|
|
Moet ik mijn dochter loslaten of helpen?Beste Emmeliek, Ze heeft al zeer ernstige schriftelijke waarschuwingen gehad. Ondertussen is ze wel met een nieuwe cursus begonnen van een paar duizend euro en die moet ze nu dus zelf betalen (anders zou het bedrijf betalen). Ik maak me zeer ernstig zorgen over haar, ook financieel. Ze is zeer onzeker, wat nu nog erger gaat worden. Ze woont op kamers, nog in haar studentenkamer, en komt weinig thuis door aansporingen tot studie onzerzijds. Ze heeft meer interesse in een groter huis en paarden dan werk en studie. Het lijkt wel terug naar de puberteit. Gaat dit nooit over? Hoe moeten we hiermee omgaan? Behalve haar volledig loslaten? Hoe kunnen we haar helpen haar weg te vinden?
Pedagoge Emmeliek Boost
Beste Catherine, Hoewel strikt genomen je verantwoordelijkheid als ouder natuurlijk is afgelopen, je dochter is tenslotte juridisch volwassen, blijf je als ouder natuurlijk je levenlang het beste voor je kind wensen. Je rol als ouder is nu inderdaad anders dan toen ze nog thuis woonde. Je wordt meer een steunpilaar en coach, dan de moeder die alles oplost, regelt en weet. Uit het beeld dat je schetst krijg ik de indruk dat zij nog erg zoekende is om haar plek in het leven te vinden en een eigen bestaan op te bouwen. Op zich is dat heel herkenbaar. De fase tussen 18 en 25 jaar is dé periode waar kinderen hun eigen identiteit moeten neerzetten, waarbij ze keuzes moeten maken, hun talenten moeten gaan herkennen en in dit proces van volwassenwording de kans moeten krijgen om fouten te maken. Het lijkt er echter op dat je haar leefwijze en aanpak als puberaal afkeurt en indirect breng je daarmee over dat je haar ook als persoon niet vindt voldoen. Dat weerhoudt haar wellicht van thuiskomen en maakt haar misschien juist ook nog meer onzeker? In plaats van steeds het probleem te willen analyseren zou je je ook kunnen richten op waar ze warm voor loopt. Laat merken dat je ziet dat ze niet gelukkig is met haar huidige leventje. Focus je op wat haar echt boeit, de paarden en een groter huis. Vraag geïnteresseerd door naar haar ideeën. Wat zou ze het liefste doen? Brainstorm samen over alle mogelijkheden, ook al zijn deze niet haalbaar of in jouw ogen pure fantasieën. Dat valt vast niet mee maar uit je brief krijg ik de indruk dat je altijd een betrokken moeder bent geweest. Heb het vertrouwen dat je haar alle bagage hebt gegeven die ze nodig heeft en help haar haar droom te verwezenlijken. Waarschijnlijk zal je dochter die ruimte waarderen en op haar beurt zich tot jou richten voor advies als ze ergens mee zit. En dan heb je gelukkig het contact hersteld waar je zo naar verlangt. Een onzekere dochter op haar studentenkamer loslaten is dus zeker niet het devies! Vind je het moeilijk om uit de adviesrol te stappen, denk dan ook eens aan meer contact met de huisarts, een vertrouwensarts of met de studiecoördinator. Ik wens je veel sterkte en hoop van harte dat je wat met dit advies kan
|
Login plusabonnees: |