Wonderkinderen – 10 jaar later

Elke klas heeft wel een uitblinker, in rekenen, sport of muziek. Hoe ontwikkelt zo’n talent zich op de weg naar volwassenheid? Tien jaar geleden liet Psychologie Magazine verschillende ‘wonderkinderen’ aan het woord. Wat doen ze nu met hun talent?

‘Voor de absolute top was ik niet goed genoeg’

De hoogbegaafde Zoë speelde viool en kon goed turnen. Op haar achtste zat ze in de hoogste wedstrijdgroep, tussen 19-jarige meisjes.

(links Zoë 18 jaar, rechts Zoë 8 jaar)
‘Op de lagere school vond ik het vervelend om de slimste te zijn. Ik kreeg andere vakken dan de rest van de klas, zoals natuur- en scheikunde, economie en Spaans. Daardoor verveelde ik me nooit, maar het gaf me wel een uitzonderingspositie, waardoor ik me vaak buitengesloten voelde.
In die tijd droomde ik van een carrière als turnster. Een onherstelbare blessure aan mijn knie maakte daar een einde aan. Natuurlijk was ik verdrietig, maar om de absolute top te halen, was ik toch niet goed genoeg. Ik accepteerde mijn lot, probeerde er de positieve kanten van in te zien en ruilde de vele trainingsuren in voor vrije tijd. Zo kon ik meer boeken lezen – ik verslond Harry Potter – en meer aandacht besteden aan mijn viool.
Nu ik ouder ben en Biomedische Wetenschappen studeer, kan ik mijn IQ van 151 pas echt waarderen. Ook ik ken de stress van tentamens en ook ik moet me inspannen, maar ik houd wel meer tijd over dan andere studenten. Ik hoef van mezelf niet uit te blinken: ik haal liever een 7 dan een 8 als ik daarnaast ook nog muziek kan luisteren of een roman kan lezen. Ook wil ik tijd hebben om me te verdiepen in zaken die me interesseren, zoals de plastic-soepproblematiek.
Ik ben een denker. Het liefst wil ik problemen onderzoeken, dieper op de materie ingaan en oplossingen vinden. Een arts helpt maar één patiënt tegelijk, dat is voor mij niet voldoende. Ik wil veel mensen kunnen bereiken, bijvoorbeeld met een onderzoek naar obesitas. Mijn studie maakt dat mogelijk. Het is fijn dat ik nu mensen om me heen heb om mee te praten over de dingen die mij bezighouden. Ik ben geen buitenbeentje meer. Viool speel ik trouwens nog steeds. Maar nu alleen ter ontspanning.’

‘Eindelijk vind ik aansluiting bij andere mensen’

David las op zijn derde, volgde op school een heel eigen programma en was gek op treinen en dienstregelingen. Het liefst wilde hij directeur van de spoorwegen worden.

(links David 18 jaar, rechts David 7 jaar)

‘Op mijn tiende ging ik al naar de middelbare school. Daar was ik dus altijd de jongste. Dat was moeilijk, ik hoorde nergens bij en kon geen vrienden maken. Ik werd gepest, ze trokken mijn stoel onder me vandaan, gingen op mijn hoofd staan, sloten me buiten of maakten me belachelijk. Drie jaar lang ben ik door een psycholoog op school begeleid. Zij steunde mij door te luisteren en mij te leren om de pijn te delen, met haar en met mijn ouders.

Vanwege mijn studie woon ik al twee jaar op kamers. Dat maakt dat ik snel volwassen word. Alles moet ik zelf regelen, van boodschappen doen en koken tot mijn weg vinden in een vreemde stad. Nu ik op de universiteit zit, lukt het me wel om aansluiting te krijgen. Het leeftijdsverschil valt weg, ik ontmoet interessante mensen uit verschillende landen en maak vrienden met wie ik kan praten. Eindelijk kan ik mijn interesses met anderen delen, zoals cyberveiligheid en de wereld van data-analyses. Omdat ik geen sociaal netwerk had, was ik gewend aan alleen zijn – ik zat thuis op mijn kamer te lezen of naar muziek te luisteren. Tegenwoordig maak ik tijd vrij om naar mijn studievereniging te gaan en gezellig een biertje te drinken.

Hoewel mijn middelbareschooltijd niet leuk was, heb ik nooit mijn leven willen inruilen voor dat van een ander. Ik ben er trots op dat ik op mijn zestiende cum laude ben geslaagd voor mijn gymnasiumdiploma. Ik kan over alles meediscussiëren, ben creatief en artistiek en schrijf momenteel mijn eerste young adultboek. Mijn fascinatie voor de spoorwegen heb ik ook nog steeds. Ik vind het boeiend hoe zo’n enorm bedrijf dankzij technologie elke dag talloze treinen kan laten rijden. Eigenlijk hoop ik stage te kunnen lopen bij de NS om daar de dienstregeling te helpen optimaliseren.’

‘Ik moest mijn droom omruilen voor een onbekende toekomst’

Op haar negende werd Ceyda als ballerina aangenomen op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Igone de Jongh was haar grote voorbeeld.

(links Ceyda 22 jaar, rechts Ceyda 12 jaar)

‘Na de brugklas op het Conservatorium kreeg ik een afwijzing. Ik mocht niet door naar het volgende jaar. Dat was teleurstellend, maar kwam niet echt als een verrassing. De docenten hadden harde kritiek op me geleverd en dat had me onzeker gemaakt. Gaandeweg verloor ik mijn plezier in ballet, wat zichtbaar werd in mijn techniek.

Mijn grote droom moest ik plots inruilen voor een onbekende toekomst. Vanaf mijn derde beheerste ballet mijn leven, en ik wist niet waar ik anders goed in zou kunnen zijn. De peptalks van mijn moeder gaven me vertrouwen, zij liet me voelen dat ik geen mislukkeling was, ondanks de afwijzing. Ze bleef in mij geloven en steunde me in de overstap naar de reguliere middelbare school. Ik zag ertegenop, maar al snel kreeg ik er een vriendin die me op weg hielp.
Op de nieuwe school kon ik mijn typische ballethouding loslaten, de rechte rug ruilde ik in voor een ontspannen houding. Daardoor ontstond er ruimte om mezelf te ontdekken: wie was ik eigenlijk zonder mijn ballet, welke richting wilde ik op?
Mijn rechtvaardigheidsgevoel gaf mij enkele jaren later het antwoord, toen een vriendin een verhaal vertelde over mishandelde kinderen. Tegelijkertijd was de vluchtelingencrisis in volle gang, kinderen spoelden levenloos aan op een Grieks eiland. Ik was aangedaan en wilde opstaan voor kinderrechten. Inmiddels zit ik in mijn laatste jaar van mijn studie International Law. Zodra ik ben afgestudeerd wil ik een opvanghuis opzetten voor mishandelde, getraumatiseerde en in de steek gelaten kinderen.
Ik krijg ook langzaam het plezier in het dansen weer terug. Vroeger haalde het een wond open, maar als ik Igone de Jongh nu zie optreden, kan ik op een prettige manier terugdenken aan mijn ballettijd.’

auteur

Marieke Sibarani

» profiel van Marieke Sibarani

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Groeien en snoeien

Nooit gebeurt er zoveel in de hersenen als in het eerste levensjaar. Hoe baby’s leren denken (en w...
Lees verder
Artikel

Groeien en snoeien

Nooit gebeurt er zoveel in de hersenen als in het eerste levensjaar. Hoe baby’s leren denken (en w...
Lees verder
Branded content

Mini-cursus: gelukkig door klein geluk

Een lekker stukje chocolade, een compliment van een lieve collega - juist die kleine geluksmomenten ...
Lees verder
Branded content

Mini-cursus: gelukkig door klein geluk

Een lekker stukje chocolade, een compliment van een lieve collega - juist die kleine geluksmomenten ...
Lees verder
Artikel

6 tips om je hoogsensitieve kind te helpen

Ze zijn creatief en zorgzaam, maar ook emotioneler en sneller vermoeid. Wat je kunt doen om een hoog...
Lees verder
Artikel

6 tips om je hoogsensitieve kind te helpen

Ze zijn creatief en zorgzaam, maar ook emotioneler en sneller vermoeid. Wat je kunt doen om een hoog...
Lees verder
Artikel

Zo geef je een kind oprechte waardering

Hoe kun je het zelfvertrouwen van een onzeker kind opkrikken? Flink en uitbundig prijzen, denken vee...
Lees verder
Artikel

Ouderlijke liefde

'Ouders moet je met zorg kiezen', zei Simon Carmiggelt en onderzoek geeft hem gelijk. (American Psyc...
Lees verder
Artikel

Wat u nog niet wist over opvoeden

De Canon van opvoeding geeft in 51 thema's praktische wetenschappelijke kennis op het gebied van opv...
Lees verder
Advies

Wat onthult deze tekening van een peuter?

Elke klas heeft wel een uitblinker, in rekenen, sport of muziek. Hoe ontwikkelt zo’n talent zich o...
Lees verder
Interview

Ghna Shaar (10): ‘Van de oorlog in Syrië weet ik nog de g...

Ze hebben doodsangsten uitgestaan. Elke steen van hun bestaan is overhoopgehaald. En toch hebben dez...
Lees verder
Artikel

Band met moeder en leraar

Elke klas heeft wel een uitblinker, in rekenen, sport of muziek. Hoe ontwikkelt zo’n talent zich o...
Lees verder