Printversie

Soms weet ik zelf niet waarom ik huil

Beste Ursula,
Sinds ik een serieuze relatie heb, nu zo'n 1,5 jaar. Merk ik dat ik moeite heb met het inhouden van mijn tranen. Bij het minste of geringste moet ik al huilen. Soms weet ik zelf niet eens waarom. Ik kan het gewoon niet tegenhouden.

Ik maak mezelf altijd heel erg druk om dingen. Als ik ergens mee zit schrijf ik het altijd op. Ook wanneer ik iets heb opgelost schrijf ik het op, zodat ik altijd kan terugkijken. Ik ben heel lang onzeker over mezelf geweest en nog wel. Ik kijk op tegen de ex van mijn vriend, terwijl dat helemaal niet nodig is, zegt hij. Hij wil haar niet terug, maar toch ben ik bang, als hij met haar praat bijvoorbeeld. Als we hierover praten wordt ik ook altijd erg emotioneel.

Ik word echt gek van mezelf. Ik kan bijna nooit een serieus en goed gesprek voeren, zonder te huilen. Dit leidt ook tot ergernissen bij mijn vriend.

Heeft u tips voor mij?
Alvast bedankt!
Groeten van 1988

Coach Ursela van Stekelenburg

Beste 1988,
Met jouw notities ben je al héél goed bezig. Nu moeten we eens kijken wat je nog meer kunt doen. Overigens zijn jouw gevoelens zeer begrijpelijk, temeer je lange tijd onzeker over jezelf bent geweest en je nu ook nog wel bent, zoals je in je mail beschrijft. Een serieuze relatie brengt natuurlijk ook veel in je leven teweeg.

Om voor eens en altijd korte metten met jouw onzekerheid te maken, met jouw emotionele huilbuien, zou ik zeker eens met je huisarts gaan praten. Samen met hem/haar kun je bepalen welke weg je het beste kunt bewandelen. Tevens kun je ook nog eens mijn adviezen aan onder andere Kim, Angelique, Mereltje en Merché doorlezen en ter hand nemen.

1988, met behulp van de juiste begeleiding zul je op termijn zeker een serieus en goed gesprek met je vriend kunnen voeren! Daar gaan ‘we’ aan werken! Voor nu en in de toekomst wens ik je dan ook samen met je vriend veel geluk toe. En voor jou persoonlijk een evenwichtige emotionele gemoedstoestand gewenst, dit tezamen met in jouw spreken en optreden een grote zekerheid!

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg