De week van de overdracht

Bianca Harms (33): ‘Voor adoptie stonden mijn man en ik altijd al open. Toen bleek dat er voor ons waarschijnlijk een lang medisch traject aan te pas zou komen om biologische kinderen te krijgen, besloten we een kindje te adopteren. We kwamen er gaandeweg achter dat we ook een special needs-kindje konden adop­teren, een kindje met een afwijking. Het gaat daarbij om relatief lichte afwijkingen als een ontbrekende vinger of een klompvoetje. Jin heeft een volledig dubbelzijdige schisis, die hier in Nederland goed kan worden behandeld.

TEST
Doe de test »

Is het tijd voor een nieuwe baan?

De adoptieprocedure heeft ruim drie jaar in beslag genomen. Op het moment dat je een telefoontje krijgt en een naam hoort, sluit je een kind dat je nog nooit hebt gezien in je hart. Toen het eindelijk zover was dat we mochten afreizen naar China om Jin op te halen, was dat erg spannend. Ik was blij, maar ook onzeker over hoe alles zou uitpakken.

De overdracht was het moment waar ik het meest tegen opzag. Voor ons is dat een mooie gebeurtenis, maar voor Jin traumatisch. Hij wordt uit zijn bekende en veilige omgeving van het weeshuis weggehaald en in de armen gelegd van mensen die er heel anders uitzien en ook anders ruiken dan hij gewend is. Jin heeft tijdens de overdracht dan ook een uur lang gehuild. Ik was bang dat ik heel emotioneel zou worden, maar dat gebeurde niet. Ik besefte dat Jin niets aan een huilende moeder zou hebben. Toen we eenmaal terug in het hotel waren, viel Jin tussen ons in in slaap. Dat was voor mij het gelukkigste moment van onze reis.

In China is het strafbaar om je kind te von­deling te leggen, daarom zijn Jins biologische ouders niet bekend. Dat vind ik moeilijk, omdat vragen over zijn afkomst als een rode draad door zijn leven zullen lopen. We willen hem zo veel mogelijk meegeven van zijn eigen cultuur.

De komende periode moet Jin leren dat wij zijn ouders zijn. We ontvangen daarom weinig bezoek en als hij een cadeautje krijgt of iets te eten, moet dat via ons gaan. Toch denk ik dat hij al snel doorheeft dat wij bij hem horen. Toen we nog in China waren, probeerde een serveerster hem in een kinderstoel te zetten. Hij wilde dat absoluut niet en strekte meteen zijn armpjes naar me uit.

Het verbaast me hoe flexibel Jin is en hoe goed het gaat, bijvoorbeeld met eten. In China kreeg hij alleen melk en rijste­pap, terwijl hij hier eet wat de pot schaft. Hij heeft zelfs al spruitjes geproefd.’

De geluksmeter

De geluksmeter is een voorgeprogrammeerde elektronische agenda die dagelijks een aantal keer piept op wisselende momenten. De proefpersoon toetst dan in waar hij zich bevindt, wat hij aan het doen is en hoe gelukkig hij zich voelt op een schaal van 1 tot 10. Bianca Harms had de geluksmeter bij zich tijdens haar eerste week in China. In totaal was ze er bijna drie weken om de adoptieprocedure af te ronden. In de geluksgrafiek is te zien dat de hoogtepunten de rustige momenten met haar zoon Jin zijn. Haar geluksniveau daalde echter tijdens de vliegreizen: niet alleen heeft Bianca zelf vliegangst, ook moest ze Jin zien te kalmeren.

-Na de overdracht met zijn drietjes op de hotelkamer

-Alle formaliteiten zijn afgerond. Jin is van ons!

-Wachten op Schiphol[/wpgpremiumcontent]