Hoi Hans,
Je benadert het leven als een moeilijk tentamen waar je minimaal een 9,8 voor moet halen. Er is dus geen marge voor falen, voor speelsheid of vrolijkheid. Vraagje: Hoe moe ben je? Hoe zwaar is het om elke dag maar weer in dat keurslijf te moeten zitten?

Het is verleidelijk om vast te houden aan perfectie. Probleem is alleen dat perfecte dingen in de praktijk niet bestaan. Alles is subjectief: wat voor de één een goed antwoord op je vraag is, zal voor de ander als onzin klinken. Als ik jou van mezelf een perfect antwoord zou moeten geven zou ik er ook niet aan beginnen omdat ik zeker zou weten dat me dat nooit zou lukken.

Ben jij bereid om je perfectionisme op te geven? Dit klinkt simpel, maar is een heel diep proces van loslaten. Al die regels over hoe goed alles wat je doet moet zijn, kunnen wat mij betreft een voor een de prullemand in. Hoe? Door te experimenteren met niet perfecte daden. Kom eens een kwartier te laat op een afspraak, bereid eens iets bewust niet helemaal perfect voor, leg het bestek schuin op tafel en speel een vals stuk pianio. Speel!

Als je je hele leven alles perfect zou doen, heb je dan voor je gevoel een perfect leven gehad? Of heb je nooit echt gespeeld en is het leven nooit echt van jou geweest?

Vriendelijke groet,
Gijs Jansen