Het is niet goed bekend waar dit gedrag vandaan komt. De Zwitserse neuropsychologen Vuilleumier, Staub en Assal suggereren dat het kan gaan om een poging van het brein om zich aan te passen aan een hersenbeschadiging. Zij beschrijven een 65-jarige patiënt die door een hartaanval een zuurstoftekort in zijn hersenen heeft opgelopen en daardoor sterk gedesoriënteerd is en bijvoorbeeld niet weet hoe oud hij is, waar hij is en in welk jaar wij leven. Ook kan hij veel voorwerpen niet meer met het oog herkennen. Als hij een sok ziet, heeft hij geen idee wat dat kan zijn. De man heeft verder als eigenaardige gewoonte dat hij elk voorwerp dat hem onder ogen komt oppakt en besnuffelt. Dit gedrag is niet functioneel, omdat hij op deze manier bijvoorbeeld geen schaar of kopje kan herkennen. Het is echter wel begrijpelijk. Nader onderzoek wees namelijk uit dat zijn geheugen voor geuren nog wel intact was. Zo was hij zeer goed in staat bloemen aan hun geur te herkennen en wist hij de geuren van lelies en rozen te benoemen. Het gesnuffel van de man lijkt dan ook een poging van het brein om wijs te worden uit een onbegrijpelijk geworden

wereld.

(Cortex, vol. 33, pag. 571-577, 1997)