Printversie

Mijn moeder claimt me

Hallo Jolet,

Loskomen van je ouders (lees: moeder)? Ik krijg het maar niet voor elkaar... Niet omdat IK het niet wil, maar omdat mijn moeder mij niet los wil laten. Mijn broer woont 'gezellig' naast mijn ouders en eet, drinkt en 'leeft' mee met pa en ma. Hij slaapt wel in zijn eigen huisje, maar gaat met zijn 34 jaar 'jong' nog steeds mee op visite naar vrienden van mijn ouders. Ik, daarentegen, ben op mijn twintigste het huis uitgegaan, getrouwd, heb kinderen gekregen, ben gescheiden toen ik 34 was, ben ondertussen (gelukkig!) hertrouwd en woon zo'n 50 km. van ouders en broer af.

Na mijn scheiding heb ik het behoorlijk voor mijn kiezen gekregen, maar met mijn huidige man heb ik een stabiel bestaan opgebouwd met als basis: hij, ik, mijn drie kinderen (plus omgangsregeling met hun vader) en zijn twee kinderen (met omgangsregeling in overleg met zijn ex-vrouw). Dat deze relatie anders is dan mijn eerste relatie mag duidelijk zijn!

Eindelijk heb ik mijn maatje gevonden om mee te praten, leven, lachen, ruzieën, vrijen en naar de toekomst uit te kijken. Tot mijn grote verbazing heb ik nu echter van mijn moeder én broer (!!) te horen gekregen dat ik hen verwaarloos. De nodige belletjes doordeweeks, bezoekjes etc. zijn volgens hen niet voldoende. Ik ben sinds augustus dit jaar bijvoorbeeld thuis (met als doel: sabbatical, voor mezelf eens nagaan wát ik nu eigenlijk wil, en weer studeren).

Volgens mijn moeder maak ik te weinig tijd vrij voor haar en mijn vader ( ja, u leest het goed: mijn moeder 'praat' namens mijn vader, hoewel de man in kwestie helemaal niet zo'n prater is...) om eens een dagje bij ze op bezoek te komen. Als ik zeg dat wij nu eenmaal een druk gezin hebben, met drie inwonende kinderen waarvan er een duidelijk IN de pubertijd zit, een er tegenaan en een op weg is naar... én er een omgangsregeling is met de twee kinderen van mijn man die heel miniem verloopt vanwege de 'scheidingsangst' van zijn ex, bovendien mijn man zo'n 4 uur per dag reizende is vanwege werk, we nog volop aan het verbouwen zijn in ons huis (wat in eerste instantie 'mijn' huis was, maar nu omgevormd wordt naar 'ons' huis), lijkt ze dit niet te snappen en probeert mij aan alle kanten een ongelooflijk schuldgevoel aan te praten. (Het mag duidelijk zijn dat dit misschien ook wel een beetje lukt, anders had ik dit vreselijke gevoel niet!). Bovendien gebruikt ze hierbij altijd de zin: "...je moest eens weten hoeveel verdriet je vader hier allemaal van heeft..."

Mijn man heeft het nog geprobeerd door het beeldend uit te leggen: in eerste instantie behoorde ik tot de eenheid van het gezin van mijn ouders, door mijn huwelijk, scheiding en nieuw huwelijk ben ik mijn eigen eenheid gaan creëren, weliswaar met een schakel naar hun eenheid toe, maar niet meer in diezelfde eenheid als mijn jeugd. Ook dit was vergeefse moeite, ze wil het niet snappen en probeert uit alle macht mij naar haar eenheid toe te trekken. Ik heb wel eens gedacht: het ís dat mijn vader er nog is, en dat ik stapelgek ben op die man, maar anders zou ik óók een echtscheiding aanvragen met mijn moeder.... Mijn vraag is dus: hoe maak ik duidelijk aan mijn moeder én mijn broer, dat mijn leven zijn eigen eenheid heeft, met hen als een 'zij-schakel' naar een andere eenheid? Alvast Hartelijk dank!
Jacqueline

Beste Jacqueline,
Het is duidelijk dat jij je de laatste tijd heel anders gedraagt dan in je ouderlijk gezin gebruikelijk is. Het is wel te begrijpen dat men daar heftig op reageert - mensen om je heen kunnen er vaak slecht tegen als je verandert. Uit wat je beschrijft, krijg ik de indruk dat de rest van het gezin waar je uit komt heel veel samen doet, veel meer dan in andere gezinnen. Het is goed te begrijpen dat jij daar anders over bent gaan denken.

Mijn voornaamste advies is: stel voor jezelf vast wat je wel en niet wilt doen met je ouders - en houdt je daar heel consequent aan. Zo'n plan werkt het handigst als het heel concreet is: hoe vaak bellen, hoe vaak bezoeken, hoe lang op bezoek blijven, wat met verjaardagen en feestdagen. Leg je ouders en broer kort uit hoe het zit. Weiger uitgebreide discussies over je manier van doen. Zodra je denkt dat je moet bewijzen dat je geen tijd hebt, zit je je eigenlijk al veel te veel te verontschuldigen. Bovendien is het onhandig om die ene reden te accentueren: dan gaan ze weer aan je trekken zodra ze weten dat de kinderen er niet zijn. De echte reden is immers: 'ik wil niet vaker dan... bij jullie zijn, omdat ik mijn energie aan mijn nieuwe leven wil geven'.

Consistent gedrag is duidelijker dan steeds opnieuw uitleg en ruzies. Zelfs als je je heel consequent aan je plan houdt, zal de familie nog wel een tijdje blijven proberen om aan je grenzen te knabbelen. Niet uit kwade wil, maar omdat ze zich niets anders kunnen voorstellen dan hoe het altijd geweest is en omdat het zo moeilijk voor ze is om mee te veranderen terwijl ze daar zelf helemaal geen belang bij hebben. Probeer in die tijd van wennen het praten erover af te korten. Negeer de verwijten van je moeder, als het kan. Indien nodig, kun je iets zeggen als: ik wil jullie niet vaker bezoeken, het heeft geen zin daar steeds over te praten; laten we het gezellig houden.

Het is jammer voor je, maar het zou wel eens kunnen dat je de gedachte moet loslaten dat je ouders en broer echt begrijpen wat je bezielt en waarom je zo tevreden bent met je nieuwe leven. Dat zou nog wel eens het moeilijkste voor je kunnen zijn; maar het lijkt me dat je daarmee al een heel eind bent gevorderd..
Jolet Plomp

Plusabonnees stelden vragen over loslaten aan psycholoog Jolet Plomp