P.F. Thomése (1958) ontving voor zijn debuut Zuidland de AKO Literatuurprijs. In 2003 verscheen zijn jongste roman Schaduwkind, over de dood van zijn babydochter. De vertaalrechten zijn inmiddels aan elf landen verkocht. Hoe is Thoméses persoonlijkheid opgebouwd?

Ze zijn bijna dertig jaar getrouwd en nu alweer tien jaar prominente collega-onderzoekers op het gebied van de gezondheidspsychologie in Utrecht. Wie is eigenlijk de beste wetenschapper? Margaret Stroebe: 'Geen twijfel mogelijk, dat is hij.' Wolfgang Stroebe: 'Nee hoor, jij bent creatiever'.

Leren praten over verlies, het delen van ervaringen en steun geven en krijgen. Leerlingen die in hun naaste omgeving iemand hebben verloren, kunnen elkaar nu in een speciale rouwgroep ontmoeten en onder begeleiding van een docent oefenen in het omgaan met hun verdriet.

De dood van de levenspartner kan voelen als het verlies van een arm of een been; het is alleen nog erger. Het rouwen kan dan ook lang duren. De psycholoog Jos de Keijzer onderzocht of professionele hulp uitkomst biedt voor mensen die een jaar na het verlies gebukt gaan onder depressieve klachten en problemen met hun gezondheid.

Niemand ontkomt eraan, en dus is het geen slecht idee eens te lezen hoe je met de dood van een dierbare omgaat. Bijvoorbeeld in het laatste boek van Elisabeth Kübler-Ross.

Hoe mensen rouwen om het verlies van een dierbare, kan erg verschillen. Stijn wendt zich in zijn ontreddering tot meubelen en andere dingen.

Toen zijn dochtertje plotseling overleed, verstomde P.F. Thomése. Een jaar later maakte hij met taal zijn gevoelens overzichtelijk en tastbaar.

Je vader of moeder overlijdt en je zou je achterblijvende ouder zo graag willen troosten. Hoe doe je dat als kind?

Het verlies van een dierbare kun je niet wegduwen, ontkennen of ontlopen. Rouw moet je némen. Maar dat lukt ons niet zo best. Hoe kunnen we rouwen op een zinvolle en zielvolle manier?

Hun liefde moest een geheim zijn – hun minnaar was immers getrouwd. Toen hij overleed, moesten ze ook hun verdriet verbergen voor de buitenwereld. Vier schaduwweduwen over hun stille rouw. Ester (41): ‘Ik kon pas na afloop naar binnen. Zijn kist was al dicht.’

Het wiegje staat klaar, de rompertjes liggen gestreken op een stapeltje. En dan gaat het mis. Femke beviel van een dode zoon.

De eerste dagen na iemands overlijden zijn belangrijk voor de rouwverwerking, weet uitvaartbegeleider Marjon Weijzen. Over thuis opbaren, familieconflicten en verzoening bij de kist.

Een kind verliezen – het is het ergste wat een mens kan overkomen. ‘Mijn pijn stopt pas als ikzelf dood ben,’ weet Truus Rütter, die haar zoon van zestien begroef. Toch wist ze haar leven weer op te pakken. Over afscheid, rouw en het eerste straaltje zon.