Een tweede reden voor het waargenomen man-vrouw verschil is de andere gerichtheid van de jaloezie. Volgens Verhulst is de mannelijke jaloezie gericht op seksuele exclusiviteit, terwijl vrouwen zich meer zorgen maken over bedreigingen van de emotionele verbondenheid. Bij mannen is de jaloezie daardoor veel duidelijker omlijnd. Elke vrouw kan zich goed indenken waarom dreigende ontrouw haar man zo van streek maakt, al is het alleen maar omdat dit gedrag bijna altijd een bedreiging voor de bestaande relatie is. Dit begrip is er niet altijd bij de mannelijke wederhelft. Een echtgenoot die zo goed kan praten met een lieve vriendin zonder seksueel tot haar aangetrokken te zijn, zal moeilijk kunnen navoelen waarom zijn partner hier met de nodige jaloezie op reageert. Hij vindt het toch ook prima als zij sommige dingen liever met haar beste vriendinnen bespreekt dan met hem? De vrouwelijke jaloezie heeft vaker de schijn tegen. Toch is jaloezie een gevoel waar mannen en vrouwen in gelijke mate onder gebukt gaan. Zou dat komen omdat zij ook in gelijke mate in staat zijn zich over te geven aan de liefde?