Ons experiment met wat we destijds grappend een ‘halfopen relatie’ noemden, begon in een Franse boomgaard. Liggend op een kleedje met een fles rosé namen we het overmoedige besluit om niet kinderachtig te doen over elkaars eventuele escapades buiten de deur. We zouden er niet actief naar op zoek gaan (daarin zat ’m dat ‘halve’), maar elkaar ook niets in de weg leggen. Tenslotte was ik pas twintig. En tenslotte zouden we stokoud worden, bij voorkeur samen, en bij voorkeur met een hoop rumoer onderweg.

Dat rumoer zouden we krijgen.

Open relaties zijn een zeldzaamheid: slechts 4 procent van de mensen kiest voor een liefdesvorm waarin plaats is voor anderen. Toch zijn volledig gesloten relaties ook een uitzondering. Al is het maar omdat je menselijk contact moeilijk hermetisch kunt afgrendelen (misschien bestaan ze wel, die potdichte relaties, maar dan toch vooral in landen waar je als vrouw liever niet wilt wonen).

Er komt dus ontegenzeggelijk een moment dat er een vrolijke vreemdeling langswaait waar een van tweeën op zijn minst spannende gedachten over krijgt. En als dat moment nu net samenvalt met de fase waarin je eigenlijk liever de finale van Heel Holland Bakt kijkt met zijn tweeën,in plaats van ondersteboven aan de kroonluchter te zwieren, dan wordt het soms zomaar gevaarlijk.

Nu zijn er weinig mensen die hun geliefde meteen de laan uit sturen als hij of zij eens met een ander zoent. Zelfs een fullblown affaire wordt vaak vergeven, zeker als er kinderen in het spel zijn. Maar stellen die kiezen voor een open relatie gaan een stap verder. Zij erkennen niet alleen dat de wereld vol is van vrolijke vreemdelingen; ze gunnen elkaar ook de ruimte om ermee in de lampen te hangen als dat zo uitkomt.

Ons is het destijds niet gelukt. We waren wel volwassen genoeg om te zien dat lust en verliefdheid zelden beperkt blijven tot één persoon – maar niet volwassen genoeg om voorzichtig te zijn met elkaars gevoelens. Een eindeloze serie dramatische scènes later knalde de boel uit elkaar. En al was dat misschien ook gebeurd als we de deur voor anderen op slot hadden gehouden, het had ons beiden wel een hoop kwetsuren bespaard.

De moraal van het verhaal? In een open relatie draait het niet om jou. Net zo min als in een gesloten relatie, trouwens. De open-relatiecoach in het artikel zegt het heel helder: ‘De voorwaarde dat beide partners zich veilig voelen, is leidend.’ Dat lijkt me een wijs uitgangspunt. Met wie je ook in de lampen hangt.