De vraag

Ik ging vreemd

Beste Sybille,
Graag wil ik het volgende aan je voorleggen. Vier jaar geleden strandde mijn relatie na achttien jaar. Dat kwam omdat ik niet goed kan aangeven wat ik wel en niet wil en niet goed voor m'n eigen wensen uitkom. Altijd ben ik bang de voor confrontatie of dat wat ik wil 'teveel gevraagd' is. Alsof ik niet belangrijk ben lijkt het wel en ik alleen maar rekening moet houden met een ander. Hoewel ik verder een prima leven had met m'n ex kreeg ik weinig tot geen knuffels, m'n ex vond me net een klein kind wat dat betreft.

Ik kan nu m'n haren uit m'n kop trekken, maar het stomste wat ik toen had kunnen doen heb ik gedaan..... Ik ging vreemd. Niet om m'n partner te kwetsen. Zeker niet. Ik wilde ook absoluut niet bij hem weg, want we hadden het verder prima, maar ik had zo'n behoefte aan warmte, een arm om me heen....Wat die andere persoon me liet voelen aan warmte en tederheid was zó overweldigend voor mij, ik kon niet meer helder nadenken en me voldoende op m'n relatie richten, er werd nu schijnbaar zo'n belangrijke behoefte in mij bevredigd, het vastgehouden en geknuffeld worden, ik kon aan niets anders meer denken....

Mijn ex kwam erachter en beëindigde de relatie, wat ik vreselijk vond. Ik lijd er écht nog elke dag onder, maar vind dat ik dat maar moet dragen omdat alles m'n eigen schuld is. Niemand weet iets. Ik heb er nooit met iemand over gesproken. Iedereen denkt dat we 'uit elkaar gegroeid waren', althans, dat is het verhaal dat we maar opgehangen hebben. Ik loop echter wel met een afschuwelijk geheim rond en voel me steeds meer aftakelen. Ik had gehoopt dat ik me na vier jaar toch wel een stuk beter zou voelen en de draad weer opgepakt zou hebben, maar niets is minder waar. Ik voel me vaak afschuwelijk, m'n werk kan ik amper aan en heb veel last van lichamelijke klachten, flinke migraine-aanvallen, ik slaap slecht, rug/nekpijn.

Na onze breuk heb ik contact gehouden met degene met wie ik vreemdging omdat ik de knuffels niet kan missen en me vaak zó alleen voel. Ik ben namelijk iemand die moeilijk contacten legt. De omgeving denkt volgens mij dat ik het allemaal wel red en me goed voel, maar ze moesten eens weten hoe eenzaam ik me vaak voel.......

In het begin dacht ik dat er MISSCHIEN iets moois kon uitgroeien, maar dat is niet zo merk ik. Ons contact is immers wel de oorzaak geweest van mijn breuk, waar ik o, zo veel verdriet van had en nog steeds heb. Ik kán geen relatie met hem hebben. Ik weet het gewoon niet meer......  Is hij het gewoon niet of durf ik hem gewoon niet toe te laten in m'n leven, mag dat niet meer van mezelf??.......

De sex is meer dan prima, maar verder delen we eigenlijk maar weinig heb ik gemerkt. Ik wil er al heel lang (minstens een jaar) een punt achter zetten, maar kán het niet. Ik ben zo bang om in een gigantisch gat te vallen. Hij wéét heel goed dat ik (nu) geen relatie met 'm wil/kan hebben, dat ik het bij gewone vriendschap wil houden. Hij wil me tijd geven zegt hij en wachten, maar voor mij is zoals het nu gaat zó ondraaglijk. Ik kan me alleen nog maar schuldig voelen, ook naar hém toe... Iedereen in m'n omgeving denkt dat ik een relatie met hem heb en dat ik m'n leven weer opgepakt heb, terwijl ik zó vol zit met twijfels en verdriet, dan kan ik het wel uitgillen en wil ik zo graag uitschreeuwen wat er aan de hand is en hoe ongelukkig ik me voel en niet meer weet wat ik moet doen en steun nodig heb.

We gaan nog steeds met elkaar naar bed, daar draait eigenlijk ons hele contact om, omdat we daar allebei zo'n behoefte aan hebben, niet eens zozeer de seks, maar vooral de warmte, het vastgehouden worden, éven tot rust komen tegen iemand aan. Ik wéét dat ik zó destructief bezig ben op deze manier, maar durf er geen einde aan te maken, hoewel m'n gevoel zegt dat dat veel beter voor me is. Ik kan hem niet missen en aan de andere kant kán ik 'm wel wat doen omdat hij m'n leven zo verward heeft. (Ik weet dat deze gedachte niet helemaal eerlijk is omdat ik immers zélf contact heb gezocht).

Ik ben zó bang voor de eenzaamheid, dat ik maar blijf doormodderen, maar zo gaat het ook niet langer. Ik ben door m'n relatiebreuk alles verloren voor m'n gevoel, m'n relatie, m'n huis, m'n buurt, sociale omgeving, ik voel me zo waardeloos en leeg..... Ik wil hier zo graag hulp bij want ik ben vaak zó wanhopig, ik zit muurvast en weet niet hoe links of rechtsom.

Niemand kan ik om steun vragen want niemand weet iets, het is míjn grote geheim. Ik ben zo vreselijk bang dat een psycholoog me gelijk de laan uitstuurt van 'eigen schuld dikke bult, zoek het maar lekker zelf uit' en dan geef ik hem/haar nog gelijk ook. Ik verdien geen hulp. Ik heb er zelf zo'n puinhoop van gemaakt...... maar als dit zo doorgaat stort ik in. Ik loop zo op m'n tenen, al zó lang, ik kán bijna niet meer.....

Als ik het contact verbreek ben ik bang nooit meer een relatie aan te kunnen gaan, want ik ben zó verschrikkelijk kapot van binnen. Ik hoop dan ook zo dat ik antwoord van u krijg, ik merk dat het al zoveel voor me betekent dat ik nu éven m'n verhaal kwijt kan, al is het verkort geschreven.......
Ik hoop dat u mij een beetje kunt helpen en me een advies kan geven..... In ieder geval alvast mijn hartelijke dank hiervoor.
'Kluns


Het advies

Expert

Sybille Labrijn

Lieve Dame, die ik geen Kluns vind,
Ik vind dat je erg hard over jezelf oordeelt en dat je te negatief over jezelf bent. Ik vind het logisch dat een mensenhart warmte zoekt en een plek waar er van je gehouden wordt, ook lijfelijk. Je geeft jezelf voor de volle honderd procent de schuld van jullie echtscheiding. Maar ik begrijp dat dit de keuze van je ex was. Een buitenechtelijke relatie hoeft niet echtscheiding tot gevolg te hebben, je ex heeft er dus wel degelijk aandeel in gehad.

De manier waarop je jezelf beschuldigt, je schuldgevoelens, de schaamte over jezelf en je isolement (de eenzaamheid omdat er eigenlijk vrijwel niemand is die je goed kent en die weet wat je allemaal meemaakt), je wanhoop; kunnen belangrijke signalen zijn dat er meer aan de hand is, dat je mogelijk aan een depressie lijdt.

Het is belangrijk dat een deskundige met je spreekt. Ik raad je dan ook zeer dringend aan om op de eerste plaats met je huisarts te gaan praten. Laat hem eventueel je brief lezen, dat is misschien gemakkelijker dan wanneer je alles vertellen moet. Hij zal je goed verder kunnen verwijzen..
Maak je geen zorgen dat een hulpverlener je niet zal willen helpen omdat het allemaal ‘je eigen schuld’ zou zijn. Echt niet. Doen, hoor!
Sybille Labrijn


De periode na een scheiding is niet makkelijk. Hoe blijf je redelijk tegenover je ex? Hoe ga je om met woede en verdriet? En wat als er een nieuwe partner in het spel is? Relatietherapeut Sybille Labrijn gaf plusabonnees advies.

Sybille Labrijn schreef ook het boek De groeistuipen van de liefde. Overwin de zeven crises in je relatie.

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Ga ik door met mijn overspelige partner?

Lees verder
Advies

Ga ik door met mijn overspelige partner?

Lees verder
Training

Van angst naar lef

In deze basistraining leer je hoe je dagelijkse angsten overwint en meer lef ontwikkelt. Je leert je...
Lees verder
Training

Van angst naar lef

In deze basistraining leer je hoe je dagelijkse angsten overwint en meer lef ontwikkelt. Je leert je...
Lees verder
Advies

Zal ik gaan scheiden?

Lees verder
Artikel

Het spook van de ontrouw

Volgens Shirley Glass moeten wij emotionele muren bouwen tussen onszelf en aantrekkelijke vrienden e...
Lees verder
Advies

Mijn ex spookt door mijn hoofd en ik kan hem niet vergeven

Lees verder
Artikel

Julia Onken over vreemdgaan

Een in Nederland relatief onbekende auteur op het gebied van de zelfhulp, is de Zwitserse psycholoog...
Lees verder
Artikel

Waarom gaan vrouwen vreemd?

Mannen plegen veel vaker overspel dan vrouwen. Een ‘vaststaand feit’ – totdat het eens werd on...
Lees verder
Artikel

Snel over liefdesverdriet heen

Liefdesverdriet trekt in het brein dezelfde sporen als griep, depressie en cocaïneverslaving. Je ku...
Lees verder