Printversie

Ik mag mijn tijd niet invullen met eigen bezigheden

Dag Liselotte,
Ook ik heb veel moeite met alleen-zijn. Ik denk dat het bij mij voortkomt uit mijn moeilijke jeugd’ waarin ik vanaf mijn negende jaar voor een ernstig zieke vader heb moeten zorgen. Hij kreeg een CVA en kon niet meer lopen en praten. Ook zijn emotionele leven was helemaal verstoord. Als hij huilde dacht ik dat hij verdriet had, maar later begreep ik dat het een ontregeling van het zenuwstelsel was, maar ik was allang volwassen toen ik dat doorkreeg.

Mijn moeder kon/wilde de dagelijkse zorg voor mijn vader niet aangaan, en ging weer werken in het onderwijs. Ik was dus altijd alleen met hem. Ik durfde geen vriendinnetjes mee naar huis te nemen omdat mijn vader zo ‘gek’ deed. Soms stond hij zomaar op straat te plassen of deed andere vreemde dingen. Hij was directeur van een Christelijke basisschool en de dominee vertelde me dat ik maar goed moest bidden, dan werd mijn vader wel beter.

Natuurlijk werd hij niet beter en ik was schuldig omdat ik te weinig bad. Als ik later boven mijn huiswerk maakte en ik hoorde niets beneden waar mijn vader was, werd ik bang en ging kijken. Hoorde ik wel iets dan moest ik een buurman halen om mijn vader weer in zijn stoel te krijgen. Maar mijn moeder had ruzie met die buurman, dus deed ik het stiekem.

De buurman was heel vriendelijk naar mij toe, té vriendelijk. Kortom, een en al narigheid. Ik was dus altijd alleen en verantwoordelijk. Door alle spanningen thuis was mijn zus, die zeven jaar ouder is dan ik, al jong de deur uitgegaan: ik was echt alleen.

Toen ik later trouwde, trouwde ik met een man die heel erg op zichzelf gericht is. Hij heeft in lichte mate Alexythymie. Mijn zoon idem dito. Mijn dochter gelukkig niet; zij is psycholoog geworden. Ik ben nu zestig jaar. Mijn kinderen wonen allebei in een ander deel van het land en ik voel me nog vaak alleen. Vaak ook vreemd, anders dan een ander.

Ook ik zeg tegen mezelf: Ik moet toch alleen kunnen zijn, maar het is net of ik geen baas ben over mijn eigen tijd en mijn tijd niet mag invullen met eigen dingen. Ik ben onlangs in therapie geweest, maar trof een verkeerde therapeut: een narcist. Dat liep fout en nu ben ik weer terug bij af.
Graag jouw mening/advies.
Alvast hartelijk dank!
Groetjes, Els

Expert alleen-zijn: Liselotte Visser

Beste Els,
Uit je brief begrijp ik dat je op dit moment niet gelukkig bent en daar graag iets aan wil doen. Dat is al een hele belangrijke eerste stap! Je schrijft dat je in therapie bent geweest, maar niet waar die therapie op gericht was: wat was het doel van die therapie? Want het doel bepaalt, wat voor soort therapie bij je past. Misschien is er eerder sprake van een stukje rouwverwerking wat nodig is om je verdriet achter je te kunnen laten en met een schone lei de toekomst in te gaan.

Je bent nu zestig jaar en dat betekent dat je nog een hele tijd te gaan hebt. Het is belangrijk om daar mooie jaren van te maken. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan zoiets als een cursus ‘leren genieten’ of een andere cursus waarbij je samen met anderen aan het werk gaat. Dat gezamenlijke is heel belangrijk.

Je schrijft dat je vindt dat je toch alleen moet kunnen zijn, maar eigenlijk ben je al meer dan genoeg alleen geweest als ik je brief lees. Er zijn andere vrouwen in vergelijkbare situaties, die dingen hebben meegemaakt die lijken op wat jij hebt meegemaakt. Als je in contact komt met deze lotgenoten, zul je merken dat je helemaal niet zo vreemd bent. Als je bij elkaar een stukje herkenning vindt, zul je merken dat het makkelijker te dragen wordt en je minder eenzaam wordt. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt: het alleen zijn wordt dan minder zwaar.

Misschien weet je huisarts iets, maar anders kun je misschien eens op internet gaan rondsnuffelen. Bij bijvoorbeeld de zoekmachine google kun je verschillende trefwoorden intypen zoals 'genieten leren' of 'verdriet delen' of 'moeilijke jeugd' en wie weet wat je allemaal ontdekt.

Mijn advies is dus: ga op zoek naar lotgenoten én leuke cursussen, workshops en trainingen. Je werkt dan aan jezelf, maar nog belangrijker is dat het ook erg fijn is om te doen. Succes!

Met vriendelijke groet,
Liselotte Visser

‘Ik moet alleen kunnen zijn’, denken veel mensen. Maar niemand wil elke avond in zijn eentje op de bank zitten. Vindt u het moeilijk om te zeggen: ‘Ik heb je nodig’? Lees de vragen aan en antwoorden van expert Liselotte Visser.

Neem ook eens een kijkje op de volgende site: www.single-actief.nl