Mijn vriendin wil bij hoge koorts nog weleens ‘uit haar lichaam zweven’, maar mijn eigen ervaring met uittreding beperkt zich helaas tot mijn arm. Ooit lag ik na het roken van een joint op mijn rug met mijn armen langs mijn zij. Ik vouwde mijn rechterarm om mijn buik, om er vervolgens, toen ik mijn ogen opende, achter te komen dat die arm niet had bewogen en gewoon nog op zijn plaats lag.

Zeldzaam zijn onze ervaringen niet: 15 tot 20 procent van alle mensen heeft ten minste één keer in het leven een out-of-body experience (obe). Dat komt bijvoorbeeld voor bij mensen met epilepsie, migraine, slaapverlamming – waarbij je voor je gevoel wakker bent, maar je niet kunt bewegen – en op de operatietafel, en bij het gebruik van drugs als lsd, mescaline en ketamine.

Ook extreem-sporters kunnen ermee te maken krijgen, zoals deze 32-jarige Schotse marathonloopster: ‘Nadat ik zo’n twintig kilometer had gerend kreeg ik opeens het gevoel alsof ik niet meer door mijn eigen ogen, maar vanaf ergens anders toekeek. Het voelde alsof iets mijn lichaam verliet, en hoewel ik nog steeds doorrende en naar het landschap keek, zag ik mezelf ook rennen. Mijn “ziel”, of wat dan ook,

Log in om verder te lezen.