De politicus

Wie een politieke functie accepteert, moet zich realiseren dat deze per definitie tijdelijk is, zegt Linschoten. Hij kan het weten. Nadat een parlementaire onderzoekscommissie zijn optreden bij het College van Toezicht Sociale Verzekeringen (CTSV) stevig had bekritiseerd, trad hij af als staatssecretaris. Ook de CTSV-affaire tastte hem als persoon niet aan: ‘Ik zat daar als de politicus Robin Linschoten. De CTSV-affaire was een proces dat zo’n zeven maanden heeft geduurd, geheel gepland verlopen is, waar goed over is nagedacht. Ik beschouw mijn uiteindelijke aftreden als een volstrekt professionele afhandeling van dat proces.’

TEST
Doe de test »

Is het tijd voor een nieuwe baan?

Wie in de Verenigde Staten een hoge politieke functie ambieert, moet een welhaast onberispelijk leven hebben geleid: had Clinton indertijd de rook van dat jointje wél geïnhaleerd, dan was hij waarschijnlijk geen president geweest. Linschoten acht het echter ondenkbaar dat er bij Nederlandse politici ooit zo op het verleden van de persoon zal worden ingespeeld: ‘Dat staat zover af van onze cultuur. Ik vermoed dat de meeste Nederlanders dergelijke zaken belachelijk en geheel niet relevant vinden. Bovendien, men koketteert in de Ameri kaan se politiek ook met zijn privé-leven. Hoe vaak zie je niet het beeld van de keurige, brave huisvader met

zijn twee kindjes.’

Linschoten zelf is evenwel niet altijd even keurig in de roddelpers afgebeeld; volgens Privé zou hij zijn doodzieke vrouw op een harteloze manier hebben verlaten. Maar Linschoten gelooft niet dat de roddelbladen uberhaupt in staat zijn iemand in zijn privacy aan te tasten: ‘Privacy heeft alleen te maken met dingen die werkelijk gebeurd zijn. Die bladen fantaseren maar een eind raak. Wan neer je in Nederland enige bekendheid begint te krijgen, dan raak je gewend aan goede en slechte verhalen, en ook aan onzinverhalen. Het is niet de moeite waard om daar veel aandacht aan te besteden. Dat doe je op een gegeven moment helemaal niet meer.’