Printversie

Ik voel me nergens echt thuis

Beste Ursela,
In mijn leven is de afgelopen paar jaar ontzettend veel gebeurd. Om het even kort samen te vatten:

• Een aantal sterfgevallen in de familie
• Ernstige ziekte van mijn vader, die daarna gelukkig wel hersteld is van kanker
• Een eigen bedrijf gehad met mijn ex, wat na vier jaar opgedoekt werd (veel stress)
• Ik ben zelf gescheiden
• Mijn ouders zijn gescheiden
• Mijn trouwste vriendje, mijn hond, en twee katten zijn overleden
• Ik ben drie keer verhuisd in twee jaar tijd.
  

Ik ben nu eindelijk in rustiger vaarwater terecht gekomen en heb nu een goede relatie met een lieve vriend waar ik veel steun van krijg. Ik heb leuk werk en we hebben een leuk huis. Maar nu de rust is wedergekeerd, voel ik me verward, eenzaam, stoot ik mensen af, om ze vervolgens weer dichtbij te willen halen. Ik heb onverklaarbare, onverwachte huilbuien, liefst als ik alleen ben natuurlijk, want oh wee als een ander mij niet vrolijk ziet!

Vooral met de scheiding van mijn ouders zit ik heel erg, ook al ben ik met 28 jaar echt geen klein kind meer. Ik kan er moeilijk mee omgaan. Ik heb altijd geprobeerd het goed te maken tussen mijn ouders, ik was zeg maar als kind al de mediator tussen mijn ouders. Niet echt gemakkelijk.

Ik wil boos op ze worden, tegen ze zeggen dat ze er harder voor hadden moeten vechten, want ik ben nu mijn thuis kwijt, mijn ouderlijk huis, alles. Dat voelt heel eenzaam. Ze hebben beide een leuke nieuwe partner, wat natuurlijk fantastisch is voor hen, maar ze zijn niet zichzelf bij die mensen en ik vind het maar raar allemaal. Met die nieuwe partners erbij doen ze geweldig en aardig tegen me, maar dan denk ik; doe je dat omdat je mij leuk vindt, je dochter, of doe je dat om aan je nieuwe partner te laten zien hoe geweldig jij bent?

Ik voel me nergens echt meer THUIS. Natuurlijk wel bij mijn vriend, maar zelfs daar vind ik het moeilijk. Ik denk dat ik bang ben geworden me te hechten. Alle vaste thuis dingen van vroeger zijn weg. Alles en iedereen is veranderd.

Het gekke is, in real life zul je mij hier nooit zo eerlijk over horen praten. Ik doe alsof ik het allemaal wel accepteer en alsof ik er al heel ver mee klaar ben. Verstandelijk begrijp ik alles ook. Maar gevoelsmatig nog lang niet!

Ik zou het heel graag willen leren loslaten, accepteren en een plekje geven voor mijn gevoel. Dus niet met mijn verstand maar met mijn gevoel. Heb je hier tips voor?

Alvast bedankt.

Groetjes
Anoniempje

Beste Anoniempje,
Wat ben ik blij dat je mij om tips vraagt. Want wat jij allemaal hebt meegemaakt, dat is wel erg veel voor een zo jong mensenleven. Dat je je verward en eenzaam voelt, dat je je nergens meer echt thuis voelt, dat je op onverwachte momenten huilbuien krijgt, dat je mensen van je afstoot om ze vervolgens weer dichterbij te halen, dát alles is gezien jouw levensgeschiedenis heel begrijpelijk.

Om alle gebeurtenissen in jouw leven een plaats te geven en deze ook gevoelsmatig te verwerken, zou ik je met meerdere adviezen van dienst kunnen zijn. Echter, één specifiek advies zou om te beginnen toch het beste zijn, te weten hét advies om jouw gevoelens eerst eens met je huisarts te bespreken. Want een persoonlijke op maat gesneden begeleiding, daarbij heb je het meeste baat.

Wat jou zeer zeker ook te baat zal komen, dat is de steun en raad van één of meerdere geliefde vertrouwelingen in je sociale omgeving. Want er is echt geen reden te bedenken waarom je er in real life niet eerlijk over zou kunnen praten, waarom je je werkelijke gevoelens niet zou kunnen tonen. Overweeg daarom eens openhartigheid bij diegenen die het goed met je menen.

Anoniempje, als je je op meerdere fronten laat steunen/vertroosten/begeleiden, dan zul je het verleden en het heden zeker een gevoelsmatig plekje kunnen geven, een plekje waardoor jouw thuisgevoel ‘overal’ een warm onthaal zal vinden.

Hartelijke groet,

Ursela van Stekelenburg