Zo vader, zo dochter

Een dochter in de voetsporen van haar vader. Is dat toeval of keuze? Freddy Lange, psychotherapeut en hoogleraar klinische psychologie aan de universiteit van Amsterdam, en dochter Tamar, schrijven elkaar een brief over hun gedeelde passie.

Lieve Tamar,

Je bent binnenkort weer jarig. Zoals altijd schrijf ik je dan een brief waarin we het jaar doornemen. Je bent nu 35 jaar: een mooi moment om eens verder terug te kijken.

Op de middelbare school was je buitengewoon goed. Je haalde niet alleen hoge cijfers, je was ook echt geïnteresseerd en koos bepaald geen pretpaketten. Deze leergierigheid belemmerde je niet om er veel vriendjes en vriendinnen op na te houden. Toen het eindexamen naderde, kwam de gedachte aan psychologie of psychiatrie. We hadden altijd veel gepraat over de dingen die ik daarin deed. Je leek bijzonder geschikt voor het vak, maar ik was bang je te beïnvloeden. Ter oriëntatie ging je naar voorlichtingsdagen, maar na alles gehoord en gelezen te hebben, vond je het curriculum bij psychologie bar mager. Daar ging je niet voor studeren: dat soort vakken kon je er zelf bij doen voor zover ze zinnig waren. Ik kon je geen ongelijk geven. Uiteindelijk koos je voor de psychiatrie.

Ik ben vreselijk trots dat je zo’n goeie psychiater en zo’n goede arts bent geworden, die uitstekend met patiënten weet om te gaan. Ik vind het ook heerlijk om met jou over casussen

van gedachten te wisselen en je advies te kunnen vragen wanneer het gaat om medicatie, of om stoornissen als schizofrenie waar jij veel beter in thuis bent dan ik. Dat kan allemaal, omdat we dezelfde kijk op mensen hebben en hoe je met ze moet omgaan.

Je bent inmiddels niet alleen bijna psychiater, maar ook echtgenote en moeder. Dat geeft veel drukte, vooral voor iemand die alles erg goed wil doen. Lieve schat, ik hoop en vertrouw erop dat je erin zult slagen je beroep en je privé-leven zo te integreren dat je altijd trots op jezelf kunt zijn.

Veel liefs, Freddy

Lieve papa,

Als klein kind zei ik altijd dat je ‘op-psycholoog’ was. Zo had ik het verstaan, maar wat dat beroep inhoudt, wist ik natuurlijk niet. Het was thuis vanzelfsprekend om te praten over mensen en hun problemen. Dat heeft ongetwijfeld invloed gehad op mijn keuze voor het vak psychiatrie. Mijn fascinatie naar wat mensen werkelijk drijft, voelt zo vanzelfsprekend.

Achteraf gezien denk ik dat jij – grotendeels onuitgesproken – een bepaalde professionele houding op me hebt overgedragen. De zogenaamde ‘aspecifieke therapeutische factoren’ zaten waarschijnlijk in mijn Brinta (en wellicht ook in mijn genen). Die indruk krijg ik wanneer ik bij mezelf dingen herken van jou: de manier van contact leggen, van het tonen van empathie; de behoefte aan helderheid, ‘echtheid’ en af en toe het gebruik van humor.

Het vak van psychiater is natuurlijk niet exact hetzelfde als het jouwe. En daar ben ik ook wel blij om. Meer iets van mezelf, geen papa’s-kindje. Bovendien kunnen we elkaar dingen vertellen of vragen over elkaars vakgebied. Zo kan ik jou veel vragen over gezinstherapie, terwijl jij met mij over medicatie kunt overleggen. Overigens is het wel een beetje gênant dat jij dan soms over het gebruik van psychofarmaca meer weet dan ik!

Dat jij een bekende succesvolle psychotherapeut en hoogleraar bent, heeft invloed op de manier waarop mensen naar mij kijken. Ik heb weleens gehoord dat mensen jaloers op me zouden zijn of menen dat ik bevoorrecht word, bijvoorbeeld met een opleidingsplaats. Dat soort dingen vind ik uiteraard bijzonder vervelend (en onterecht). Maar verder heb ik er geen moeite mee ‘de dochter van’ te zijn. Integendeel, ik ben trots op jouw werk en geniet er tegelijkertijd van mijn eigen weg te gaan.

Liefs, Tamar[/wpgpremiumcontent]

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

Strubbelingen in het stiefgezin

De stiefouder is allang niet meer de boze sprookjesfee. De meeste kinderen zijn zelfs dolblij met de...
Lees verder
Artikel

Strubbelingen in het stiefgezin

De stiefouder is allang niet meer de boze sprookjesfee. De meeste kinderen zijn zelfs dolblij met de...
Lees verder
Branded content

Hoe cadeaus geven je relaties kan verdiepen

Natuurlijk draaien kerst en Sinterklaas niet alleen maar om cadeaus, maar de feestdagen zijn wel het...
Lees verder
Branded content

Hoe cadeaus geven je relaties kan verdiepen

Natuurlijk draaien kerst en Sinterklaas niet alleen maar om cadeaus, maar de feestdagen zijn wel het...
Lees verder
Kort

Geuren helpen bij het studeren

Wat je overdag leert, wordt ’s nachts opgeslagen in het langetermijngeheugen. Bij die opslag kan j...
Lees verder
Kort

Geuren helpen bij het studeren

Wat je overdag leert, wordt ’s nachts opgeslagen in het langetermijngeheugen. Bij die opslag kan j...
Lees verder
Artikel

Als je kind steeds om een beeldscherm vraagt

Ouders laten hun peuter een spelletje doen op hun smartphone, om hem even rustig te krijgen. En iets...
Lees verder
Advies

Mijn vader heeft een top-6 van zijn kinderen

Een dochter in de voetsporen van haar vader. Is dat toeval of keuze? Freddy Lange, psychotherapeut e...
Lees verder
Verhaal

Ouders, maak je niet zo druk

Waarom vinden ouders het zo lastig zich te richten op wat écht belangrijk is in de opvoeding? Waaro...
Lees verder
Interview

Alice Miller: ‘We moeten de verdrongen pijn voelenR...

De Zwitserse psychoanalytica Alice Miller (1923), grondlegster van de moderne psychoanalyse, werd ru...
Lees verder
Artikel

Beroep: thuisblijfmoeder

Wat bezielt hoogopgeleide vrouwen om te stoppen met werken als er kinderen komen? Twee sociologen le...
Lees verder
Artikel

Vaders in de dierenwereld

Hoe natuurlijk is de zorgende vader? Van tobbende keizerpinguïns tot vechtjassen op de apenrots: de...
Lees verder
10522