Hoe krijg ik meer ­contact buitenshuis?

Lees verder
Branded content

Moe? 7 tips voor meer vitaliteit

Na een lange werkdag ben je al snel geneigd op de bank te ploffen met de afstandsbediening en een gl...

Lees verder
Kort

Zo help je een kind met vliegangst

Steeds vaker zoeken ouders hulp om kinderen van vliegangst af te helpen, zegt psycholoog Lucas van G...

Lees verder
Advies

Zal ik doorgaan met deze onattente man?

Lees verder
Advies

In moeilijke tijden trekt mijn man zich terug

Lees verder
Artikel

Vriendschap

Lees verder
Artikel

Familie een veilig gevoel

Lees verder
Artikel

Vrienden met een beetje meer

Lees verder
Interview

Eva van der Gucht: ‘Ik vind het steeds fijner dat ik buiten de norm val’

Lees verder