De vraag

Ik erger me zelfs aan vrolijk fluitende mensen

Elke dag als ik naar buiten ga erger ik mij gelijk aan andere mensen. Het asociale gedrag van andere mensen frustreert mij enorm. Mensen die midden op de weg lopen, mensen naast je die mobiel zitten te bellen, mensen die vrolijk zitten te fluiten, fietsers die op de verkeerde weghelft fietsen, schreeuwende kinderen in de supermarkt, mensen die je niet de ruimte gunnen, de opgefoktheid van mensen en ga zo maar door.

Het lijkt wel alsof je lucht bent voor andere mensen. Hoe kan ik die frustratie en ergernis voortaan voorkomen?

Het advies

Je vraagt hoe je je ergernis en frustratie over het ‘asociale’ gedrag van je medemens kunt voorkomen. Ik moet eerlijk zeggen als fervent fietser in Amsterdam (een beter vervoersmiddel dan de tram en de auto) en als regelmatig treinpassagier, herken ik veel van je ergernissen.

Maar je maakt het jezelf wel erg moeilijk. Door het gedrag waaraan je je ergert meteen als ‘asociaal’ te bestempelen, maak je het gedrag, maar vooral de mensen zelf veel te belangrijk. Op deze manier doe je het voorkomen of ze het op jou gemunt hebben en plaats je jezelf in een slachtofferrol, terwijl op dat moment de wereld van genoemde mensen niet verder reikt dan tien centimeter vanaf hun iPhone, bij wijze van spreken.

Ik raad je dan ook twee dingen aan:
1) In de therapiepraktijk van het dagelijks leven kennen wij therapeuten een gulden regel: De enige die je in je omgeving kunt veranderen ben je zelf. Die ander pas als hij/zij daar de
noodzaak van inziet of door de omstandigheden daartoe gedwongen wordt.

2) Probeer te blijven hangen in je ‘verbazing’ over het vaak bizarre gedrag van die ander. Maak daar grapjes/sketches over. Je kunt die voor jezelf houden; je kunt het ook zeggen tegen de ander, maar dat word je niet altijd in dank afgenomen. Bijvoorbeeld door tegen een jong persoon die slingerend over het fietspad fietst al bellend te roepen:
‘Jongeman, u leidt al op zeer jonge leeftijd een zwalkend bestaan.’ Of tegen een luidruchtige beller:
‘Toch wel jammer dat je tegenwoordig zo hard moet praten met die nieuwe modellen, of is het misschien een collectors item?’

Relativeren dus Hoedie, want anders heb je geen leven meer.

Meer weten over dit thema? Bekijk Emoties
Deel dit artikel:
16 april 2015 | Laatst gewijzigd op 3 april 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Stapelgek van die geluiden

Ik ben al mijn leven lang heel gevoelig voor geluid. Ik word woedend en agressief als een geluid me ...
Lees verder
Branded content

Terug naar je eigen natuur

In plaats van blootsvoets over de steppe te rennen, wonen we in flats, zitten we achter een beeldsch...
Lees verder
Artikel

Bij de coach: ‘Durf je kwetsbaar te zijn?’

Door de juiste vragen te stellen, helpt een coach cliënten verder in hun ontwikkeling. In deze afle...
Lees verder
Artikel

Bij de coach: ‘Durf je kwetsbaar te zijn?’

Door de juiste vragen te stellen, helpt een coach cliënten verder in hun ontwikkeling. In deze afle...
Lees verder
Recensie

De functie van woede

Psychologie Magazine neemt de experts van het menselijk gedrag mee naar de bioscoop. Deze maand is d...
Lees verder
Artikel

Onderzoek: we ergeren ons groen en geel

Zucht, zit die collega wéér te kletsen. Sociaal gedoe slokt veel energie op, maar het aankaarten v...
Lees verder
Artikel

Wat bezielt die jongens toch?

Waarom plegen jonge mannen brute overvallen die nauwelijks iets opleveren, waarom schoppen ze ogensc...
Lees verder
Verhaal

Meer geduld, minder stress

We weten wel dat ongeduld niet helpt, de tijd gaat heus niet sneller. Waarom vinden we het dan toch ...
Lees verder
Advies

Mijn peuter slaat de baby

Geachte heer Matthys, Hoe reageer ik het best op een peuter van net drie die zijn zusje van 6 maande...
Lees verder
Advies

Ik erger me aan mijn ouders

  Beste Jolet, Ik ben een meisje van 14. Mijn probleem is dat ik me erger aan mijn ouders. Niet...
Lees verder
674