Printversie

Ik was een ongewenst kind

Beste Jolet,
Ik ben 54 jaar, getrouwd en moeder van twee volwassen zonen. Mijn moeder heeft mij vroeger verteld dat ik ongewenst was. Daar heb ik vooral nu veel last van. Ik ben het liefst alleen, zodat niemand mij kan afwijzen. Met mijn twee zussen en mijn broer is het contact weg nu onze ouders overleden zijn. Het ging toch altijd al moeizaam en met veel verdriet voor mij. Wat kan ik doen om mijn verdriet goed te verwerken en weer een stuk zekerheid terug te krijgen?

Psycholoog Jolet Plomp

Antwoord van Jolet
U hebt een man en twee volwassen zonen – dat lijkt mij een geslaagd leven. Het is heel jammer dat u extra gevoelig bent geworden door de wetenschap ongewenst te zijn. Toch denk ik dat uw onzekerheid nu mede wordt veroorzaakt door de gebeurtenissen in uw leven. Uw kinderen zijn volwassen en hebben u niet meer nodig. Uw ouders zijn overleden. En de band met uw broer en uw zussen is verbroken. Deze drie gebeurtenissen zouden elk mens het gevoel geven weinig grond onder de voeten te hebben.
In deze periode van uw leven kunt u wel wat extra zelfbevestiging gebruiken. Dit kan u helpen: nuttig werk doen (betaald of vrijwillig), hobby’s uitleven (iets maken, iets sportiefs presteren), genieten van schoonheid (kunst, natuur) en genieten van vriendschap en liefde. Maar het gaat natuurlijk om de kern: u zult zich beter voelen als u zichzelf de moeite waard kunt vinden. Gedraag u daarom als uw beste vriendin. Wilt u zich isoleren uit angst voor afwijzing, vraag dan aan uzelf: ‘Wil je dit écht, of zal ik je helpen om van de mensen te genieten?’ Het lijkt gek om uzelf in twee personen op te splitsen, maar het werkt goed bij mensen die zichzelf niet belangrijk genoeg vinden om voor te zorgen.

Elke maand behandelt psycholoog Jolet Plomp persoonlijke lezersvragen. Deze vraag is gepubliceerd in Psychologie Magazine, oktober 2006