Een zonovergoten dag in de bossen van Veldhoven, waar tussen de gebouwen van groepsaccommodatie De Buitenjan marktkraampjes zijn neergezet. Ruim twintig kinderen tussen 6 en 15 jaar lopen er te ‘winkelen’, hun ouders bemannen de kramen. De koopwaar in dit winkelspel: vrijwilligers van de stichting Heppie. Alle kraampjes hebben hetzelfde aanbod, maar de wisselkoers verschilt. Zo is vrijwilligster Anouk bij de eerste kraam te koop voor 500, maar als de koper ook koffie wil halen voor de verkopers kost Anouk maar 450. ‘Nog steeds duur,’ vindt de 12-jarige Didi, die met teamgenootje Robbie aan het shoppen is. ‘Hiernaast kost ze maar 300.’ ‘300 plus koffie dan,’ luidt het tegenbod. Didi loopt resoluut door: ‘Ik ga wel naar de buren.’

Moeder Manon (47) geniet van Didi’s durf en zelfvertrouwen. Die zijn niet vanzelfsprekend. Didi heeft ADD en hangt sterk aan haar moeder en aan haar 13-jarige zusje Layla. Eigenlijk durft ze zonder hen nauwelijks een stap te zetten of een woord te zeggen. Maar op deze plek is ze in amper twee dagen opgebloeid. Dat geldt ook voor Layla, die naast ADHD kampt met ernstige dyslexie. Bij hun moeder zelf werd drie maanden eerder ADD vastgesteld. Bovendien hebben ze alle drie een posttraumatische stressstoornis.

‘We hebben veel ellende meegemaakt,’ zegt Manon. ‘Ik ben alleen met de meiden en wil het heel graag goed doen. Maar daardoor was ik te soft, ik stelde geen grenzen. Daarom worden we al anderhalf jaar intensief psychiatrisch begeleid, zodat ik de touwtjes weer in handen krijg en de meiden meer structuur hebben.’

Log in om verder te lezen.
[/wpgpremiumcontent]