|
|
Wat doe ik tegen mijn verlatingsangst?
Als eerste wil ik even zeggen dat ik heel blij ben met uw boek! Ik heb last van verlatingsangst, zelfs ook als ik eigenlijk weet dat ik niet bij iemand wil zijn. Ik moet het een kans gegeven hebben, zeker weten dat er echt niet meer in zit. Ik haal alles uit de kast om maar te laten zien en te beredeneren hoe lief, leuk, mooi etc. ik ben en dat het dus dom zou zijn om bij me weg te gaan, ook al geef ik dan weinig blijk van zelfwaardering met dit soort pogingen. Ik kan er niet tegen als iemand me niet meer aardig vindt en weggaat. Zeker die enkele keren dat ik iemand echt leuk vind. Mijn ouders hebben vroeger hele erge ruzies gehad, ik mocht dan psycholoogje spelen voor hen als ze weer eens op mijn bed kwamen zitten met: ‘We gaan scheiden’. Maar na een heleboel drama (agressie, geschreeuw, gescheld, weggaan, met dingen slaan, dingen kapot maken, buitensluiten, dreigingen) kwam het dan weer goed. Mijn vader is overspannen geweest. Het is niet meer zoals vroeger, het gaat oké en ze zijn nog steeds bij elkaar. Ik weet inmiddels dat ik hiervan geleerd heb: Als ik niet alles uit de kast haal, dan gaat iemand weg. Ik ben me dit van nu af aan het leren met: ‘Iemand moet vrijwillig bij me willen blijven. Ik ben waardig, leuk, mooi etc. genoeg, ongeacht of iemand dit ziet, blijft of niet.’ Maar nu vind ik niemand leuk. Ik ben bang dat als ik wel iemand echt leuk vind, dat ik dan toch weer die angst voel. De vraag hoe ik ervoor kan zorgen dat iemand wil blijven, komt toch in me op, ondanks dat ik denk dat het antwoord niet is. Nu ben ik al vaker gekwetst, maar de laatste keer heeft iemand zich zo kleinerend en schofterig naar me gedragen, waarbij ik alles over me heen heb laten komen en ik me weer voelde zoals ik me als kind tegenover mijn vader voelde. Ik ben daar bang voor en ik zou zo graag willen dat een relatie (met iemand met wie ik dat wil) wel eens op iets blijvends uitloopt. Maar hoe.. Ik hoop dat u me op het gehele bovenstaande een reactie kunt geven, wat wijsheden! :)
Psychotherapeut/coach Fred Sterk
Beste Angelique, Je verhaal is zeer herkenbaar en ik snap heel goed met welke kernangst je moet vechten in relaties. En je hebt ook heel goed in de gaten dat deze angst is ontstaan door de manier waarop jij als kind werd ingezet om de relatiestress van je ouders op te lossen. Wanneer ouders dit met hun kinderen doen (de verantwoordelijkheid van een mogelijke scheiding bij hun kind leggen) belasten ze hun kind met angst, woede en onveiligheid en de verantwoordelijkheid voor een oplossing van de stress. Ik word daar eigenlijk plaatsvervangend boos om. Kinderen zijn daar niet voor. Maar dat is gebeurd en jij zit met een angst voor verlating en durft daardoor geen relaties aan te gaan. En als je een relatie aangaat durf je niet voor jezelf op te komen. Inzicht is wel een voorwaarde voor verandering, maar het is niet voldoende. De overtuiging dat je uiteindelijk in de steek wordt gelaten is zo sterk dat het je emoties en gedrag zodanig beïnvloed dat het steeds misloopt.. Die patronen van voelen, denken en handelen moeten structureel bevochten worden. En dan denk ik aan het inhuren van een psychotherapeut die verstand heeft van schematherapie om samen met jou een plan van aanpak te bedenken. En die jou vervolgens begeleid in het nemen van stappen om jou doelen te bereiken. Via de website van de VGCt (www.vgct.nl) kun je op zoek gaan naar een therapeut bij jou in de buurt. Heel veel succes!
Fred Sterk, april 2009
|
|