U ziet hier de jeugdfoto's en namen van de bekende mensen. Hoeveel herkende u er?

---

Toelichting op de uitslag:

U ziet in de poll hoe goed u scoort ten opzichte van andere bezoekers. Hier volgt een korte toelichting:

De meeste goed?
U bent bijzonder goed in het herkennen van gezichten. Misschien steekt er zelfs wel een superherkenner in u. In dat geval ziet u niet alleen van welke bekende mensen jeugdfoto's zoals hierboven zijn; dan herkent u ook in films, series en reclames acteurs en zelfs figuranten uit vroegere rollen, hoe klein en onbetekenend die eerdere rol ook was.

Superherkenners herkennen bijvoorbeeld ook mensen die jaren geleden naar hetzelfde concert zijn geweest, of die naast hen hebben gestaan bij de bakker, ontdekten de Amerikaanse psycholoog ­Richard Russell en zijn collega's. Van weinig mensen is tot nog toe wetenschappelijk vastgesteld dat ze een superherkenner zijn; Russell en zijn collega's ontdekten er pas vier.

2 tot 8 goed
Uw vermogen om gezichten te herkennen is normaal of gemiddeld.

Niets goed?
U bent extreem slecht in het herkennen van gezichten. Voor zo’n 2 tot 2,5 procent van de bevolking is een test als deze onbegonnen werk. Deze mensen hebben aangeboren prosopagnosie of gezichtsblindheid. Ze kunnen soms zelfs het gezicht van hun vrienden of naaste familieleden niet herkennen.

Bij prosopagnosie is er sprake van een beschadigde of onderontwikkelde fusiform face area: een hersengebied dat normaal gesproken in actie komt bij het herkennen van gezichten. Wat er aan de hand is met het brein van superherkenners is nog niet bekend. Wel is duidelijk dat ze niet alleen een superieur geheugen hebben voor gezichten, maar ook scherper zien waarin gezichten van elkaar verschillen.

Omdat de herkenning vaak niet wederzijds is, hebben superherkenners geleerd hun talent voor zich te houden. Zo zegt C.S., een van de vier proefpersonen van Russell: ‘Ik moet soms doen alsof ik mensen niet herken, omdat het anders lijkt alsof ik ze stalk, of dat ze meer voor me betekenen dan ze in werkelijkheid doen.’

Gepubliceerd in Psychologie Magazine, september 2009

Tekst: Reinoud de Jongh

---