Printversie

Komt het nog goed tussen mij en mijn broertje?

Beste Wilbert,
Ik ben een vrouw van 43 en mijn broer is 41. Als kind hadden we zowel een close en gezellig contact als heftige slaande ruzies. Mijn broertje was een kind met heftige emoties, had vaak ongelukjes en ik was de rustige oudere zus die zich op de achtergrond hield om mijn ouders niet nóg meer te belasten.

Ik kreeg door dit alles niet veel aandacht en heb geleerd om altijd rekening met anderen te houden. Eigenlijk heb ik mij tot twee jaar geleden altijd aan mijn broer aangepast. Uit gewoonte en uit angst ruzie met hem te krijgen, want dan kan hij erg kwetsend zijn. Eerlijk gezegd ben ik altijd een beetje bang van hem geweest. Tot ik me een jaar geleden sterk genoeg voelde om het niet meer met hem eens te zijn. Sindsdien hebben we heftige ruzies waar we niet uitkomen.

Twee weken geleden is mijn vader overleden, en het is onvermijdelijk dat de ruzies nu nóg ernstiger de kop opsteken. Hij beschuldigt me ervan hem voortdurend te kwetsen met mijn afstandelijkheid en ongevoeligheid. Zelf had ik niet zo'n intensief contact met mijn vader, hij vindt dat ik daarom minder rechten dan hij heb. Minder recht op geld en spullen van m'n vader, maar ook minder recht om überhaupt in het huis van m'n vader aanwezig te zijn. Hij heeft me buitengesloten en lijkt ook anderen tegen me op te zetten. Ik ervaar hem als erg vijandig en wantrouwend tegenover mij.

Ik ben bang dat we hier nooit meer zullen uitkomen. Ik heb hem voorgesteld eens te praten met iemand anders erbij, die het gesprek in goede banen kan leiden, maar daar wil hij niet van horen. Hij heeft zelf geen probleem, met hem is niets mis. Ik ben degene die is veranderd, en die het probleem heeft, dat moet ik zelf maar oplossen.

Ik vind dit erg moeilijk en vraag me af of hier nog een oplossing voor te vinden is. Ik heb erg veel moeite met zijn wantrouwen en het idee dat ik door hem buitengesloten word. Ik vraag me af of het mogelijk dat hij ooit zijn eigen aandeel in deze ruzies ziet. Hij lijkt niet met een kritische blik naar zichzelf te kunnen kijken. En: kan ik zelf nog iets doen? Het lijkt alsof ik alles geprobeerd heb. Ik kan niet meer terug naar hoe ik me eerst tegenover hem gedroeg. Ik wil niet meer meegaand zijn, en rekening met hem houden. ik wil me niet meer aan zijn egocentrische houding aanpassen.
Groeten van Julia

Relatie- en gezinstherapeut Wilbert Kok

Beste Julia,
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader. Je beschrijft twee lijnen. Ten eerste je eigen ontwikkeling, de bewustwording van je relatie met je broertje en ten tweede de lijn van de problemen die ontstaan zijn na het overlijden van je vader.

Ze hebben met elkaar te maken. Doordat jij je gefocust hebt op de relatie met je broer, ben je gevoeliger en alerter geworden en laat je niet meer over je heen lopen. Dat is jouw proces, jouw ontwikkeling en in die zin ook jouw verantwoordelijkheid. Jij wilt veranderen, maar je broertje (nog) niet.

Onthoud: ‘It takes two to tango’. In het proces met je broertje hebben jullie het zo verdeeld dat hij de gevoelige persoon is en jij de afstandelijke. Jij wilt dat veranderen, hij (nog) niet. Waarschijnlijk wil jij na het overlijden van je vader laten zien dat je het anders wilt, maar je broertje wil dat niet. Vooral bij zo’n emotionele gebeurtenis houden mensen vaak vast aan (of vallen terug in) oude patronen. Het kost tijd nieuwe patronen in te voeren.

Je kan je broertje niet veranderen, je kan alleen maar laten zien dat jij het anders doet. Laat je emotionele kant zien, kom meer voor jezelf op, laat je niet terugzetten in je oude rol, laat je ook niet uitlokken daarover in de strijd te gaan en probeer te verdragen dat je broer er nog niet aan toe is.

Komt tijd, komt raad.
Veel succes en vriendelijke groet,
Wilbert Kok

• Relatie- en gezinstherapeut Wilbert Kok helpt u oplossingen te vinden vanuit het systeem dat u als gezin vormt. Meer over Wilbert Kok op www.wilbertkok.nl