De vraag

Mijn woede op mijn ouders grenst aan moordlust

Beste Arnold,
Ik ben eigenlijk al mijn hele leven eenzaam. Mijn wereld waren de persoontjes in mij, die mij troosten als er weer een agressieve uitbarsting van mijn vader was of erger nog als hij me had misbruikt. Op mijn vijftiende zat ik in een kindertehuis maar werd zwanger van hem, want ik was de weekenden thuis. Tegen mijn zin maar niemand luisterde.

In mijn zevende maand is het kind geboren, nadat mijn toenmalige vriend me in elkaar trapte. Ik had me op gesloten in de douche en daar is ze geboren. Jasmijntje. Een prachtig poppeke, alleen zo wit en ze werd steeds kouder. Na een kwartier stierf ze in mijn armen. Haar gebroken ribbetjes hadden haar longentjes doorboord. Mij hebben ze gezegd dat ik heel erg ongesteld was en ik werd in bed gestopt.

Pas nu op 37-jarige leeftijd, een leeftijd waarop ik waarschijnlijk nooit meer kinderen zal krijgen, voel ik voor het eerst een haat naar ons pa. Ik had hem vergeven en toen kreeg hij een hele erge hersenbloeding. Hij zou ons huisje schilderen en meehelpen in de tuin.

Ik schaam me voor deze haatgevoelens. Aanstaande donderdag word ik als Nederlands meisje moslima. Mijn geboortenaam is Edith en op mijn 25ste heb ik hem afgelegd en mezelf Ayla genoemd. Ik heb een soort visioen gehad waarin ik mezelf zag als eenzame negenjarige en mezelf als nu, een eenzame vrouw. Maar met de beslissing het verleden onder ogen te zien komen er zoveel gevoelens en vooral een enorme agressie los.

Ik ken mezelf niet zo. Ik zit in de schulden en ik vroeg of mijn ouders een persoonlijke lening af wilden sluiten die ik dan uiteraard zou afbetalen. Ik wilde mezelf zelfs onder budgetbeheer zetten, maar nee het is tegen hun principes en ik moest niet zo over hun grenzen gaan. Ik voelde toen zo'n woede dat het bijna moordlust was. Het beangstigd me.
Groeten van Ayla

Het advies

Arnold van Emmerik

Trauma deskundige

Beste Ayla,
Wat een hartverscheurend verhaal. Ik kan me goed voorstellen dat het veel agressie en andere emoties oproept om het onder ogen te zien. Het zijn gevoelens waar veel mensen mee kampen die deze of andere ingrijpende gebeurtenissen hebben meegemaakt, zeker als dit op jongere leeftijd gebeurt.

Je vraagt in je bericht niet om tips. Ik weet ook niet of je hulp hebt. Niet iedereen heeft hulp nodig bij het verwerken van ingrijpende gebeurtenissen, veel mensen slagen er aardig in om er op eigen kracht mee om te gaan. In het algemeen is het wel nuttig om daarbij zoveel mogelijk gebruik te maken van steun uit je omgeving. Mocht je hulp willen, dan adviseer ik je om dit met je huisarts te bespreken. Hij kan je eventueel verwijzen naar een GGZ-professional of instelling bij je in de buurt.

Vriendelijke groeten,
Arnold van Emmerik


Plusabonnees konden vragen stellen over het onderwerp 'Verder na een crisis', aan trauma-expert Arnold van Emmerik. Arnold van Emmerik schreef samen met Ed Berretty het boek Leven met een trauma, Bohn Stafleu van Loghum


Dit vind je misschien ook interessant

Advies

Zijn mijn trauma’s de oorzaak van mijn problemen?

Lees verder
Branded content

6 onmisbare tips voor een gezond lang leven

Goed eten en genoeg bewegen, iedereen weet dat je daarmee gezond oud kan worden. Maar welke stappen ...

Lees verder
Interview

Pedagoog Micha de Winter: “Het mag best botsen”

We moeten niet bang zijn voor botsingen met onze zonen of dochters, vindt pedagoog Micha de Winter. ...

Lees verder
Advies

Hoe kan ik mezelf troosten?

Lees verder
Advies

Krijgt mijn autistische zoon meer zelfvertrouwen met EMDR?

Lees verder
Advies

Heb ik die verkrachting verwerkt?

Lees verder
Advies

Mijn man heeft vrees voor tunnels

Lees verder
Interview

Ik vergeef je

Lees verder
Artikel

Einde oefening?

Lees verder