Printversie

Ik verdien meer medeleven met mijn ziekte

Geachte heer Vingerhoets,
Ik ben een borstkankerpatiënte in herstellende fase en heb operatie, radiotherapie en zes chemokuren achter de rug en binnenkort volgt de hormonenkuur van 5 tot 7 jaar (preventieve behandeling). Ik ben zeer teleurgesteld in een aantal personen in hoe zij met mij omgaan tijdens dit zware proces.

Ik vind dat ik meer aandacht en inlevingsvermogen van hun verdien in welke vorm dan ook. Ik doe dat namelijk ook bij hun. Waar kan het aan liggen dat sommigen niet weten om te gaan met dit soort van ziektegevallen en mij dus niet kunnen opvangen, juist nu ik het zo hard nodig heb? Alvast dank voor uw antwoord.
Met vr. groet,
Madeleine

Expert inlevingsvermogen Ad Vingerhoets

Beste Madeleine,
Het probleem wat je aankaart is bekend in de psycho-oncologie. Net na de diagnose is er van alle kanten aandacht, belangstelling en bezorgdheid. Maar als dan de behandeling achter de rug is en iedereen in een bepaald opzicht weer ‘rustig’ kan ademhalen, dan valt de patiënt in een zwart gat.

Er zijn geen artsen en verpleegkundigen meer die vragen hoe het met je gaat en in de sociale omgeving gaat ook iedereen weer zijn gewone gangetje. Dat is op zich natuurlijk niet heel verwonderlijk. Ieder mens is druk in de weer met zijn eigen leven en er gebeurt met regelmaat een ramp of er is dood of ziekte in de eigen omgeving. Het is ook een soort beschermingsmechanisme; we kunnen niet allemaal het leed van de hele wereld met ons meedragen. Dan worden we allemaal depressief en gaan aan het leven ten onder.

Denk zeker ook aan artsen, politieagenten, brandweerlieden etc. Die moeten zich er in zekere zin tegen wapenen niet ten prooi te vallen aan hun emoties. Het zou ook hun professionaliteit aantasten en goede zorg in de weg staan. En in een bepaald opzicht geldt dat ook voor de mensen in uw omgeving, die ook ‘door moeten’ met hun leven.

Dit alles neemt niet weg dat (kanker)patiënten zich dan in de steek gelaten voelen. Maar als het echt een goede relatie is, dan moet het geen probleem zijn om hier heel eerlijk en open – en met begrip voor elkaars standpunten – over te spreken.
Ad Vingerhoets

• Ad Vingerhoets is als hoogleraar Klinische Psychologie verbonden aan de Universiteit van Tilburg. Zijn belangrijkste onderzoeksthema's zijn 'stress en emoties in relatie tot gezondheid'; 'kwaliteit van leven en lijdensdruk'; en in het bijzonder huilen. Neem een kijkje op zijn site: www.uvt.nl

Meer lezen?
Vingerhoets A.J.J.M. & Bergsma A. (2003). Huilen is menselijk. De psychologie van tranen. Standaard Uitgeverij: Antwerpen/ Spectrum: Utrecht.

Vingerhoets, A.J.J.M. & Van Tilburg, M.A.L. (2005). De ondraaglijke lichtheid van de liefde. Antwerpen: Standaard Uitgeverij/ Rotterdam: A. Donker.