Ik heb een goed figuur, maar ik denk steeds: 'Ben ik te dik?'

Hallo Ursela,
Wat ik nu doe, heb ik nog nooit gedaan: hulp vragen aan een expert met een persoonlijk (geestelijk) probleem. Het gaat om het volgende.

Een aantal jaar geleden, ik zat denk ik in de tweede klas, kreeg ik af en toe het idee dat ik te dik was. Wanneer ik nu foto's terug zie denk ik: hoe kom ik daar bij? Het probleem dat ik mijzelf te dik vind, is niet bij ‘af en toe’ gebleven. De dik-zijn-gedachte gaat nu, vier jaar later, bij alles wat ik doe door mijn hoofd. Ik ben te dik, o die bovenbenen niet normaal gewoon! Of die onderkin, die vetrollen en die blubberbuik.

Bij elk raam en bij elke spiegel kijk ik naar mezelf. Ook bij elke foto en video-opname let ik op mijn lichaam. Ben ik niet te dik? Echt oog voor anderen heb ik dan niet, terwijl ik dit juist graag wil. Het is absoluut niet het enige waar ik me dit bij afvraag. Het gaat de hele dag door.

Bij kleding uitkiezen mag het niet teveel opvallen dat ik bijvoorbeeld dikke bovenbenen heb. Ook wanneer ik ga zitten, thuis, in de trein, op school of ergens anders, let ik er altijd op dat ik met mijn tenen op de grond zit, zodat mijn bovenbenen niet leunen op de ondergrond (anders lijken ze dik). Of dat er een shawl, boek, tas of iets dergelijks op mijn benen ligt. Dit is zomaar een voorbeeld wat voor mij ‘normaal’ is.

Ook wanneer een andere vrouw voorbij loopt vergelijk ik mijzelf altijd met haar. Is ze dikker of niet? Het is heel erg dat ik dat doe, maar ik kan het niet helpen. Bij alles wat ik eet zorg ik dat het gezond is, ook zorg ik dat ik niet meer dan één keer per dag een tussendoortje eet. Wanneer dit tussendoortje ook nog is ongezond is, neem ik me voor om de andere dag niet meer te snoepen en meer te bewegen. Dit gebeurt dan overigens ook.

Nog één en tevens laatste voorbeeld. ‘s Ochtends wanneer ik wakker wordt, is het eerste wat ik doe mijn buik inhouden en mijn botten proberen te voelen. Ik weet dat dit heel raar klinkt, maar ik vindt het fijn om mijn botten te kunnen voelen want dat betekent dat er niet teveel vet voor zit.

Mensen in mijn naaste omgeving weten dat ik ermee zit (al weten zij lang niet zoveel als hierboven beschreven) en zij hebben ook al veel geprobeerd om mij duidelijk te maken dat ik niet dik ben.

Het ergste van dit alles is dat ik helemaal niet dik ben!! Ik heb wel stevige bovenbenen (en ook anderen zeggen dat dit meevalt), maar dit zijn gewoon fietsbenen en gewoon goed gespierd! Iedereen zegt dat ik niet dik ben, juist slank en ze menen dit.

Ikzelf weet ook dat ik niet dik ben, maar op momenten dat ik niet heel erg lekker in mijn vel zit vind ik mezelf weer te dik en ga ik gelijk bewegen. Wanneer ik dan even heb gedanst of oefeningen heb gedaan vind ik mezelf vaak ook wel minder dik (dit is dan ongeveer een uurtje later). Het punt is ook dat ik ook allemaal wel weet dat je drie maaltijden per dag moet eten, goed moet ontbijten en al die andere dingen. Ik doe dit dan ook echt en mijn drijfveer om bijvoorbeeld ‘s avonds te eten is dat ik dan een regelmatig eetpatroon behoudt. Diëten heb ik nog nooit gedaan, want ik weet dat wanneer je begint je later toch weer aankomt en overigens is het bij mij ook niet nodig.

Veel heb ik al geprobeerd, aan de arme kinderen in Afrika denken, aan de anorexia patiënten, aan de echt dikke en stevige mensen (want zelfs stevig ben ik niet). Toch helpt dit alles niet. Het is dat ik met mijn gedachten nog redelijk nuchter ben en realistisch kan nadenken, want anders had mijn gevoel me inmiddels al een heel ander soort lichaam gegeven.

Nu ik dit alles zo op deze manier op een rijtje heb gezet en dus geëvalueerd, schrik ikzelf eigenlijk een beetje over hoe erg ik er eigenlijk mee bezig ben de hele dag door.

Waar ik nu graag hulp bij zou willen is dat ik weer kan genieten van een tussendoortje, tevreden met mezelf ben, niet meer in elke spiegel kijk en er gewoon maximaal een keer per dag mee bezig ben (met mijn lichaam). Zelf doe ik verpleegkunde en weet ook van bepaalde dingen een beetje af, maar nu weet ik het echt niet meer wat mijzelf zou kunnen helpen. Ik hoop dat u wel hulp kan bieden en ik zie dan ook uit naar uw antwoord.

Alvast heel erg bedankt!
Met vriendelijke groeten Marjolein.

Beste Marjolein,
Dank je wel dat je mij hebt gemaild. Gelukkig! Want ik zou je graag weer frank en vrij door het leven willen zien stappen. Zonder telkens die gedachten aan eten, aan je figuur, aan je gewicht.

Omdat je als verstandige verpleegkundige ‘het allemaal goed weet’, hoef ik jou niets te vertellen over de schijf van vijf en de dagelijkse dertig minuten bewegingsoefeningen. Rationeel gezien ben je goed op de hoogte wat een gezonde levensstijl inhoudt. Echter, het emotionele, dat is de doorkruisende variabele. En die moet je echt met wortel en tak uitroeien. Een gesprek met jouw huisarts is de eerste stap die je nu moet zetten om dat ‘duiveltje’ uit te bannen. Mocht je het vervelend vinden om tekst en uitleg te geven, dan overhandig je gewoon jouw mail. Deze vertrouwenspersoon zal alle begrip hebben en weten wat verder te doen valt.

Ik vind het fijn dat je jouw gemoed openstelt voor hulp en advies. Dus Marjolein, nu nog eventjes de puntjes op de ‘i’ zetten. Zet ‘m op, dan gaat jouw vervelende gevoel binnenkort op de schop.

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg



Neem ook een kijkje op de site van coach Ursela van Stekelenburg: www.cleverwise.nl
Ursela van Stekelenburg, april 2008