Printversie

Mijn baas meet met twee maten

Hallo Ulrike,
Ik werk als medewerker automatisering bij een gemeente. De functie wordt gewaardeerd in schaal 8. Mijn collega, die dezelfde werkzaamheden als ik verricht en die dezelfde diploma's en certificaten heeft als ik, is vorig jaar inderdaad gepromoveerd naar die schaal 8. Toen ik vorig jaar november een gesprek aanvroeg met mijn leidinggevende over mijn salaris (ik zit een schaal lager), gaf hij in eerste instantie aan dat omdat ik een opleiding psychologie volg ik daarmee aangeef niet te willen ‘investeren’ in de gemeente. Ik ben daar zo boos over geworden dat hij dat argument heeft laten vallen. Daarnaast wil mijn baas mij alleen bevorderen als ik nieuwere certificaten haal.

Ik heb inmiddels ook een gesprek gehad met iemand van personeelszaken en hij vindt dit gegeven net als ik: meten met twee maten. Er heeft ook een gesprek plaatsgevonden tussen degene van personeelszaken en mijn baas. De inhoud daarvan is mij onbekend. Mijn baas zou er bij mij op terugkomen, maar omdat ik geopereerd ben en daardoor herstellend thuis zit, heb ik al enkele weken niets van mijn baas vernomen.

Ik ben tot op heden nog in gesprek geweest met mijn baas en ik zou er ook graag in een win-win situatie uitkomen, maar hoe pak ik dat het beste aan? En als we er niet samen uitkomen, wat dan? Is dan de rechtbank de enige oplossing om het meten met twee maten aan de kaak te stellen?
Vriendelijke groet,
Magda

Expert conflict op het werk: Ulrike Wild

Hallo Magda,

Beterschap met het herstel van je operatie!

Maar al te vaak blijkt bij beloning met diverse maten gemeten te worden! Vaak trouwens zijn vrouwen er slechter af … ik weet niet of dat ook in jouw geval van toepassing is.

Los daarvan enkele gedachten van mij:
Situatie nu: Jij wilt onderhandelen met het doel de ongelijkheid in de beloning weg te nemen. Je bent bereid naar een oplossing te kijken die voor beide partijen een win-win situatie oplevert. Tot nu is je leidinggevende niet bereid om te bewegen. (In feite ben je er niet zeker van of er tijdens je afwezigheid beweging in zijn positie is gekomen. Ik ga ervan uit dat dit inderdaad zo is. Als hij inmiddels heeft toegegeven – fijn.)

Soms is de kracht van een botsing nodig om de ander in beweging te brengen. In het onderhandeljargon heet dat ‘eerst forceren dan onderhandelen’. Als de ander zich koppig gedraagt moet jij dus koppig terug doen. Om dat te kunnen heb je macht nodig. Macht kun je onttrekken aan je rechtspositie en ook uit je zelfbewustzijn. Informeer dus inderdaad naar je rechten via vakbond, P&O etc.

Om je zelfbewustzijn te vergroten kun je ook eens nagaan welke alternatieven er zijn voor je carrière. Moet je in die functie blijven? Of zijn er voor jou makkelijk andere banen te vinden? En omgekeerd: Hoe waardevol ben jij voor je werkgever? Hoeveel kost het om een nieuw iemand op jouw plek in te werken? Niet dat je weg MOET gaan – maar het bewustzijn van alternatieven geeft meestal wat rust en zelfbewustzijn om de spanning van een onderhandeling goed aan te kunnen. Want je moet het kunnen verdragen dat je het met de ander oneens bent – zonder overmatig boos te worden of meteen te bewegen.

Vervolgens ga het gesprek aan en leg je eisen duidelijk op tafel. Ga daarbij niet alleen van een minimaal scenario uit, maar van een uitdagend en toch realistisch voorstel. Het is namelijk handig om ruimte in te bouwen waarop je kunt toegeven: bijvoorbeeld door loonsverhoging met terugwerkende kracht te vragen. Je moet zelf inschatten wat in jouw situatie mogelijk is, waar ruimte ligt voor win-win.

Geef beknopt je argumenten. Maak ook duidelijk wat deze situatie met je doet - je motivatie wordt zo waarschijnlijk ook niet groter, toch? Ga niet dreigen met alternatieven die je niet hebt, maar vertel welke alternatieven je hebt. Wacht zijn tegenvoorstel af en luister daar goed naar. Laat je niet onder druk zetten. Vraag altijd bedenktijd voordat je op een voorstel (deels) ingaat. Pas op voor vage toezeggingen, afspraken hierover moeten duidelijk zijn - en schriftelijk vastgelegd.

Of je uiteindelijk naar de rechter stapt is een andere vraag. Besef dat procedures tijd en geld kosten, de afloop meestal ongewis is en de relatie/sfeer er niet beter door word! Gelijk halen en rechtvaardigheid afdwingen maken zelden gelukkig. Er wordt op zeer veel plaatsen met twee maten gemeten.

Mijn advies luidt vooral – denk gewoon goed na welk onrecht je aan de kaak wilt stellen en kies onrecht waar het loont. Soms is het beter eigen consequenties te trekken dan de wereld te verbeteren. Dat betekent dat je doorgaat met een van de alternatieven waar je eerder over hebt nagedacht. Winnen en verliezen zijn maar relatieve begrippen…
Met vriendelijke groeten, Ulrike

Heeft u een conflict met een collega, en vraagt u zich af hoe u dat kunt oplossen? Afwachten, een bemiddelaar zoeken, grenzen stellen? Plusabonnees konden in maart 2007 hun voorleggen aan Ulrike Wild, trainer, adviseur en coach bij Schouten & Nelissen.