‘Voor mijn onderzoek heb ik op scholen rap- en muziektherapie aangeboden aan adolescenten. Ik was benieuwd of ze door te rappen beter konden omgaan met hun emoties. De jongeren moesten zelf thema’s inbrengen die belangrijk voor ze waren, zoals pesten en het verlangen naar vriendschap. Op basis van deze thema’s gingen ze in groepjes teksten schrijven en daarna hun eigen teksten zelf rappen. De combinatie ritme, rijm, rap en zang had een positieve invloed op het emotionele leven van de jongeren.’

‘Ze kregen er meer grip op. Door het schrijven van een raptekst over een onderwerp dat hun aan het hart ging, moesten ze hun emoties uiten en er woorden aan geven in plaats van het vervelende gevoel weg te duwen. Ze schreven zinnen als: “Pesten is niet leuk. Pesten moet je kappen. Dat is wat de hele wereld moet snappen!” Ook het rappen zelf had invloed. Het krachtige ritme van de rap zorgde ervoor dat emoties beter werden gereguleerd. Een allesoverweldigende emotie werd teruggebracht tot iets wat er gewoon mocht zijn. De jongeren renden er niet langer voor weg en reageerden zich ook niet af op anderen. Hun emotionele en sociale problemen namen significant af in vergelijking met de controlegroep.’

‘Het is allebei goed. Maar samen rappen, zingen en muziek maken heeft een versterkend effect. Als mensen in groepsverband zingen, synchroniseren ze daarmee hun hartslag. Hun hartritme stijgt en daalt op hetzelfde moment, blijkt uit het onderzoek. Samen zingen heeft ook psychologische voordelen. Het versterkt cohesie en het groepsgevoel in het klaslokaal.’ (OL)