Blozen is een wreed grapje van de natuur. Juist op de leeftijd dat iemand de stap naar zelfstandigheid wil maken, wordt het bloed het vaakst oncontroleerbaar naar de wangen gejaagd. Het gebrek aan ervaring dat iemand zo graag wil overwinnen, wordt op die manier openlijk tentoongespreid.

De nadelen hiervan zijn duidelijk, maar blozen heeft ook een voordeel. Het is een onuitgesproken excuus bij eventuele normovertredingen. De blos zegt als het ware: vergeef mij, ik weet nog niet zo goed hoe het moet en mijn fout was dus niet opzettelijk. En inderdaad, als iemand in de supermarkt een grote stapel wc-papier omgooit en vervolgens bloost, dan wordt hem dat minder kwalijk genomen, dan wanneer hij zonder blikken of blozen zijn weg vervolgt.

Deze wetenschap is een schrale troost voor de blozer, maar de meesten van ons accepteren dit lichamelijke fenomeen als iets waar ze geen controle over kunnen uitoefenen en besteden hier verder weinig aandacht aan. Anderen ondervinden echter grote last van het blozen of van andere lichamelijke uitingen van spanning, zoals trillen of zweten. Deze mensen kunnen lijden aan bloos-, tril-, of zweetangst.

Sociale fobie

Vroeger bij een spreekbeurt op school en nu bij een presentatie op het werk kunnen de zenuwen je nog door het lijf gieren. Bij een sollicitatie veeg je de klamme handen snel af aan de broek alvorens de potentiële werkgever een hand te geven. En ook het kopje koffie sla je in die situatie liever af vanwege trillende handen. Laatst nog is het angstzweet je uitgebroken en kreeg je ‘zo’n rode kop’ toen die charmante vrouw je voor het eerst aansprak.

Log in om verder te lezen.