Bah, vakantie

  • 1691 woorden
  • leestijd is
  • 9 minuten
De wereld zien, andere culturen proeven, even weg uit de dagelijkse sleur: aan hen is het niet besteed. Zij blijven liever thuis.

Als ik vrij heb, wil ik ontspannen. Ik moet het hele jaar al genoeg

Ad Vingerhoets (61), hoogleraar psychologie, doet onder meer onderzoek naar stress en vrije tijd. Hij vindt vakanties overschat.
‘Als kind ging ik eens per jaar op misdienaarreisje: een dagje naar de Euromast of Harderwijk. Verder namen mijn ouders me nooit mee op vakantie. Helemaal niet erg, ik heb altijd een hekel aan vakantie gehad.

Een paar jaar geleden was ik vlak voor een congres even in Valencia. Het was er te warm, te lawaaiig en te druk. En dan heb ik het nog niet eens over het reizen zelf, altijd gedoe: volgeladen in een bloedhete auto, ellenlange vliegreizen naast een vreemde die snurkt, of op elkaar geplakt in een gammele bus. De vreugde van “er zijn” weegt voor mij niet op tegen alle moeite die ik moet doen om er te komen.
Op vakantie in het buitenland zijn de verwachtingen vaak te hoog, waardoor kleine problemen worden uitvergroot. Een irritatie op een Italiaans strand lijkt erger dan thuis aan tafel. Zaken worden opgeblazen: hier stond Napoleon! Nou, oké, fijn voor hem; ik word er niet warm of koud van. We hebben in Ierland eens tweehonderd kilometer gereden

[blendlebutto

om een paar oude stenen te bekijken. Daar zou ik thuis de deur niet eens voor uitgaan. Onze klompendans is achterlijk boerengedoe, maar een plaatselijk dansje in Timboektoe is een “rijke culturele traditie”.

Mensen jutten elkaar ook op: “Als je daar bent, moet je zeker dát doen.” En dan is het ook nog de bedoeling dat je thuiskomt met bewijsmateriaal in de vorm van foto’s of filmpjes. Ik vind het een rare gewoonte om alles uit de reisgids af te vinken. Ik noem het “toeristisch gemusturbeer”. Als ik vrij heb, wil ik ontspannen. Ik moet het hele jaar al genoeg. Mijn vrouw is ook niet zo’n vakantieheld. Die heeft een beetje heimwee. Wij vinden het heerlijk om op het strand van Zeeland uit te waaien of fietstochten te maken in onze woonplaats Tilburg. Mensen die veel reizen worden interessant gevonden. Maar als je van nature geen wereldreiziger bent, moet je lekker thuisblijven.’

Ik verveelde me altijd stierlijk op vakantie

Frans van Deijl (57) gaat eens per jaar voor zijn kinderen naar Duitsland maar blijft liever in Haarlem.
‘Schiphol is het mooist als je zelf niet weg hoeft. Ik vind het heerlijk om te observeren hoe iedereen daar stijf staat van de spanning. Al die sukkels met rommelende darmen van de zenuwen; ze kijken geen van allen blij.

Mensen geven met gemak duizenden euro’s uit voor twee weken naar de zon. Dan kun je je vrienden maar beter vertellen hoe héérlijk je het hebt gehad. Liever iedereen jaloers maken met “spannende” verhalen over een rit op een kameel, dan toegeven dat er niet zoveel aan was in Egypte. Helemaal hysterisch vind ik de opmerking: “Wij meden alle toeristische dingen, hoor. De locals namen ons mee naar de écht leuke plekjes.” Ja ja, geloof je het zelf?

In de tijd dat ik nog meehobbelde met de vakantiegekte en zeeën overvloog, verveelde ik me meestal stierlijk. Ik herinner me een weekje Kreta. Het was te warm, alle dorpjes leken op elkaar en echt vriendelijk was de lokale bevolking niet. Na een half uur op het strand werd ik onrustig. Maar op een waterfiets trapte ik me een ongeluk en van die drie grijze visjes die ik tijdens het snorkelen zag wegschieten werd ik ook niet opgewonden. De enige oplossing was mezelf benevelen met een biertje en de dagen aftellen.

Ik zou het oneerlijk vinden om mijn vakantieweerzin op mijn zoons van 9 en 13 te projecteren. Mijn vrouw en ik gaan deze zomer daarom weer met hen naar een huisje in de Duitse Eifel. Daar ga ik niet zitten mokken, ik wil niet zo’n oude zeikerd worden. Ik voetbal met de jongens, we zwemmen en maken een kampvuur. Boodschappen doen we standaard bij de Lidl; dat is mijn navelstreng met thuis. Lekker eigen, waardoor ik het beter volhoud. Ik woon in de omgeving van Haarlem, vlak bij de duinen. Ik trek er regelmatig met mijn verrekijker op uit. Laatst zag ik hoe een konijn gepakt werd door een sperwer. Zo’n spektakel moet een mens toch gelukkiger maken dan diarree op een Thaise wc?’

Zelfs bij één nacht van huis gaat het al mis

Sandra Tol (30) heeft al sinds haar kindertijd veel last van heimwee.
‘Met groep 8 op kamp, afschuwelijk. Onderweg daarheen voelde ik me al intens verdrietig, de tranen prikten achter mijn ogen. Door heel druk te doen probeerde ik mezelf staande te houden. Pas toen ik een jaar of zestien was, realiseerde ik me dat het heimwee was. Ik dacht altijd dat ik me “gewoon niet lekker” voelde als ik van huis was.

Ik mis niet zozeer mijn ouders of vrienden, maar mijn huis, mijn buurt en mijn dagelijkse bezigheden. Het is een soort angst, dat het leven doorgaat zonder dat ik er deel van uitmaak. Ik voel me leeg, eenzaam en ver weg van iedereen.

Met de jaren is dat alleen maar erger geworden. Bij één nachtje van huis gaat het al mis. Aan het einde van het jaar ga ik standaard een weekend weg met oud-collega’s. Laatst ontving ik weer de uitnodiging, maar mijn antwoord – “Ik ben erbij!” – stel ik zo lang mogelijk uit. Ik ga altijd, maar hoewel het de allerleukste groep mensen is, zie ik er vreselijk tegenop. Vorig jaar heb ik de laatste dag urenlang in de auto gezeten. Het ging niet meer. Ik wachtte daar tot de rest instapte en we naar huis konden.
Het probleem is dat ik wél de wereld wil zien. Daarom dwing ik mezelf toch op reis te gaan in de hoop dat heimweegevoel te doorbreken. Vorig jaar waren mijn vriendin en ik in Thailand, maar helaas moesten we door mij een week eerder terug. Ik was daar jarig en kreeg een videoboodschap van mijn ouders en zusje, daardoor barstte de bom. Ik was de hele dag van de kaart, ik miste hen en Volendam. Huilend bij het zwembad. Mijn vriendin kwam me troosten, maar ze weet inmiddels dat zelfs zij me dan niet kan helpen. Het frustreert me dat ik keer op keer verlies van de heimwee. Het is misschien beter om toe te geven dat reizen niets voor mij is.’

Ik denk meteen: hoeveel mensen hebben al in dit bed gelegen?

Niets zo vies als een vakantiehuis, vindt Lydia de Gunst (61).
‘Mijn ouders hadden vroeger een vakantiehuisje in Katwijk en dat verhuurden ze weleens. Ik was een jaar of 10, maar weet het nog goed: we kwamen terug in ons eigen vakantiehuisje en dan zei zo’n familie: “Sorry, Jantje heeft in bed gepiest dus het matras is wat gelig geworden.” Bah!

Zelf een vakantiehuis huren, ook zoiets smerigs. Mijn laatste vakantie beleefde ik twintig jaar geleden. Mijn man en ik gingen met onze drie jongens van toen 2, 9 en 11 jaar naar België. Bij aankomst dacht ik direct: mag ik al naar huis? Het was er zo vies; alles stonk en plakte. En het was niet eens goedkoop. Hoeveel mensen hebben wel niet in deze bedden geslapen? Hoewel ik eigen kussens en plastic matrasbeschermers had meegenomen, bleef die vraag door mijn hoofd spoken.

Vakantie voelt voor mij als het verplaatsen van mijn huishouden. Als moeder van drie zoons was ik net als thuis constant aan het wassen, schoonmaken en opruimen. Na die desillusie in België zei ik: jongens, het spijt me maar ik doe het niet meer. Het maakte uiteindelijk niets uit. De kinderen werden net zo blij van dagjes naar pretparken of met vriendjes spelen op straat.
Ik ben een gezellig mens hoor, echt. Maar op vakantie transformeer ik in een vrouw met een gezicht op half zeven die nergens zin in heeft. Ik heb het idee dat ik op reis verplicht plezier moet hebben, en dan blokkeer ik. Mijn man wil me ook niet meer mee hebben. “Met jou is de lol er gauw af,” zegt hij. Hij gaat liever met vrienden op vakantie. Prima, dan kan ik lekker doen wat ík wil. Lezen, wandelen met de hond en eropuit met de kleinkinderen.’

Zodra ik geld overmaak voor een ticket schiet er een pijnscheut door mijn lijf

Dennis (33) vindt op vakantie gaan geldverspilling.
‘Op vakantie gaan staat voor mij gelijk aan het kopen van een lelijke trui. Zo’n trui die je toch een kans wil geven, maar waarin je je doodongelukkig voelt. Zodra ik geld overmaak voor een ticket, schiet er een pijnscheut door mijn lijf. In plaats van een vliegtuigstoel zonder beenruimte had ik ook een nieuwe cameralens kunnen aanschaffen voor mijn werk als documentairemaker. Het idee dat ik geld aan het verspillen ben, blijft me de hele vakantie plagen. Vroeger vond mijn moeder op reis gaan ook al zonde van het geld. Wij woonden in een wijk waar veel mensen thuisbleven in de zomer, dus ik speelde met de andere kinderen die niet weggingen. Prima, vond ik.

Een paar jaar geleden wilde mijn toenmalige vriendin een weekje naar Griekenland: lekker relaxen. Het klonk leuk, maar eenmaal daar, vloog er bij het zwembad constant een vuistgrote wesp rond. Ik probeerde die te ontwijken door onder water te duiken, maar steeds als ik bovenkwam, zoemde hij weer rond mijn hoofd. Ik werd gek. Vreselijk, het besef dat ik geld betaald had om me te ergeren aan beesten die we in Nederland niet eens hebben. De stress begint trouwens al bij het inpakken van mijn koffer. Ik verlies het overzicht: welke kleren en spullen moeten mee? Wat kan in de handbagage? Het wordt een bende en ik voel zóveel onmacht dat ik wel kan janken.

Ik ga tegenwoordig alleen nog maar zakelijk weg. Omdat ik zo gelukkig word van filmen, ervaar ik die reizen compleet anders. Zo zat ik laatst in Canada. Het was -20 en we werden omvergeblazen door sneeuwstormen. Was het een gewone vakantie geweest, dan had ik mokkend bij de open haard gezeten. Nu positioneerde ik lachend het statief in de sneeuw en draaide met blote handen de mooiste shots. Geen geldverspilling, maar een reis die zin heeft.’

[/blendlebutton]

Lees door via 100% Digitaal

  • Toegang tot álle online artikelen
  • Altijd het nieuwste magazine
  • Korting op onze trainingen
Al vanaf €4,- per maand!
Al abonnee? Log in
auteur

Charlotte van Drimmelen

» profiel van Charlotte van Drimmelen

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Een ruzie-vrije vakantie

De vakantie mag de ideale gelegenheid lijken te zijn voor een wederopbloei van de relatie, als het a...

Lees verder
Artikel

De 5 levensfasen van je kind

Elk kind maakt bepaalde ontwikkelingsfasen met bijbehorende uitdagingen door. In elke fase lost het ...

Lees verder
Artikel

Zo kijkt een stewardess naar een vliegtuigcabine

Lees verder
Artikel

Lekker avontuurlijk

Lees verder
Verhaal

Mindful via je camera

Lees verder
Column

Even alleen

Lees verder
Artikel

Zomerleed bestaat echt

Lees verder
Artikel

Tips voor een lege inbox na de vakantie

Lees verder