Printversie

Inzicht 139: Mijn eerste psychologische les

Psychologische les
Het is 1989 en mevrouw Franssen die, jawel, Frans geeft, doet dat net als altijd, ondanks dat haar moeder net is overleden. Tenminste, ik heb de indruk alsof ze net zo doceert als anders. De les krijg ik niet echt mee, omdat ik me zit te verbijten.

Een paar maanden eerder miste ik een paar dagen schooldagen, omdat ik aan het sterfbed van mijn opa zat. Terug op school vertelde ik erover aan Franssen, die zei: ‘Wat mooi dat je dat hebt meegemaakt!’ Ik was erg boos, want mijn grootvaders overlijden had ik liever niet meegemaakt. Als leerlingen de lerares zwart maakten deed ik mee.

Deze les, die eeuwen lijkt te duren, houd ik mij in, spring ik niet op om te roepen: ‘Fijn hè, dat u dit heeft meegemaakt!’ Na de les ga ik naar haar toe en vertel mijn gevoelens. ‘Och meisje,’ zegt ze, ‘ik bedoelde niet dat het goed was dat je meemaakte dat je opa stierf, maar dat het mooi was dat de familie meeleefde. Het gebeurt ook dat iemand overlijdt en dat niemand er echt bij stilstaat, dat het leven gewoon doorgaat. Kind, wat moet je wel niet van me denken, dat je dacht dat ik het zo bedoelde.’

Ik schaam me. Zojuist heb ik mijn eerste psychologische les geleerd: het beeld dat je van iemand hebt, beïnvloedt je ideeën over wat diegene doet. Een les, die ik altijd zal onthouden. Voortaan neem ik het op voor Franssen als leerlingen haar zwartmaken.

 Trenke Riksten-Unsworth