Wonderkinderen – 10 jaar later

Elke klas heeft wel een uitblinker, in rekenen, sport of muziek. Hoe ontwikkelt zo’n talent zich op de weg naar volwassenheid? Tien jaar geleden liet Psychologie Magazine verschillende ‘wonderkinderen’ aan het woord. Wat doen ze nu met hun talent?

‘Voor de absolute top was ik niet goed genoeg’

De hoogbegaafde Zoë speelde viool en kon goed turnen. Op haar achtste zat ze in de hoogste wedstrijdgroep, tussen 19-jarige meisjes.

(links Zoë 18 jaar, rechts Zoë 8 jaar)
‘Op de lagere school vond ik het vervelend om de slimste te zijn. Ik kreeg andere vakken dan de rest van de klas, zoals natuur- en scheikunde, economie en Spaans. Daardoor verveelde ik me nooit, maar het gaf me wel een uitzonderingspositie, waardoor ik me vaak buitengesloten voelde.
In die tijd droomde ik van een carrière als turnster. Een onherstelbare blessure aan mijn knie maakte daar een einde aan. Natuurlijk was ik verdrietig, maar om de absolute top te halen, was ik toch niet goed genoeg. Ik accepteerde mijn lot, probeerde er de positieve kanten van in te zien en ruilde de vele trainingsuren in voor vrije tijd. Zo kon ik meer boeken lezen – ik verslond Harry Potter – en meer aandacht besteden aan mijn viool.
Nu ik ouder ben en Biomedische Wetenschappen studeer, kan ik mijn IQ van 151 pas echt waarderen. Ook ik ken de stress van tentamens en ook ik moet me inspannen, maar ik houd wel meer tijd over dan andere studenten. Ik hoef van mezelf niet uit te blinken: ik haal liever een 7 dan een 8 als ik daarnaast ook nog muziek kan luisteren of een roman kan lezen. Ook wil ik tijd hebben om me te verdiepen in zaken die me interesseren, zoals de plastic-soepproblematiek.
Ik ben een denker. Het liefst wil ik problemen onderzoeken, dieper op de materie ingaan en oplossingen vinden. Een arts helpt maar één patiënt tegelijk, dat is voor mij niet voldoende. Ik wil veel mensen kunnen bereiken, bijvoorbeeld met een onderzoek naar obesitas. Mijn studie maakt dat mogelijk. Het is fijn dat ik nu mensen om me heen heb om mee te praten over de dingen die mij bezighouden. Ik ben geen buitenbeentje meer. Viool speel ik trouwens nog steeds. Maar nu alleen ter ontspanning.’

Log in om verder te lezen.
auteur

Marieke Sibarani

» profiel van Marieke Sibarani

Dit vind je misschien ook interessant

Interview

Opgroeien bij ouders van hetzelfde geslacht

Kinderen die opgroeiden bij ouders van hetzelfde geslacht. Hoe heeft dat ze gevormd?

Lees verder
Verhaal

Leugens vermomd als waarheid

Veel argumenten klinken misschien heel overtuigend, maar zijn eigenlijk misleidend. Waarom trappen w...

Lees verder
Artikel

Perfecte moeders, perfecte kinderen?

Lees verder
Kort

Voorspellend kinderspel

Lees verder
Advies

Wat doe ik met mijn gaven?

Lees verder
Artikel

Liefde in tijden van luiers

Lees verder
Training

Positief opvoeden voor puberouders

Lees verder
Advies

Mijn dochter kan niet tegen kritiek

Lees verder