Op slag beroemd – meedoen aan een reality programma

Na een paar weken in een reality-show wilde iedereen iets van ze en stonden ze handtekeningen uit te delen bij de bakker. Wat doet zoiets met een mens?

‘Al gauw bleek dat Nederland mijn lach afschuwelijk vond’

Boerin Michelle van Asseldonk (29) werd afgelopen seizoen gevolgd in Boer zoekt vrouw. Ze vond Maarten, met wie ze nu samenwoont.
‘Vlak na de eerste uitzending liep ik een pannenkoekenhuis binnen en alle hoofden draaiden naar mij. Ik moet daar nog steeds aan wennen, meestal doe ik alsof ik het niet zie.
Mijn vader en zusje gaven me stiekem op, maar op kerstavond ontdekte ik het. “Dat ga ik never nooit doen,” zei ik. Maar ik draaide bij: de authenticiteit van Boer zoekt vrouw kon ik altijd erg waarderen en ik gunde mezelf – na veel gedoe in de liefde – een leuke man. Bovendien ben ik trots op wie ik ben en dat mochten anderen best zien. Ik realiseerde me dat mensen me naderhand nog lang zouden aanspreken op het programma, maar dat nam ik voor lief.
Maarten en ik hebben alle uitzendingen samen zitten kijken. Mijn telefoon zette ik dan uit. Anders zou ik ’s nachts over opmerkingen gaan liggen piekeren, en op maandag gaat heel vroeg de wekker. Twitter had ik al verwijderd – ik had geen zin in al die reacties. Maar af en toe lees je toch wat. Op Instagram schreef iemand “Wat een verschrikkelijk mens” bij een foto van mij. Dat soort teksten kwamen hard binnen. Al gauw bleek dat Nederland mijn lach afschuwelijk vond. Ik lach tenminste, dacht ik. Dat verbale geweld van de kijker, je ontkomt er niet aan. Wat mij het allermeest raakte, was dat mijn oma verdrietig werd van iets gemeens dat zij op tv over mij had gehoord.
De belangstelling houdt vooralsnog aan, maar ik verwacht dat ik binnenkort gewoon weer in mijn veilige cocon van vrienden en familie zit – samen met Maarten, natuurlijk. Ik zet deze maand mijn bekende hoofd in voor een goed doel, maar verder blijf ik in de luwte. Hoe bijzonder en succesvol – die leuke man heb ik nu tenslotte – het Boer zoekt vrouw-avontuur voor mij ook was: ik hoef niet meer op televisie. Dat was ook nooit het doel op zich.’

‘Aandacht krijgen staat voor mij gelijk aan liefde ontvangen’

Billy Bakker (36) zat twee keer in Utopia: een jaar in 2013 en twee jaar vanaf 2016. Ze doet free lance mediaklussen en werkt bij goededoelenorganisatie Dreamcatch.  
‘In Utopia hadden we geen internet, maar eenmaal terug in het normale leven was ik nieuwsgierig naar wat de kijker over mij te zeggen had. Opmerkingen online als “Billy is emotioneel instabiel en heeft hulp nodig” deden me weinig. Giftig werd ik als het over mijn familie ging. “Kijk die tanden, wat een heks!” zei iemand over een foto van mijn moeder. Zo veel onfatsoen raakt mij diep.
Ik was klaar voor een ommezwaai in mijn leven. Utopia zag ik als een kans mijn gevoel van onrust te verruilen voor persoonlijke groei en helderheid over mijn ambities. Me opgeven voor zo’n tv-programma past bij mijn karakter; ik pak dingen graag groots aan en ben niet bang voor camera’s. En een samenleving opbouwen met veertien totaal verschillende mensen: ik vond het een mooi experiment.
Zonder me daar altijd van bewust van te zijn, deelde ik mijn privacy met twee miljoen mensen. Alleen op momenten dat ik kwetsbaar was – verdrietig vanwege heimwee of onbegrepen na ruzie met een mede-
inwoner – voelde ik die camera’s prikken. Liefst trok ik dan een deken over mijn hoofd om een potje te huilen. Dat deed ik niet. Niemand hoeft zich te schamen voor woede of verdriet.
Na Utopia kreeg ik veel leuke reacties op straat. Daar haalde ik energie uit. In de belangstelling staan heb ik altijd fijn gevonden; ik bloei ervan op. Aandacht krijgen staat voor mij gelijk aan liefde ontvangen. Als mensen met me op de foto willen, dan doe ik dat graag. Als ik chagrijnig of onopgemaakt ben, dan verman ik me en zet ik een glimlach op.
Mijn deelname leverde me een plek bij Shownieuws op, als Utopia-deskundige. Achter die desk voelde ik me als een vis in het water. Dat de hype nu voorbij is, vind ik prima, maar in de toekomst hoop ik wel mijn tv-ambities te kunnen uitbouwen.’

Volslagen vreemden noemden me ineens een hipster. Bizar.’

Gwenn Danis (30) werd in 2017 tweede bij Heel Holland bakt. Hij is fulltime banketbakker, blogger en schrijver.
‘Na een paar weken op televisie ben je een BN’er. Overal begonnen mensen me te groeten en nog steeds twijfel ik geregeld: kennen ze me nou van tv of was dat een oud-collega?
Tijdens de opnamen was de druk zo hoog, dat ik vooral bezig was met presteren en het overleven van stress. Over hoe het zou zijn om straks als bekend persoon door het leven te moeten, dacht ik niet na. Toen het programma eenmaal werd uitgezonden en ik op straat herkend werd, vond ik dat heel speciaal. Als ik een vliegtuig binnenstap en ik zie blije gezichten naar me kijken, voel ik me een leuker mens. Het geeft zelfvertrouwen.
Mezelf terugzien was confronterend. Ik wil graag stoer overkomen, maar ben vanbinnen onzeker. Ik was dan ook flink zenuwachtig over de meningen van kijkers, en die waren inderdaad niet altijd in mijn voordeel. Op Twitter zeiden volstrekt wildvreemden allerlei dingen over me. Bizar. Hoewel ik er zelf voor gekozen had om met mijn kop op tv te komen, voelde het alsof mijn privacy werd geschonden. Mensen vonden me een “hipster”, maar als ik iets niet ben, is het dat. Mijn vrouw had die spijkerblouse voor me gekocht en ja, ik heb toevallig een baard. Ook werd mij arrogantie verweten, vanwege “al” mijn verhalen over Frankrijk, het land waar mijn roots liggen. Door de montage leek het alsof ik daar steeds zelf over begon – niet helemaal eerlijk dus.
Zakelijk heeft mijn bekendheid me veel gebracht: het aantal volgers van mijn blog steeg, ik heb kookdemo’s en workshops gegeven, ik kreeg bruidstaartverzoeken en mijn boek komt bijna uit. De belangstelling op straat wordt nu minder en dat vind ik jammer. Maar ik geniet ervan zolang het kan: even kletsen, een foto – ik vind het allemaal goed. Ik zou het erg vinden als mensen denken: wat is die Gwenn een verwaande eikel.’

‘Het lijkt me vermoeiend om altijd maar herkend te worden’

Eveline van den Boom (37) deed in 2017 mee aan Hij is een zij, waarin ze gevolgd werd in haar transitie van man naar vrouw. Ze heeft een onderneming in vlieglessen.

‘Deelnemen aan Hij is een zij was een welkome afleiding in de loodzware tijd van mijn transitie. Zo’n opnamedag is een geweldig circus en ’s avonds ging ik slapen met een euforisch gevoel in plaats van met emotionele ballast. Bang om mijzelf aan Nederland te laten zien was ik niet. De stap om vrouw te worden was al zo groot dat deelname aan het tv-programma daarbij in het niet viel. Ik hoopte te laten zien dat transgenders doodnormale mensen zijn. Dat ik ook gewoon iemand ben met wie je je kunt identificeren. Dit programma gaat niet om aapjes kijken, maar om begrip kweken; daar werkte ik graag aan mee. De eerste opnamedag ging ik met Arie Boomsma naar het gemeentehuis in Oss. Ambtenaren zaten tegen het raam geplakt toen ze de cameraploeg zagen. Rijen mensen wilden met Arie op de foto. Mij werd twee keer om een handtekening gevraagd. Dat vond ik vleiend.
Nieuwsgierig naar de reacties bekeek ik de eerste uitzending met mijn telefoon in mijn hand. Op Twitter kwam een komisch plaatje van mislukte extensions voorbij. “Coupe Eveline” stond erbij. Ik schrok. Het is heel vreemd als iemand die je niet kent zoiets de wereld in slingert. Daarna stuurden kappers me berichten: zullen wij jou mooie extensions geven? En ineens deelden andere transgenders hun verhaal met me. Iemand mailde dat ze door mij de stap durfde zetten om te scheiden en in transitie te gaan. “Jij hebt mijn leven gered,” schreef ze. Die impact had ik niet verwacht, en het benauwde me ook. Inspiratiebron zijn is mooi, maar wat als die persoon spijt krijgt?
Het grappige is dat ik meedeed om te laten zien hoe gewoon ik ben, maar nadien was ik niet zo gewoon meer. Ik was BN’er. Dat mijn “roem” nu wegebt, vind ik dan ook prima. Het lijkt me vermoeiend om altijd maar herkend te worden.’

‘Op straat begonnen hordes mensen aan me te trekken’

Jop Nieuwenhuizen (41) deed in 2000 mee aan het programma De bus. Hij is eigenaar van een discotheek, een grand café en een groothandel in horecaglas.
‘Toen ik laatst met mijn gezin in de Efteling liep, riep iemand: “Toppie Joppie!” Het is twintig jaar geleden dat ik meedeed aan De bus. Ik was een broekie uit Oostknollendam, ik werkte in een Zaans feestcafé. Het overkwam me allemaal. Mijn werk-gever had me in een jolige bui opgegeven. Het intakegesprek was op zondagochtend en ik kwam aan met een kegel en veel baldadigheid. Tijdens de psychologische screenings voelde ik me een aparte vogel: ik was zo klaar met vragenlijsten waar een hele dag voor stond. Hoor ik nooit meer wat van, dacht ik. Maar van de ruim achtduizend aanmeldingen zat ik bij de laatste elf.
Medekandidaten zeiden gaandeweg het programma dat ze presentator wilden worden. “Droom lekker verder,” riep ik dan, “en vergeet vooral niet te genieten van deze vakantie.” Dat was hoe ik het zag; met de gevolgen had ik totaal geen rekening gehouden. Wist ik veel dat het na De bus gedaan was met mijn privéleven? Ik weet nog hoe overdonderd ik was toen er op straat hordes mensen aan me begonnen te trekken. Of ik op de foto wilde, tuurlijk, en voor ik het wist was ik weer een uur verder. Ik wilde mijn oude leven oppakken, maar normaal functioneren was onmogelijk. Ik bleek een hype en besloot er toen maar gebruik van te maken. Zo ontstond de hit Jij bent de zon, en vloog ik per helikopter van cd-winkel naar cd-winkel om te signeren. In die hoogtijdagen verdiende ik 6000 gulden per avond, en daarnaast waste ik af in een restaurant. Tot mijn ellebogen in de vieze pannen – dat hielp om geaard te blijven. Ik wist: nu ben ik hot, maar morgen not. Ik was een lang fladderende eendagsvlieg, maar na drie jaar doofde het vuur. In die tijd kon ik een kapitaal opbouwen en mijn horecadroom verwezenlijken. Daarvoor ben ik mijn fans nog altijd dankbaar.’

auteur

Charlotte van Drimmelen

» profiel van Charlotte van Drimmelen

Dit vind je misschien ook interessant

Artikel

5 mensen over hun aseksualiteit – ‘Seks? Nee, bedank...

Mensen met een aseksuele geaardheid moeten dat vaak uitleggen. Want dat je geen erotische en misschi...
Lees verder
Artikel

5 mensen over hun aseksualiteit – ‘Seks? Nee, bedank...

Mensen met een aseksuele geaardheid moeten dat vaak uitleggen. Want dat je geen erotische en misschi...
Lees verder
Branded content

Mini-cursus: gelukkig door klein geluk

Een lekker stukje chocolade, een compliment van een lieve collega - juist die kleine geluksmomenten ...
Lees verder
Branded content

Mini-cursus: gelukkig door klein geluk

Een lekker stukje chocolade, een compliment van een lieve collega - juist die kleine geluksmomenten ...
Lees verder
Column

Bij de relatiepsycholoog: vreemdgaan als je een goede relati...

Elke maand een inkijkje in de praktijk van relatiepsycholoog Jean-Pierre van de Ven.
Lees verder
Column

Bij de relatiepsycholoog: vreemdgaan als je een goede relati...

Elke maand een inkijkje in de praktijk van relatiepsycholoog Jean-Pierre van de Ven.
Lees verder
Column

Wanneer verwen je kinderen te veel?

Steven Pont schrijft columns en boeken over opvoeding, het gezin en de ontwikkeling van kinderen. Ki...
Lees verder
Kort

Zo licht als een citroen

Steek deze Kerst eens een frisse citroengeurkaars aan bij het kerstdiner.
Lees verder
Kort

Dit zijn de belangrijkste eigenschappen van een partner

Als je een pot geld kreeg waarmee je de ideale eigenschappen kon kopen waaraan een partner moet vold...
Lees verder
Artikel

Zo voorkom je dat je te veel eet

In alle gezelligheid zullen we deze maand weer heel wat kerstkransjes, toetjes en oliebollen eten. E...
Lees verder
Kort

Opgebrande ouders

Ontploffen of in huilen uitbarsten als je kind zeurt, constant moe zijn en je mislukt voelen in je r...
Lees verder
Artikel

Angst voor gaatjes of denken dat je een dier bent; 10x excen...

Sinds de release van de laatste iPhone weet heel Nederland wat tripofobie is: de angst voor kleine g...
Lees verder