De vraag

Help! Mijn zoon heeft een hennepkwekerij

Dag Ursela,
Ik weet sinds een week dat onze zoon (23 en uit huis wonend) ruim twee jaar een hennepkwekerij had. Hij heeft dit aan mij vertelt, nadat een slaapkamer door de politie was ontruimt. Ik vind dit heel erg en ik word regelmatig emotioneel. Ik vind hem grenzeloos, zonder normbesef en vraag me af waar het met hem eindigt!

Hij zegt van te voren de consequenties te hebben doordacht, maar ondanks dat de risico’s nam. Hij wilde geld!

Nu moet hij zijn huurwoning verlaten. Hij wordt door zijn werkgever overgeplaatst en er komen boetes en straffen. Wij zullen hem financieel niet tegemoet komen. Ik heb hem wel aangeboden zijn financiën te beheren en aflossingsregelingen te treffen etc.

Hij heeft toegegeven dat een twintig jaar oudere vriend hem beïnvloed heeft. Deze vriend had een hennepkwekerij en hij gaf tips hoe het in zijn werk gaat. Hij zegt zelf verantwoordelijk te zijn voor alles en dat hij zichzelf gaat redden. En ik moet hem als een volwassen persoon zien. Hij zegt dat ik hem psychisch niet in orde vind. En dat is ook zo; ik vermoed adhd met verslavingsproblematiek. Maar hij ontkent dit stellig en staat er beslist niet voor open.

Hij begon op zijn zeventiende met bier te drinken. Hij zat graag bij gokautomaten en is al geruime tijd aan het pokeren. Hij is een gevoelige jongen, en ik merk aan hem dat hij geschrokken is van de gevolgen. Ik zou hem dan het liefst in bescherming nemen en alles voor hem doen. Maar ik vind ook dat hij de gevolgen zelf moet dragen en ik zet mijn hulpideeën uit mijn hoofd. Ik relativeer ook en zeg dat het geen moord betreft! Maar deze actie vind ik ook beslist niet kunnen en ik kan er niet bij dat hij dat heeft gedaan.

Mijn vraag is: hoe kan ik daar het beste mee omgaan? En hoe zou ik hem het beste kunnen helpen?

alvast bedankt,
gr. lisa

Het advies

Beste Lisa,
Ik kan mij jouw gevoelens helemaal indenken. Als moeder wil je natuurlijk het allerbeste voor je kind.

Echter, de situatie waarin je zoon is beland, heeft ondanks alles ook nog een positieve kant. Hij wil zelf de verantwoording op zich nemen voor wat er is gebeurd. Dat hij daarbij zelf ook is geschrokken van de gevolgen, geeft goede hoop voor de toekomst. Misschien heeft deze actie hem wel voor ergere dingen behoed en trekt hij lering uit deze hele geschiedenis.

Punt is nu hoe je daar zelf het beste mee om kunt gaan. En, hoe je hem zou kunnen helpen. Belangrijk is dat je zoon weet dat hij op jullie terug kan vallen, dat jullie er voor hem zijn als dat nodig mocht zijn. En, dat je je zo min mogelijk ‘moraliserend’ opstelt/zijn handelwijze blijft afkeuren. Hetgeen niet wil zeggen dat je niet duidelijk je gevoelens/je mening in deze mag vertellen. Maar waarschijnlijk beseft je zoon allang wat jullie kijk op deze zaak is.

Verder is je voorstel om zijn financiën te beheren en aflossingsregelingen te treffen een stap in de goede richting. Of hij daarop ingaat, dat is aan hem. Mogelijk zijn er nog een aantal andere vertrouwelingen in zijn omgeving die een goede invloed op je zoon kunnen uitoefenen, die hem met raad en daad terzijde willen staan. En die ook nog eens het thema ‘adhd met verslavingsproblematiek’ bij hem bespreekbaar willen en kunnen maken. Daarnaast blijft het van belang dat hij graag thuiskomt, dat hij de sfeer thuis als gezellig blijft ervaren. Misschien kunnen jullie één specifieke avond in de week een etentje, binnenshuis/buitenshuis, ‘organiseren’.

Lisa, houd het ook voor jezelf prettig, doe die dingen die goed voor jou zijn, waar jezelf ook energie van krijgt, die jou afleiding van deze situatie bezorgen. Want als jezelf goed in balans blijft, kun je je zoon nog beter steunen!

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg

 

Meer weten over dit thema? Bekijk Opvoeden
Deel dit artikel:
30 april 2008 | Laatst gewijzigd op 18 mei 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Nu is het genoeg! Waarom grenzen stellen noodzakelijk is

Nee zeggen is niet eenvoudig. Maar wie altijd toegeeft aan anderen, pleegt roofbouw op zichzelf. Hoe...
Lees verder
Branded content

Waarom wandelen je dichter bij elkaar brengt

Wandelen helpt tegen depressieve gevoelens. En samen wandelen is als ‘sociale lijm’: je voelt me...
Lees verder
Kort

Hoe de tijd stilstaat bij oogcontact

Heb je wel eens het gevoel gehad dat de tijd even stilstond toen je iemand in de ogen keek?
Lees verder
Kort

Hoe de tijd stilstaat bij oogcontact

Heb je wel eens het gevoel gehad dat de tijd even stilstond toen je iemand in de ogen keek?
Lees verder
Advies

Onze dochter en haar vriend hebben slaande ruzie

Beste Jolet Onze dochter en haar vriend wonen sinds kort samen, ze zijn 19 en 24 jaar oud. Het gaat ...
Lees verder
Advies

‘Mijn vriend praat niet met me’

Ik werk hard en zit er emotioneel wat doorheen. Mijn vriend begrijpt me vaak niet of vindt het lasti...
Lees verder
Advies

Ik los steeds problemen van anderen op

Beste Ursula, Ik ben altijd erg oplossingsgericht bezig en neem gauw verantwoordelijkheden van ander...
Lees verder
Interview

Frank Furedi: ‘Opvoedboeken staan vol klinkklare onzin’

Socioloog Frank Furedi windt er geen doekjes om: kinderen worden tegenwoordig hopeloos betutteld. Ou...
Lees verder
Advies

Chatten met een andere vrouw

Beste Sybille, Mijn man en ik hebben voor de zoveelste keer een diepe crisis. Ik ben er zelf achterg...
Lees verder
Verhaal

Ex Jehovah’s Getuigen Frances Peters: ‘Ik kon niet lange...

Ze groeide op bij de Jehovah’s Getuigen, net als haar man, kinderen en beste vrienden. Maar een pa...
Lees verder
7626