Printversie

Zoon van achttien loslaten

Hallo Jolet,
Ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn zoon los te laten: hij wil elke dag naar zijn meisje, hij wil bijna niet meer hier bij mij zijn. Het gezin van zijn vriendin is traditioneel. Ik ben al 12 jaar alleen met mijn dochter en hem. Dat was een bewuste keuze: niet met een nieuwe partner wonen voor de kinderen. Mijn dochter is 21. Haar kan ik goed loslaten, al heb ik ook een tijdje problemen met haar gehad toen ze een jongen koos die haar steeds aantrok en afstootte, wat zij niet zag, maar ik wel. Zij is op kamers, studeert, dat gaat goed. Maar met mijn zoon heb ik telkens ruzies, altijd met dezelfde strekking: dat ik het niet kan handelen dat hij nooit thuis is en dat ik me de huissloof voel - ik ben alleen goed om te koken, de was te doen, zijn rijbewijs en studie te betalen.

Ik weet dat ik niks terug mag verwachten, maar ik heb echt heel veel liefde en zorg in hem geïnvesteerd, al 18 jaar lang en ik voel me ontzettend afgewezen. Ik probeer hem los te laten - ik heb voor zijn verjaardag bijvoorbeeld de mooiste foto's uit die 18 jaar verzameld en twee mooie albums voor hem gemaakt. Dat was mijn ritueel hem los te gaan laten vanaf zijn 18de verjaardag, die hij net heeft gevierd. Vandaag is hij alweer met ruzie weg, omdat hij bij zijn schoonfamilie wil zijn, daar wil eten en de hele avond daar wil zijn...

Zijn vriendin is heel afhankelijk, trekt heel erg aan hem. Ik vind die situatie ongezond. Kan niet geloven dat hij dit zelf wil! Maar hij zegt van wel, dus dat heb ik maar te accepteren. Ik had zulke goede voornemens, om er niks meer van te zeggen, maar het lukt me gewoon niet. Ik voel me zo onterecht behandeld, zo aan de kant geschoven, zo bijna misbruikt dat ik alleen die huishoudelijke taken nog mag doen... Dat hij het gewoon niet fijn vindt om thuis te zijn, maar voor het gezin van zijn vriendin kiest. Zij wil ook nooit met hem hier naartoe komen. De vriend van mijn dochter komt hier wel elk weekend, dat gaat prima, gelukkig, anders zou ik echt gaan geloven dat het hier heel erg is. Hoe kan ik hem bereiken? Ik zeg wel wat er in me omgaat, soms in tranen, maar hij kiest uiteraard voor zijn vriendin i.p.v. voor zijn moeder. Ik wil niet net zo hard aan hem gaan trekken als zij, maar ik doe het geloof ik wel. Hij woont hier wel, ik heb toch nog wel enig recht van spreken, ook al is hij 18. Ik wil graag wat ondersteuning in mijn proces van loslaten. Dank
Een soms wanhopige moeder.

Psycholoog Jolet Plomp

Beste moeder,
Uit uw hele verhaal komt een strijd naar voren tussen verstand en gevoel. U weet heel goed hoe het zit: je kunt niet verwachten dat je kind je de moeite vergoedt die zijn opvoeding heeft gekost, je kunt een volwassen zoon niet dwingen gezellig te doen, en je kunt niet verwachten dat hij zijn vriendin laat zitten omdat zijn moeder dat wil. Maar gevoelsmatig verwacht u die dingen eigenlijk wél. In plaats van die gevoelens weg te drukken - wat u steeds dapper probeert - doet u er verstandig aan om beide polen in uzelf eens wat meer met elkaar te laten discussiëren. U heeft twee verschillende meningen - als u die meer kunt integreren, krijgt u misschien meer rust. Een manier om dit te doen is op een vel papier links uw gevoelsmatige en rechts uw rationele standpunt te schrijven. Vervolgens probeert u dan om de formulering van het gevoel en het verstand zodanig te veranderen dat ze dichter bij elkaar komen.

Verder heb ik drie praktische tips voor u.

• Ten eerste: zorg dat er meer evenwicht komt tussen wat u geeft en wat u krijgt. Dat kan in uw geval alleen door minder te geven. U hoeft u niet de huishoudster van uw zoon te zijn. Hij kan ook zelf zijn was doen. U hoeft niet voor hem te koken; dat zou ook om beurten kunnen. U hoeft niet thuis te blijven omdat hij misschien komt eten. Ook met het opruimen en schoonmaken van zijn kamer kunt u stoppen.
  
• Ten tweede: besef dat uw opvoeding succesvol is geweest. Beide kinderen doen het blijkbaar goed: ze volgen een opleiding en ze hebben een relatie. Bovendien zitten ze zó stevig in elkaar dat ze hun moeder durven te weerstaan. Dat betekent dat ze zelfvertrouwen hebben.
  
• Tot slot: zoek elders wat u bij uw zoon tekort komt. Blijkbaar heeft u behoefte aan meer liefde en gezelschap dan u krijgt. Zoek meer gezelschap bij vrienden, of kijk eens of de liefde voor u niet een leuke tweede kans in petto heeft.
  
  Jolet Plomp
  

Plusabonnees konden vragen stellen over loslaten aan psycholoog Jolet Plomp