De vraag

Moet ik mijn dochter loslaten of helpen?

Mijn dochter is 24 jaar dus allang geen puber meer. Maar ze heeft nog steeds dezelfde puberproblemen. Dat maakt dat we het moeilijk vinden om ons (volwassen) los te laten.

Ze heeft sinds vorig jaar haar HBO-opleiding afgerond. Maar ze doet haar werk niet goed, is traag, maakt fouten en is ongeïnteresseerd – precies zoals ze was als student. Vorig jaar is ze meteen begonnen met werk en werd dus een paar maanden later al ontslagen. Ze vond snel een nieuwe werkplek, maar wordt nu weer ontslagen.

Ze heeft al zeer ernstige schriftelijke waarschuwingen gehad. Ondertussen is ze wel met een nieuwe cursus begonnen van een paar duizend euro en die moet ze nu dus zelf betalen (anders zou het bedrijf betalen). Ik maak me zeer ernstig zorgen over haar, ook financieel. Ook denk ik dat ze nog onzekerder zal worden. Ze woont nog in haar studentenkamer, en komt weinig thuis door aansporingen tot studie onzerzijds.

Ze heeft meer interesse in een groter huis en paarden dan werk en studie. Het lijkt wel alsof ze weer in de puberteit zit. Gaat dit nooit over? Hoe moeten we hiermee omgaan? Behalve haar volledig loslaten? Hoe kunnen we haar helpen haar weg te vinden? Hoe moet je een volwassen kind loslaten?

Het advies

Uit je mail maak ik op dat dit een hele lastige situatie voor je is.

Je kind zou financieel en qua huisvesting eigenlijk zelfstandig moeten zijn, en wordt ook als volwassen beschouwd door de werkgever en omringende maatschappij. Wat kun je dan als ouder nog doen? Het valt ook zwaar om je kind waar je al die jaren zo goed voor hebt gezorgd, zo onzeker te zien en verantwoordelijk te laten zijn voor haar eigen leven. Ook als je ziet dat ze in jouw ogen nog steeds het puber-stadium niet ontgroeid is.

Waarom het lastig is, een volwassen kind loslaten

Je verantwoordelijkheid als ouder is strikt genomen natuurlijk afgelopen. Je dochter is tenslotte juridisch volwassen. Maar toch blijf je als ouder natuurlijk je leven lang het beste voor je kind wensen. Je rol als ouder is nu inderdaad anders dan toen ze nog thuis woonde. Je wordt meer een steunpilaar en coach, dan de moeder die alles oplost, regelt en weet.

Levensfase van 18 tot 25 jaar: neerzetten van een eigen identiteit en ruimte voor fouten

Uit het beeld dat je schetst krijg ik de indruk dat zij nog erg zoekende is om haar plek in het leven te vinden, en een eigen bestaan op te bouwen. Op zich is dat heel herkenbaar. De fase tussen 18 en 25 jaar is dé periode waar kinderen hun eigen identiteit moeten neerzetten. Ze moeten in die periode keuzes maken, hun talenten gaan herkennen en in dit proces van volwassenwording moeten ze de kans krijgen om fouten te maken.

Het lijkt er echter op dat je haar leefwijze en aanpak als puberaal afkeurt en indirect breng je daarmee over dat je haar ook als persoon niet vindt voldoen. Dat weerhoudt haar wellicht van thuiskomen en maakt haar misschien juist ook nog meer onzeker?

Focus niet op het probleem maar op haar interesses

In plaats van steeds het probleem te willen analyseren zou je je ook kunnen richten op waar ze warm voor loopt:

  • Laat merken dat je ziet dat ze niet gelukkig is met haar huidige leventje.
  • Focus je op wat haar echt boeit, de paarden en een groter huis.
  • Vraag geïnteresseerd door naar haar ideeën. Wat zou ze het liefste doen? Brainstorm samen over alle mogelijkheden, ook al zijn deze niet haalbaar of in jouw ogen pure fantasieën. Dat valt vast niet mee maar uit je brief krijg ik de indruk dat je altijd een betrokken moeder bent geweest.

Heb het vertrouwen dat je haar alle bagage hebt gegeven die ze nodig heeft en help haar haar droom te verwezenlijken.

Waarschijnlijk zal je dochter die ruimte waarderen en op haar beurt zich tot jou richten voor advies als ze ergens mee zit. En dan heb je gelukkig het contact hersteld  waar je zo naar verlangt. Een onzekere dochter op haar studentenkamer loslaten is dus zeker niet het devies! Vind je het moeilijk om uit de adviesrol te stappen, denk dan ook eens aan meer contact met de huisarts, een vertrouwensarts of met de studiecoördinator. Ik wens je veel sterkte en hoop van harte dat je je volwassen kind beter loslaten kunt met advies.

Meer weten over dit thema? Bekijk Opvoeden
Training

Positief opvoeden voor puberouders

  • Positief contact maken met je kind
  • Omgaan met je eigen emoties én die van je kind
  • Afspraken maken en grenzen stellen
Bekijk de training
Nu maar
€ 75,-
Deel dit artikel:
3 mei 2010 | Laatst gewijzigd op 23 oktober 2020

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Ik kan mijn ex niet blijven ontlopen

Beste Jolet In maart heeft mijn vriend onze relatie na anderhalf jaar beëindigd omdat ‘zijn gevoe...
Lees verder
Branded content

Haal meer uit je adem

Op hectische dagen is je ademhaling wel het laatste waar je aan wilt denken. Toch kan het een wereld...
Lees verder
Kort

Zonder antidepressiva dankzij therapie

Goed nieuws voor mensen die willen stoppen met antidepressiva. Tot nu toe werd dat vaak afgeraden, o...
Lees verder
Kort

Zonder antidepressiva dankzij therapie

Goed nieuws voor mensen die willen stoppen met antidepressiva. Tot nu toe werd dat vaak afgeraden, o...
Lees verder
Interview

‘Leven in eenvoud is allesbehalve armoedig’

De Nederlandse Manon van Oldenbarneveld (38) werd verliefd op Afrika én op een Afrikaans stamhoofd....
Lees verder
Artikel

Lessen in overgave – om lichter te leven

Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen zat te maken. Vaak zijn we dan geneigd ons te...
Lees verder
Verhaal

Afzien met Marie Kondo

De nieuwe opruimserie met de Japanse Marie Kondo is momenteel een hit op Netflix. Zoals we eerder al...
Lees verder
Artikel

Als je puber te laat naar bed gaat

De schooldag is nog maar net begonnen, maar de leerlingen lijken al doodmoe. Sommigen liggen voorove...
Lees verder
Artikel

Het kind dat niet kwam

Voor veel kinderloze vrouwen is dat geen bewuste keuze – het overkomt ze. En je daar definitief bi...
Lees verder
Artikel

Zij pubert, ik groei mee

Redacteur Anne Pek volgt een Gordon-training voor ouders
Lees verder
5495