De vraag

Word ik net zoals mijn moeder?

Beste Ursela,
Mijn vraag is: Word ik net zoals mijn moeder?

Totdat ik zelf kinderen kreeg had ik mijn moeder op een voetstuk staan. Mijn vader zag ik als een dominante, autoritaire, lelijke, kale en niet al te aardige man. Mijn moeder als een soort heilige. Hoe hield ze het met die man uit?

Vaak liet mijn moeder me weten weg te willen bij die man. Als wij, haar vier kinderen, het huis uit waren, dan zou haar leven beginnen. In onze tienertijd had ze zondags woede-uitbarstingen. Wij, haar vier kinderen, waren er de schuld van dat ze geen leven had, dat ze niemand was. Het was onze schuld dat zij zich niet kon ontplooien. En zelfs nu we groot waren belette we haar een eigen leven te leven.

Op mijn achttiende ben ik gaan samen wonen met een negen jaar oudere man. Op mijn 22ste ben ik bij hem weg gegaan. Op mijn 26ste ben ik getrouwd met mijn huidige man, nu 19 jaar geleden. We hebben twee leuke dochters. Een van bijna dertien en de ander is veertien. Mijn man is een knappe maar dominante, autoritaire man.

Ik was als tiener onnozel en sociaal onbeholpen. Mijn ouders hadden het idee dat ze onze kinderzieltjes moesten sparen en niet moesten belasten met problemen. Als we al eens naar een schuttingtaalwoord vroegen werd ons gezegd dat woord nooit meer te gebruiken. Van de betekenis van al die woorden had ik geen idee.

En nu ben ik een beetje sombere moeder van middelbare leeftijd. Mijn kinderen houden van me. Ze zijn bang dat ik bij mijn man weg wil. We hebben na al die jaren nog steeds vaak heftige ruzie. Ik heb me voorgenomen om bij mijn man te blijven totdat de kinderen uit huis zijn. Volgens mij had mijn moeder datzelfde voornemen, maar nu domineert ze mijn vader en doet alsof het leven met het ouder worden er alleen maar leuker op is geworden. Ze heeft nog voor ik überhaupt zwanger was, laten weten geen vaste oppasoma te willen worden. Als ze zin had wilde ze af en toe wel eens op passen. Wel was ze aanwezig bij de geboorte van mijn oudste dochter.

In de afgelopen jaren hebben zich een aantal heftige conflicten tussen mijn gezin en mijn ouders afgespeeld. Mijn moeder was en is het niet eens met hoe ik mijn kinderen (niet) opvoed. Ze snapt niet hoe het kan dat ik toch nog leuke kinderen heb. Hoewel ze dat niet rechtstreeks tegen mij zegt, maar de boodschap via mijn kinderen en mijn zus toch laat binnen komen (kan ze het ook altijd weer ontkennen, als ik haar daar naar zou vragen).

Van haar vier kinderen ben ik de enige met een partner en kinderen. Bij mijn jongste zusje is achttien jaar geleden na een hit and run de stekker eruit getrokken. Mijn ouders hebben die beslissing genomen op advies van een arts. Een beslissing waar ik het af en toe moeilijk mee heb. Ik had graag voor haar gezorgd. Hoewel ik ook wel weet dat mijn zusje niet zo had willen leven.

Mijn vader was tot drie jaar geleden onze zakelijk adviseur. Mijn man en ik hebben een eigen bedrijf. Hij heeft mij en mijn man in die jaren veel geleerd en veel verteld over zijn eigen weg en de (financiële) problemen die hij en mijn moeder hebben gehad. Ik begrijp dat hij op zijn manier de rol heeft gespeeld die mijn moeder hem had toebedeeld. Het was haar keus om hem de straffen te laten uit delen. Feitelijk was zij degene die vertelde wie er in welke mate ‘s avonds gestraft moest worden toen we klein waren. En mijn vader niet meer als de uitvoerder.

Drie jaar terug heeft mijn moeder ons verboden nog verder advies te vragen aan mijn vader en hem niet langer te betrekken bij onze problemen. En deze ook niet meer aan hun te laten weten, want mijn vader lag ‘s nachts wakker van onze problemen (drie jaar terug zag het er voor een moment naar uit dat we misschien persoonlijk failliet zouden gaan). Het kost me heel veel moeite om me hier aan te houden.

Twee jaar geleden heeft mijn vader een herseninfarct gehad. Daarna heeft hij zijn bewondering uitgesproken voor wat ik en mijn man hebben bereikt. Hoewel ik nu mijn vader best anders zie dan toen ik tiener was, zit ik met het probleem dat mijn man zich nu net zo klootzakkerig gedraagt tegen zijn tienerdochters als indertijd mijn vader tegen ons. Ik probeer het voor mijn dochters op te nemen. Maar soms is de kritiek van mijn man op onze dochters terecht. Hij brengt het alleen nogal lullig. Bovendien merk ik dat ik als ik boos wordt op hem, ik niet alleen boos ben op hem, maar ook op mijn vader.

Ik heb het gevoel dat de geschiedenis zich herhaald en dat mijn man en ik het leven van mijn ouders naspelen. Ik snap niet dat ik een man getrouwd ben die in zoveel opzichten zo op mijn vader lijkt. Het zal wel vertrouwd hebben aangevoeld. Ik vind het jammer dat de relatie met mijn moeder zo slecht is geworden. Het is alles een groot toneelspel geworden.

Als kind moesten we altijd doen alsof alles fantastisch was. Narigheid werd weggemoffeld. Zoals ook met het afgelopen conflict van augustus afgelopen jaar. Mijn dochters waren uit logeren met opa, oma en mijn zus (die is vier jaar jonger dan ik). Mijn ouders sliepen in de caravan en mijn dochters bij mijn zus.

De tweede dag had ik mijn oudste dochter huilend aan de telefoon. Ze moest zo mee met mijn zus in de auto en wilde dat echt niet. Ze had al aan opa en oma gevraagd of ze in de caravan mocht slapen, maar dat kon niet. Maar ze wilde echt niet met mijn zus in de auto. Wat blijkt, bij een vorig logeerpartijtje had mijn zus mijn oudste dochter in de auto gemept. En die ochtend had ze een tikkie uitgedeeld aan mijn jongste dochter. Snikkend zegt ze: mam we zijn nog nooit geslagen.

Mijn dochter verteld dat ze had gedacht dat haar tante haar jongere zusje nooit zou slaan, dus had ze haar gezegd dat zij wel voorin kon zitten. En nu heeft haar tante ook haar zusje geslagen. Ik zeg dat ik haar op kom halen en ze zegt ‘nee, dat wil ik niet, dat vind ik naar voor opa en oma’. Als ik het verhaal daarna aan mijn man vertel, belt hij prompt mijn vader en zegt dat hij de kinderen komt halen. Twee uur later zijn we op de camping. Mijn zus is gelukkig naar huis. Mijn man spreekt met mijn vader af het er verder niet over te hebben totdat we allemaal wat gekalmeerd zijn. Op het moment dat we de spullen van de kinderen in de auto zetten, begint mijn moeder te schelden en te tieren tegen mijn man. Het is allemaal zijn schuld, de kinderen hadden toch gewoon kunnen blijven. Zo erg was het toch allemaal niet. Het zijn toch maar kinderen, die overdrijven altijd. En zo gaat ze no even door.

Mijn oudste dochter is nog steeds bij vlagen heel erg boos op zowel haar oma als mijn zus en eigenlijk ook op mij. Inmiddels leven we weer gewoon door. Ik heb na twee maanden zonder telefonisch contact weer contact gezocht met mijn ouders en zus en gedaan alsof er niets aan de hand was.

Ik heb niets gedaan om het uit te praten of op te lossen. Dat is onvergefelijk. Maar dit soort dingen zijn in mijn familie niet bespreekbaar. Ik heb geeneens een poging gedaan. Mijn ouders hebben altijd gerespecteerd dat wij niet willen dat onze kinderen geslagen worden. Ook geen opvoedkundig tikkie. Mijn man en ik hebben daar nooit over getwijfeld. En nu zouden mijn kinderen dat van mijn zus wel moeten accepteren? Ik begrijp het gewoon niet. Maar goed we doen net alsof er niets aan de hand is. Alles een groot toneelspel, een grote gelukkige familie. Maar het is zo nep.

Ik merk dat ik bang ben voor de toekomst. Feitelijk zie ik me mijn moeders leven herhalen. Leven in een leugen. En wat er dan nog in het verschiet ligt bevalt me niet. Toch begrijp ik de keuzes die mijn moeder gemaakt heeft wel. Dat maakt het juist moeilijker. Uiteindelijk maak ik dezelfde keuze. Verstoppen en net doen alsof er niets aan de hand is. Waarschijnlijk moet ik al die conflicten accepteren en het hoofd bieden. En ook daar heb ik geen zin in. Welke kant ik ook uit kijk, ik zie alleen maar problemen. Ik heb altijd op een eerlijke manier de vragen van mijn dochters proberen te beantwoorden.

Op dit moment heb ik geen antwoorden meer op hun vragen. Ze zijn niet onnozel of sociaal onbeholpen zoals ik. Ik heb ze niets meer te bieden. Wat zij en mijn man van me lijken te willen kan ik ze niet meer geven. Ik voel me op. Ik probeer met alle macht een positief beeld van de toekomst op te roepen, maar kan het niet. Het voelt voorbij. Ik heb geprobeerd en gefaald. En nu lijkt het alsof ik alleen nog maar in de voetsporen van mijn moeder kan treden. Hoofd omhoog en doorgaan, net doen alsof er niets aan de hand is. Negeer de problemen, niet zeuren, gewoon doorgaan. Dit is het en dit wil ik niet.

Nog iets, gister, had ik mijn zus aan de telefoon. Ik vertelde dat ik me toch een beetje zorgen maakte of mijn jongste dochter wel zou toegelaten worden op dezelfde school als mijn oudste dochter. We hadden tenslotte een conflict gehad met de wiskundeleraar (met nog een tweetal ouders) van mijn oudste dochter. Waarop mijn zus komt met het verhaal. Ach ik denk dat leerkrachten dat wel kunnen relativeren (ze is zelf sinds kort leerkracht) Ik heb zelf een kind in de klas met een borderline persoonlijkheidsstoornis en dan belt die moeder helemaal boos naar de school op en dan blijkt haar dochter allerlei zaken gemixt en door elkaar gegooid te hebben. Op zo een moment dringt het niet echt door wat mijn zus verteld. Pas later vraag ik me af, wat bedoelde ze daar nou eigenlijk mee? Mijn zus vertelde gewoon door over een ander voorval met een leerling. En het gesprek kabbelde gewoon voort. Zie ik spoken? Zie ik conflicten waar geen conflicten zijn?

Groeten van Voddenbaal

Het advies

Ursela van Stekelenburg

Beste Voddenbaal,
Hartelijk dank voor jouw openhartigheid van de analyse van jouw leven. Jouw mail heb ik dan ook met belangstelling gelezen.

Met belangstelling omdat er zoveel in jouw leven speelt. Zoveel dat het voor mij als buitenstaander moeilijk te zeggen is of je nu wel of geen spoken ziet, of je nu conflicten ziet waar mogelijk geen conflicten zijn. Wat ik echter wel bespeur, is dat jouw familie en dan met name jouw ouders en jouw zus een niet geringe impact op jouw leven hebben. En wat ik ook ‘aanvoel’, is dat dàt niet goed voelt.

Dus helaas kan ik je geen bevestiging of ontkenning op je vraag geven. Wel kan ik je meegeven eens te overwegen jouw levenskwaliteit niet in negatieve zin te laten beïnvloeden. Want dat is het toch niet waard?! En….. wat denk je ervan meer afleiding te zoeken in positiviteit, in die dingen die je graag doet? Je bent nog veel te jong om te denken ‘het voelt voorbij’. Je kunt nog alle kanten op. Zo las ik laatst een verhaal van een zestigjarige dame die nog een eigen zaak is begonnen. Dus waarom zou jij niet jouw passie/jouw droom tot leven kunnen brengen?

Voddenbaal, laat die ‘spoken’ voor wat ze zijn en volg jouw eigen koers, die koers waar jij gelukkig van wordt! Daar heb jij, en met jou jouw gezin het meeste aan. Succes en sterkte ermee!

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg
www.cleverwise.com



Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Ik heb zo’n oppervlakkige band met mijn vader

Lees verder
Advies

Ik heb zo’n oppervlakkige band met mijn vader

Lees verder
Column

Column Roos Vonk: Waarom we houden van likes

Voor sommige mensen zijn likes op sociale media superbelangrijk. Een tijdje terug postte influencer ...
Lees verder
Column

Column Roos Vonk: Waarom we houden van likes

Voor sommige mensen zijn likes op sociale media superbelangrijk. Een tijdje terug postte influencer ...
Lees verder
Kort

De impact van het moederschap

Een kind krijgen verandert de kijk die vrouwen op zichzelf en hun relatie hebben.
Lees verder
Verhaal

De invloed van je familie

We hebben allemaal onze ideeën over het leven. Maar welke verwachtingen en angsten zijn écht van j...
Lees verder
Interview

Geheim – ‘Ik had een affaire met mijn baas’...

In de aanloop naar haar huwelijk kreeg Eline (34) een affaire met haar baas. Toen werd ze zwanger. ...
Lees verder
Advies

Ik mag mijn kleinkind zelden zien

Lees verder
Advies

Mijn broers relatie verpest alles

Lees verder
Advies

Hoe krijg ik een betere band met mijn vader?

Mijn vaders gedrag is vaak onvoorspelbaar, maar als er anderen bij zijn is hij opeens heel anders en...
Lees verder