Ik durf geen vrienden te maken

Dag Susanne,
Ik zie dat jij GZ-psycholoog bent. Ik ben naar een eerstelijns psycholoog geweest - na 8x kon die niets meer voor mij doen. Ze raadde me aan om schemagerichte therapie te gaan doen maar ik schrik terug voor de duur (2 jaar) en de groepstherapie. Ik kom er liever zelf uit.

Mijn probleem is dat ik mensen niet dichtbij durf laten komen. Ik ‘zoek’ meteen naar hun irritante eigenschappen om te voorkomen dat ik ze dichtbij laat komen – zoals dat ze hooghartig of veroordelend zijn, of roddelen of zoiets. Ook voel ik me vaak beoordeeld worden door anderen en daarom laat ik liever niet te veel (bijna geen) mensen bij mij thuiskomen. Ik ben dan bang dat ik de verkeerde dingen doe of zeg of dat de stijl van mijn huis stof tot roddelen is etc. etc.

Ik word doodmoe van mezelf en heb dus niet veel mensen om te bellen voor een spontane actie als naar de bioscoop of het theater gaan. Dan ben ik te bang dat ze meteen denken dat we elke week wel samen iets zouden kunnen doen en dat vind ik te vermoeiend als ik ze niet héél goed ken en me vertrouwd bij hen voel.

Wat denkt u .. zou schemagerichte therapie veel uitmaken of zou ik bijvoorbeeld ook een kortere individuele sessie ergens kunnen doen?

Bij voorbaat dank voor uw reactie.
Anoniem

Ons advies

Beste anoniem,
Allereerst: ik ben GZ-psycholoog maar tevens psychotherapeut, met een erkende zogeheten BIG-registratie (‘Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg’). Deze titel en registratie worden pas toegekend na een lange vervolgopleiding, en de registratie kun je beschouwen als een kwaliteitskeurmerk; therapeut kan nl iedereen zich noemen. De reden waarom ik dit zo specifiek noem is dat er zoveel misverstanden over mijn vak – deze komen ook naar voren komen uit je verhaal over de zoektocht naar de hulp die het meest aansluit bij jouw hulpvraag.

Een eerstelijnspsycholoog mag, net als een GZ-psycholoog, van de ziektekostenverzekering maar 8 keer iemand zien om hem of haar van zijn klachten af te helpen. Het komende jaar wordt dit, in het kader van de bezuinigingen, zelfs teruggebracht tot 5 keer. Een psychotherapeut mag iemand langer zien als een bepaalde diagnose en bijbehorende behandeling dat vereist. Je werkt dan als specialist en het heet dan 2e lijnszorg. Je kunt hiervoor terecht in de grotere instellingen voor geestelijke gezondheidszorg, maar ook bij vrijgevestigde psychotherapeuten in enkele of in groepspraktijken.

Zelf werk ik ook in zo’n praktijk. Als iemand zich tot ons wendt kijken we welke behandeling het beste bij iemand past – dus bij zijn persoon, probleem en vraag aan ons.
De schemagerichte benadering bestaat al lang en gaat inderdaad over een hardnekkig, in vroege jaren vaak reeds gevormd, stelsel van gedachten, gevoelens en interpretaties die steeds een vaste uitkomst hebben. Bijvoorbeeld ‘ik hoor er niet bij’, ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘mensen kunnen mij kwaad doen’…

Ik denk dat een psychotherapiebehandeling op zijn plaats is en die mag gelukkig iets langer duren dan een 1e lijns behandeling. Een psychotherapeut kijkt wat je nodig hebt en wat bij je past. Hij of zij heeft meer methoden en technieken ter beschikking.

Teruggaan naar de bron van je probleem hoeft niet per sé nodig te zijn maar kan helpen oude nare ervaringen te verwerken. Het veranderen van negatieve gedachten en gevoelens is vaak succesvol met behulp van methoden uit de (cognitieve) gedragstherapie. Je leert je gedachten, gevoelens en (soms zelfs lichamelijke) reacties herkennen in je dagelijks leven. Door ze te onderzoeken word je je meer bewust van de rol die ze spelen in je omgang met anderen. Je krijgt meer inzicht en gaat ook mogelijkheden ontdekken om je gedachten bij te sturen en te oefenen met ander gedrag.

In de langzaam vertrouwde relatie met je therapeut kun je bespreken en inbrengen wat je onderweg tijdens het gewenste veranderingsproces tegenkomt. Hoe lang het duurt voordat je tevreden bent met het resultaat is niet altijd vooraf precies te zeggen maar je kunt wel tussentijds een planning en prognose maken.

Het kan zijn dat je geadviseerd wordt een groepstherapie te doen. Daarin liggen veel meer mogelijkheden om van anderen terug te krijgen wat je gedrag oproept. Dat kan heel erg nuttig zijn en biedt tegelijkertijd al een uitgebreid oefenterrein. Vooraf kun je een drempel ervaren; logisch, dat is juist onderdeel van je probleem en is voor iedereen in zekere mate spannend. Als je deze drempel eenmaal genomen hebt kan de groep juist een veilige haven zijn waarin je kan leren je veiliger te voelen en een eigen plaats in te nemen.

Als ik je brief nog eens lees zou ik me kunnen voorstellen dat je met een groepstherapie het beste geholpen bent; vaak duurt zo’n traject wel wat langer, minimaal een jaar zou ik hiervoor uittrekken.

Vriendelijke groet,
Susanne Donders

Expert

Susanne Donders

Gezin en relatie

Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Ik wil geen contact met zijn exen

Lees verder
Video

5 vragen over dwang

Steeds opnieuw controleren of het gas uit is, of erg bang zijn voor vuil: wanneer heb je echt een dw...

Lees verder
Advies

Help ik ga trouwen

Lees verder
Artikel

Waarom controleer ik de hele dag of de kranen dicht zijn?

Lees verder
Advies

Mijn vriendschappen zijn voor mijn vrouw een probleem

Lees verder
Column

Waar het echt om draait

Lees verder
Artikel

Het geheim van een goede relatie: pijler 2

Lees verder
Artikel

Dagboek van een wanhopige zoektocht

Lees verder