Laatst werd mij door een journalist gevraagd waarom zoveel vrouwen vallen op foute – lees: stoere, maar uiterst onbetrouwbare – mannen. Ik heb daar eens stevig over nagedacht, eens wat rondgevraagd en doorgelezen, en kwam tot de volgende conclusies.

Het blijkt dat vooral vrouwen die zichzelf saai en onaantrekkelijk vinden, het gezelschap opzoeken van foute kerels. Nogal wat van deze vrouwen gaan ervan uit dat ze door om te gaan met apert foute, maar spannende mannen, zélf ook spannend worden. De functie van de fouterik is in deze gevallen dus een compenserende. Zelfbewuste vrouwen kijken dwars door die hanige figuren heen en nemen ze niet eens serieus. Logisch: zelfbewuste vrouwen hebben geen partner nodig om hun zelfgevoel op te vijzelen.

Ook zie ik met enige regelmaat vrouwelijke cliënten op een verkeerde partner vallen vanuit een onbewuste strafbehoefte. Geloof het of niet, maar er zijn vrouwen die per se op hun donder willen krijgen. Ma kreeg ten slotte ook altijd op haar duvel van pa. Ter bevrediging van deze behoefte kiezen ze partners van wie ze bij voorbaat zeker weten dat het fout zal gaan: of zijn handjes zitten los, of hij belazert de kluit voortdurend op een erg in het oog lopende manier. Opvallend is het repeterende patroon van dergelijke relaties: uit de handen van de ene slechterik, vluchten deze vrouwen onmiddellijk in de armen van een zo mogelijk nog grotere onverlaat. Vaak tot grote ontsteltenis van de omgeving, die kan praten als Brugman zonder enig resultaat. In de meeste van deze gevallen speelt een negatief zelfbeeld een doorslaggevende rol.

Tot slot kan ook het tegendeel – juist een veel te groot ego – een rol spelen. Notoire nietsnutten vormen voor een bepaald type vrouw een onweerstaanbare uitdaging. Deze vrouwen zijn van mening dat zij zullen slagen waar alle andere opvoedingsinstanties hebben gefaald. Ze zijn ervan overtuigd dat zij in staat zijn het zwarte schaap weer terug te brengen bij de kudde. Zij zullen wel eens laten zien dat de moraal op den duur zal overwinnen. Aanvankelijk begint zo’n dresseerpoging overigens heel lief en vriendelijk: met zachte dwang wordt getracht de boosdoener op andere gedachten te brengen. Heeft dat geen effect, dan volgen straffere maatregelen. De effecten van al deze goedbedoelde heropvoedingspraktijken zijn vrijwel altijd om te huilen, en de nietsnutterige slechterik is dan ook degene die het laatst lacht.

Compensatie, strafbehoefte, zelfoverschatting: drie veelvoorkomende redenen om met een foute partner in zee te gaan. In alle gevallen is duidelijk dat zo’n partnerkeuze niets te maken heeft met waarden als gelijkwaardigheid of zelfrespect. In die zin duidt zo’n keuze dan ook altijd op een emotionele onrijpheid. Niks stoers aan dus.[/wpgpremiumcontent]