Inzicht Onzekerheid is mijn signaal

‘Op mijn zesde emigreerden we vanuit Tasmanië, waar mijn vader als chemisch analist werkte bij een bierbrouwerij, terug naar Nederland. We kwamen in Leeuwarden te wonen. Mensen vonden ons raar. Ik sprak geen Nederlands, droeg afdankertjes en had een scheef geknipte pony. En dan moest ik vanwege moeilijke voeten ook nog van die lelijke bruine schoenen met steunzolen aan. Het was allemaal niet zo cool. Sociaal was ik onzeker, ik voelde me een buitenbeentje. Kijken naar wat mensen wilden en deden, wat de ongeschreven regels waren, en me aanpassen – dat werd mijn overlevingsmechanisme. Dan had ik de minste problemen. Mijn binnenwereld hield ik voor mezelf.
Daar kwam nog bij dat ik heel christelijk ben opgevoed.

Log in om verder te lezen.