Gail Evans is als executive vice-president van cnn de vrouw met de hoogste positie in de Amerikaanse media-industrie en daarmee dus expert in de regels van het spel. De man-vrouwverschillen die zij constateert, zijn niet gebaseerd op onderzoek, maar op haar eigen jarenlange ervaring. Maar hoe waardevol de kennis van een ervaringsdeskundige ook is, de aanpak van Evans genereert ook onherroepelijk haar eigen (Amerikaanse) stereotiepen en haar eigen niet onderbouwde generalisaties. Dit is goed voor de overzichtelijkheid, maar niet altijd voor de herkenbaarheid.

Mannen worden voorgesteld als zelfverzekerde winners, die recht op het doel afgaan en onderweg bluffen, veinzen en risico’s nemen. Vrouwen zijn onzekere tobbers, die zachtjes fluisteren in vergaderingen, grote projecten uit angst niet kunnen overzien en iedereen te vriend willen houden. Zo schrijft Evans onder het kopje ‘Werk is geen gezellig vrouwenclubje’: ‘Of we nou met de man van de stomerij praten, met de caissière of met de baas, we willen hun levensverhaal horen, we willen gevoelens uitwisselen, we willen van de ander een persoon maken in plaats van alleen de tegenpartij in een zakelijke transactie.’ Hoe komt ze hierbij, denk ik dan. Of wanneer ze zegt dat vrouwen niet gewend zijn in een piramidestructuur

Log in om verder te lezen.