Printversie

Ik ben bang voor de manipulaties van mijn zus

Beste Ursela,
Ik ben een man van 40 jaar en heb sinds drie jaar geen contact meer met mijn zeven jaar oudere zus. Ik ben het nakomertje in het gezin, maar daarnaast ben ik in mijn jeugd een probleemkind geweest.

Inmiddels doe ik het prima in het leven: werk, vrienden, leuke hobby's enzovoort. Maar mijn zus heeft zich van kleins af ontzettend bemoeid met alles wat ik deed. Zij ging er altijd vanuit dat ik ergens de fout in zou gaan, en probeerde mij dan krampachtig daarvoor te behoeden.

Zij maakte zo inbreuk op mijn ruimte om dingen zelf uit te maken en van mijn fouten te leren. Zei ik daar wat van, dan was haar bemoeizucht zogenaamd advies. En dan was het een kwestie van tijd, dat ze opnieuw over mijn grenzen heenging. Wanneer dan de bom barstte, ging ze dat vanuit mijn jeugd verklaren (alsof mijn boosheid niet normaal was). En als ik zei wat vrienden ervan vonden, beweerde ze dat alleen familie voor het leven is, en vrienden maar voor even.

Mei 2004 heb ik haar in een brief de waarheid gezegd. Ze reageerde niet en toen ik zelf belde, was dat voor haar een knieval. Toen ik bij mijn standpunt bleef, heeft ze het contact verbroken. Even mijn gezinssituatie: mede door mijn jeugd een zeer rigide, controlerende omgeving. Eén voorbeeld: zolang ik in een studentenhuis woonde, moest en zou mijn moeder mijn was doen. Ik heb een paar maal slaande ruzie gehad wanneer ik aangaf dat ik dat zelf wilde doen.

Terug naar mijn zus: mijn ouders zagen er altijd op toe dat ik contact met zus en zwager onderhield, zodat onze relatie uiteindelijk op controle was gebaseerd, terwijl ik niks meer met hen had. De breuk heeft een einde gemaakt aan de controle van mijn familie: eindelijk ben ik vrij het zelf uit te zoeken. Gelukkig heb ik een goede band met mijn ouders.

Er zijn twee problemen: ik voel me nog altijd verraden en afgewezen (familie was toch voor het leven?). Verder wil ik ooit een afrondend gesprek met zus en zwager voeren, maar ben ik bang opnieuw gemanipuleerd en gekwetst te worden. Zonder hen ben ik wel gelukkiger, maar hoe geef ik de pijn een plaats?
Groeten van Petrus

Coach: Ursela van Stekelenburg

Beste Petrus,
Je hebt héél wat meegemaakt in je jonge jaren. Maar gelukkig heb je je weg weten te vinden én heb je met je ouders een goede band. Eén ding zit je, begrijpelijkerwijze, niet lekker. En dat is het verbroken contact met je zus, met alle pijnlijke gevoelens die daarbij horen.

Het is heel goed dat je deze pijn een plaats wilt geven. En dat je nu of op termijn openstaat voor een (afrondend) gesprek met je zus en zwager. Om je verleden een plaats te geven, om te verwerken wat er is gebeurd, kun je een aantal stappen ondernemen.

• Je kunt er met een professional over praten.
  
  
• Je kunt erover schrijven, door een dagboek bij te houden, door je gevoelens op papier te zetten. Besteed daar dan bijvoorbeeld dagelijks ‘even’ tijd aan. En zie dit dagelijks terugkerende ritueel als een voor jouw belangrijk verwerkingsmoment.
  
  
• Je kunt een mediator inschakelen die als onpartijdige derde de gesprekken tussen jou en je zus stroomlijnt. En die de achtergronden/belangen/beweegredenen van zowel jouw zus als die van jezelf voor de ander inzichtelijk weet te maken, opdat jullie beiden begrip voor elkanders gedrag/handelwijze krijgen. Voordeel hiervan is dat je de kans verhoogt dat er voor jou en je zus (toch nog) een gezamenlijke en schone toekomst is weggelegd.

Petrus, laat je alsjeblieft niet door angst regeren (al begrijp ik je angst om opnieuw gemanipuleerd en gekwetst te worden) en kijk of je, onder begeleiding van een onafhankelijke derde, zo snel mogelijk in gesprek met je zus kunt geraken. Hoe sneller je je pijn een plaats weet te geven, hoe eerder je je energie weer op positieve zaken kunt richten! Veel succes en een mooie toekomst gewenst!

Hartelijke groet,
Ursela van Stekelenburg

Neem ook een kijkje op de site van coach Ursela van Stekelenburg: www.cleverwise.com