Printversie

Ik lijk wel een stoomtrein. Hoe kan ik ontspannen?

Beste Ursela,
Als kind van een psychotische, alleenstaande moeder heb ik al vroeg moeten leren mijn (en haar) boontjes te doppen. Gelukkig was ik een zonnig kind en was een achtertuin vol mussen vaak al reden om te genieten. En ondanks het huishouden dat vanaf mijn tiende op mijn schouders rustte, en het (vaak) terreurbewind van mijn moeder, ben ik er in geslaagd het VWO af te maken en kon ik op mijn 19e het huis ontvluchten.

Mij schuldig voelend, dat wel, want door te gaan studeren aan de andere kant van het land, liet ik haar wel alleen liet zitten. Het heeft nog tot mijn 32ste geduurd voordat ik begreep dat dit niet een beetje vreemde jeugd was maar echt afwijkend. En dat ik niet verantwoordelijk was voor haar geluk maar zijzelf.

Met hulp van een psychiater heb ik alles op een rijtje gekregen en ik ben nu meestal behoorlijk in balans. Niet meer boos, al heb ik geen behoefte aan contact dus spreek ik haar alleen af en toe aan de telefoon. Inmiddels heb ik een partner met kinderen uit een eerder huwelijk en twee kinderen, een peuter en een kleuter. Daarnaast heb ik een behoorlijke baan.

Wat ik maar niet uit mijn systeem krijg is de neiging om mezelf voorbij te lopen. Ik wil alles voor iedereen zo goed mogelijk doen. De kinderen van mijn man wil ik behoeden voor mijn eigen valkuilen door ze te leren dat zij alleen verantwoordelijk zijn voor hun eigen geluk en niet voor dat van iemand anders.

Voor mijn eigen kinderen wil ik wel een warme moeder zijn (daar geniet ik zelf ook enorm van). Op mijn werk ben ik serieus en ambitieus en dat levert ook resultaat op. Ik klim gestaag op de ladder zodat ik eigenlijk altijd boeiend werk houd.

Van mijn partner verwacht ik meer dat hij voor zichzelf kan zorgen en sta ik minder klaar, vooral omdat op een gegeven moment mijn energie gewoon op is en ik de kinderen nog net even belangrijker vind, want die moet je nu een evenwichtig bestaan bieden. Hij voelt dat uiteraard als te weinig interesse in hem. Maar mijn probleem is gewoon dat ik net een stoomtrein ben die doordendert tot die tegen een stootblok dendert en total loss is.

Zelfs als ik ziek ben, lukt het me nauwelijks om naar de signalen van mijn lijf te luisteren en gewoon ziek te zijn. Zelfs als ik erg ziek ben, ga ik nog de was zitten opvouwen, omdat ik me schuldig voel dat door mijn ziek zijn zoveel blijft liggen.

Hoe kan ik dit patroon nou eindelijk doorbreken? Ik heb een jaar geleden lunchwandelen geïntroduceerd voor mezelf maar zelfs dit kan ik niet ‘ontspannen’ doen. Het werd algauw een manier om gewicht te verliezen en conditie op te bouwen dan een middel tot ontspanning, al ben ik met de resultaten daarvan wel erg blij. Kun jij me wat tips geven?
Groeten van Stoomtreintje

Beste Stoomtreintje,
Respect hoor! Je hebt in je jonge jaren heel wat voor je kiezen gekregen. Maar gelukkig ben je nu meestal behoorlijk in balans. Toch heb je net als een stoomtrein de neiging door te denderen. Hoe kunnen we nu dus al jouw geestdrift en goede bedoelingen in ere houden en er toch zo een positieve wending aan geven dat je niet meer ‘total loss’ raakt?

Een daarvoor beproefde methode is een combinatie van tijdmanagement, assertiviteit, een gezond voedingspatroon, een goede nachtrust en voldoende ontspannings/bewegingsoefeningen.

• Maak daarom om te beginnen bijvoorbeeld een weekschema van die zaken die op het programma staan, waarbij de bovenstaande elementen evenwichtig vertegenwoordigd zijn (bij interesse kun je ook eens mijn advies aan Bezige Bij doorlezen).
  
• Praat op een assertieve manier met je partner om huishoudelijke/opvoedkundige taken evenredig te verdelen, eventueel met behulp van ‘ingehuurde’ mankracht (een paar assertieve tips kun je vinden bij het advies dat ik Yvonne heb gegeven).
  
• Las quality time in: ‘kindertijd’, ‘partnertijd’, ‘stoomtreintje-tijd’.
  
• Bekrachtig je goede voornemens met affirmaties zoals onder andere ‘met mijn goede planning verdeel ik mijn energie op zo een manier dat ik mijn kinderen, partner, werk en mijzelf voldoende aandacht geef’. Herhaal bewust een paar keer per dag een dergelijke positieve gedachte, zodat je van je affirmaties doordrongen en overtuigd raakt.
  

Met een goede planning van al deze ‘ingrediënten’ zul je zeker een warme/adviserende/ondersteunende moeder en partner blijven, die zichzelf naast haar gedrevenheid op het werk toch niet voorbij zal lopen. Stoomtreintje, je mag trots zijn op alles wat je tot nu toe voor elkaar hebt gekregen. Dus waarom zou ook ‘dit’ je niet gaan lukken?! Succes!

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg