Uitslag columnwedstrijd: Uw belangrijkste inzicht

Wat is úw belangrijkste levenswijsheid, vroegen we u in het aprilnummer. Welk inzicht heeft uw kijk op het leven veranderd? Bijna vierhonderd lezers schreven er een column over. Dit zijn de mooiste.

Adjunct-hoofdredacteur Sterre van Leer over de winnaars:
Ik wil dat je gelukkig wordt. Dat was de laatste opdracht die haar oma haar meegaf. ‘Ik moet er veel aan denken de laatste tijd,’ schrijft lezeres Mariska, ‘vooral omdat ik zo’n talent lijk te hebben voor precies het tegenovergestelde.’

Wat heb je nodig om gelukkig te worden? Daar ging het vaak over, in de bijdragen voor onze columnwedstrijd. In het aprilnummer riepen we u op uw belangrijkste levensinzicht op papier te zetten. Dat liet u zich geen twee keer zeggen. Binnen een paar dagen was de website overspoeld met honderden lezerscolumns. Lees verder

Lees alle bijdragen van lezers over hun belangrijkste inzicht of schrijf er zelf een!

En dit zijn de winnende columns!

Eerste prijs: Een hoop kleine steentjes is ook een berg
‘Ik wil dat je gelukkig wordt.’ Het is de laatste opdracht van mijn oma. Ik moet er veel aan denken de laatste tijd, vooral omdat ik zo’n talent lijk te hebben voor precies het tegenovergestelde.

Nu ben ik sowieso niet het type voor mountain high, valley low. Ik blijf liever een beetje stabiel in het midden. Als ik met mijn tenen de grond nog voel, vind ik het best lekker zweven. Andersom ook: zolang ik de lucht nog maar zie, weet ik dat het wel goed komt.

Die échte, wild hysterische, geluksmomenten lijken me toch meer voorbehouden aan topsporters of liefhebbers van chemische hulpmiddelen. En het ‘hit rock bottom’-gevoel... ach, er zijn altijd ergere dingen.

Ik heb mezelf dus voorgenomen om meer te genieten van de kleine geluksmomentjes. Het zonnetje op m’n bol, een gezellige avond met een goede vriend, een gezonde moeder, een bak koffie op mijn eigen balkon, horen dat het goed gaat met een net geopereerde vriendin, de slappe lach om een grappige opmerking. Dát is bij elkaar opgeteld toch goed voor een aardig gelukscijfer.

Mijn oma zou het weten te waarderen. Die was een expert in mindfulness zoals dat nu heel hip heet, maar zij zei gewoon: kind, ga niet liggen voordat je valt. En zo is het.

Mariska Lokker, Amsterdam

Tweede prijs: Je dromen zijn niet het belangrijkste
Ik drijf op mijn surfplank in de branding, bij het afgelegen strandje vlak bij mijn huis. Achter me gaat de zon langzaam onder, voor me zie ik de maan al opkomen achter de palmen. Naast me dobberen een paar andere surfers, met een gelukzalige blik op hun gezicht, genietend van dat prachtige laatste stukje dag.

Ik woon nu drie jaar in dit paradijs. De oceaan, de felgroene rijstvelden, zon.
Al mijn vrienden zijn stikjaloers.
Ik heb zo hard gewerkt om hier naartoe te kunnen komen. Alles ervoor aan de kant gezet. Want ik zou niet zo iemand worden die zich halverwege haar leven realiseert dat er nog niets van haar dromen terecht was gekomen!
Toch vertrek ik morgen, naar huis.
Want toen ik met Kerst even thuis was, herkende mijn 4-jarige neefje me niet meer. Mijn moeder vierde zonder mij haar zeventigste verjaardag.
Vorige week belde ik met mijn beste vriendin, die terloops vertelde dat ze een maand daarvoor een miskraam had gehad. Ze had het niet nodig gevonden me te bellen, ik was zo ver weg. Haar andere vriendinnen hadden haar opgevangen. Toen ze ophing, moest ik huilen.
Daar zat ik dan in mijn paradijs, terwijl alles wat ertoe deed aan me voorbij ging.
Op de achtergrond zong Lauryn Hill:

‘What you want might make you cry, what you need might pass you by…’

Ik was zo druk met het najagen van mijn dromen, dat ik me niet realiseerde hoeveel wezenlijks er door mijn vingers glipte.

M.v.d.O., De Bilt

Derde prijs: Ik moet niks!
Ik moet de badkamer nog poetsen, ik moet mijn moeder bellen, ik moet promotie maken, ik moet nu toch eens echte liefde vinden… Jarenlang had ik de gewoonte om alle grote en kleine klusjes, wensen en dromen te formuleren als een plicht: ‘Ik moet…’ (vul in: de gang stofzuigen, vaker sporten).

Tot ik die echte liefde tegenkwam. Als ik weer eens iets moest, zei hij meestal iets als: ‘Je moet helemaal niks! Je wilt of mag misschien… (vul in: naar de tandarts, een ontwikkelplan maken). Maar het hoeft niet per se.’ Het heeft even geduurd, maar na tig ‘je moet niks’en’ van mijn lief begon het tot me door te dringen. Door al dat ‘moeten’, voelden klusjes al gauw als een last, waardoor ik er vaak al geen zin meer in had nog voordat ik begonnen was. Zelfs bij dingen die eigenlijk heel leuk zijn, zoals een kadootje voor mijn neefje uitzoeken.

Dus probeer ik letterlijk meer op mijn woorden te letten. Naar de stomerij? Dat moet niet, maar het zou wel handig zijn. De vakantie plannen? Dat moet ik niet, maar wíl ik juist heel graag. Het lijkt echt alsof de dingen dan wat minder zwaar zijn. En als iemand nu tegen me zegt: ‘Je moet nog even zus of zo’, dan zeg ik hard, maar met een glimlach: ‘Ik moet niks!’

Tanja, Den Haag

 

Derde prijs: Ik ben een andere jij
Daphne en ik ontmoetten elkaar in het land van de eeuwige lente, Guatemala. Beiden waren we naar Midden-Amerika gegaan om Spaans te leren en vrijwilligerswerk te doen. Drie onvergetelijke maanden.

Ik leerde vooral de mañana-mentaliteit van de lokale bevolking te waarderen. De letterlijke vertaling is ‘morgen’. Maar als antwoord op mijn vraag wanneer nu ein-de-lijk iets zou zijn geregeld, betekende het vooral: ‘Niet NU, gringa!’

Terwijl ik in Nederland weer mijn oude gestreste leventje oppakte, slaagde Daphne erin deze levensvisie vast te houden. Gezellige etentjes en grappige e-mails volgden. Steevast ondertekende Daphne haar e-mails met in lak’ech, een wijsheid van de Maya’s die zij als souvenir had meegenomen.

In lak’ech. Ik ben een andere jij. Wij zijn allen één. Het betekent dat iedereen die je ontmoet, een deel van jezelf vertegenwoordigt. Alle mensen die je ontmoet, laten je een deel van jezelf zien. Al deze ontmoetingen vormen samen een beeld – jouw spiegelbeeld en jouw wereldbeeld. Door ‘anders’ waar te nemen, verandert je perceptie en ontstaat gelegenheid tot bewustwording en groei.

Epileptische aanvallen bekortten Daphne’s mañana opeens tot ‘maximaal twee jaar’. Hersentumor. Alles waar ze in een ver mañana over had gedroomd – die wereldreis, een baan als lerares, een man, kinderen – werd opeens nunca, nooit.

Het is vijf jaar geleden dat Daphne haar laatste, zorgvuldig geregisseerde, ‘feestje’ vierde. Compleet met haar muziek, ballonnen en gebak. In lak’ech: Life is a party. Live it.

Tamara, Rotterdam

De vier prijswinnaars ontvangen een wellness-arrangement in of entreekaarten voor HealthSpa Ryokan, Zutphen (ryokan.nl). Zij hebben inmiddels persoonlijk bericht gekregen.

 

 

Lees alle bijdragen van lezers over hun belangrijkste inzicht of schrijf er zelf een!