Printversie

Ik word buitengesloten door mijn zus en moeder

Beste Ursela,
Na het overlijden van mijn vader is er nu gaandeweg een situatie ontstaan waarin mijn moeder (zeventig jaar) alles overlaat aan mijn zus, en ik niet word betrokken bij belangrijke beslissingen.

Even in het kort wat mijn zus allemaal samen met mijn moeder heeft gedaan:

• Mijn moeders auto verkopen
  
• Haar huis in de verkoop doen
  
• Een nieuw appartement voor haar kopen

De keren dat ik mijn moeder heb aangeboden haar te helpen werd ik keihard afgewezen, met als argument dat mijn zus dat toch beter kan en ik niet praktisch ben. In de eerste weken kwam ik vaak bij haar langs, dat wou ze zelf ook graag. Achteraf kreeg ik te horen dat ik mezelf had opgedrongen en dat ze deed alsof ze het fijn vond dat ik er was, om mijn gevoelens niet te kwetsen. Deze woorden zijn pas kwetsend. Als het echt zo was had ik liever gehad dat ze daar toen eerlijk over was geweest. Maar mijn moeder kan niet eerlijk en respectvol zijn.

Aan mijn zus heb ik meerdere malen gevraagd of ze het normaal vindt dat zij alles alleen regelt, dat ik word buitengesloten door mijn moeder en dat ook mijn zus niets doet om hier verandering in te brengen. Mijn zus vindt mijn vragen belachelijk en vraagt dan ‘waar ik eigenlijk over zeur’.

Ik heb mijn moeder ook twee keer een brief geschreven. Geen kwade brief, maar gewoon met de vraag waarom zij dit nou doet. Ik schrijf daarin ook dat ik haar niet wil laten vallen of iets dergelijks, maar dat ik geen mooi weer kan blijven spelen in deze situatie.

Ondanks mijn pogingen en mijn brieven, gaat mijn moeder inhoudelijk nergens op in. Ik heb haar een week geleden gebeld en op een rustige manier uitgelegd dat ik even afstand van haar wil. Dit vond ze maar vreemd. Nu is ze onlangs verhuisd (tweehonderd kilometer van mij vandaan, ze woonde bij mij in de buurt) en gaat ze weer bellen en inspreken op de voicemail met leuke verhalen alsof er niets aan de hand is.

Als ik opneem of haar bel weet ik dat ik weer getriggerd word en kwaad word dat ze doet alsof er niets aan de hand is en alsof ik maar overgevoelig ben.

Wat moet ik nou met deze situatie aan?
Bedankt.
Groet,
Sissie

Beste Sissie,
Heel vervelend wat jou nu overkomt. En ook heel jammer, want je wilt je moeder natuurlijk bij meer en minder belangrijke beslissingen graag ter zijde staan. Helaas vervult jouw zus (als oudste?) al die rol van steun en toeverlaat. Terecht vraag je je dan nu ook af wat je met deze situatie aanmoet.

Laat ik om te beginnen mijn waardering uitspreken voor je aanpak. Je hebt keer op keer je hulp aangeboden, je hebt je moeder veelvuldig bezocht, je hebt met je zus over je gevoelens gesproken, je hebt je moeder twee keer een brief geschreven en tot slot heb je zelfs rustig uitgelegd dat je even afstand wilt nemen.

Het is goed dat je jezelf in bescherming neemt, dat je je ‘even’ op de achtergrond plaatst. Wel kun je overwegen je moeder en zus te laten weten dat ze altijd op je hulp mogen rekenen. Of ze daar nu gebruik van maken of niet, dat is hun vrije keus. Ook zou je regelmatig een kaartje, een bos bloemen, een tijdschrift kunnen opsturen, als attentie en als teken dat je aan je moeder denkt. Je zou met haar kunnen afspreken dat als ze iets leuks met je wenst te doen, je graag met haar op pad gaat. Misschien komen jullie er zelfs aan toe om bijvoorbeeld één keer in de maand samen iets leuks te ondernemen. Ondertussen is aanvaarding van de huidige situatie wellicht het beste, dit om negatieve energie te voorkomen en kwaad worden te vermijden.

Sissie, zorg goed voor jezelf, voor je lichamelijke en geestelijke welzijn en wie weet heb je nog veel ‘quality time’ met je moeder in het vooruitzicht.

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg