Printversie

Hoe verder na mijn moeders dood?

Beste Fredrike,
Drie weken geleden is mijn mama overleden in het rusthuis waar ze al een jaar verbleef. Door haar herseninfarct die ze 2,5 jaar geleden had gekregen, was haar leven en die van ons overhoop gegooid. Een jaar hebben wij haar thuis verzorgd. Ze kon niet meer staan, praten, huilen, lachen. Dit was voor mij al een ingrijpende gebeurtenis. Elke dag waren wij (mijn broer,mijn zus en ik) bij haar.

Mijn papa verzorgde haar door haar eten en liefde te geven van 's morgens tot 's avonds elke dag. Onze band was en is heel sterk. Maar nu is ze weg en het verdriet is immens. Ik huil elke dag en ik zie mijn papa lijden door het verlies. Elke dag is een marteling voor mij om de dag te beginnen. Ik slaap heel slecht en het dringt niet altijd tot mij door dat het definitief is, ze zal nooit meer terugkomen. Ik weet niet hoe ik verder moet.
Bedankt
Miriam

Klinisch psycholoog Fredrike Bannink

Beste Miriam,
Hartelijk dank voor je mailtje. Ik wil jou en je familie eerst natuurlijk condoleren met het overlijden van je mama. Wat hebben jullie een moeilijke en ik denk ook heel bijzondere tijd achter de rug met de ziekte en het verzorgen van jullie moeder (en voor je papa zijn vrouw). Je moeder moet ook wel een bijzondere mama zijn geweest, dat jullie zo’n sterke band hadden en nu zo verdrietig zijn.

En weet je wat ik heel bijzonder en ook moedig vind? Dat je een mailtje stuurt en hulp vraagt bij een van de moeilijkste dingen die je kunnen overkomen.

Als iemand van wie je veel gehouden hebt doodgaat is dat bijna niet te begrijpen. Je kunt het haast niet geloven dat ze er niet meer is en ook nooit meer zal zijn. Elke ochtend als je wakker wordt is dan erg moeilijk, zoals je al schrijft. Want dan word je weer met de werkelijkheid geconfronteerd: ze is er niet meer. Hoe lukt het je toch op te staan en de dag door te komen? Wat helpt, al is het maar een heel klein beetje? En wat helpt je vader en je broer en zus?

Kunnen jullie er thuis samen over praten? Er samen over praten helpt, ook al is het moeilijk en ga je soms weer huilen. Emoties als verdriet en soms ook boosheid horen gewoon bij het overlijden van iemand van wie je veel gehouden hebt. Je zou kunnen zeggen dat dat de prijs is die je moet betalen voor het zoveel hebben gehouden van je mama. Het zou ook wel raar zijn als je niet verdrietig (of misschien ook boos) was, dat zou betekenen dat je mama niet zo belangrijk is geweest!

Soms helpt het om erover te schrijven. Koop een mooi boekje en schrijf daarin aan je moeder wat je voelt en meemaakt. Je kunt ook mooie herinneringen aan je moeder in dat boekje zetten, bijvoorbeeld herinneringen aan een leuke vakantie of iets geks dat je met haar meemaakte.

Heb je bijzondere spulletjes of een mooie foto van je moeder waar je naar kunt kijken? Dan kun je misschien een speciaal plekje voor haar maken thuis.

En dan heb ik tot slot nog een paar vraagjes aan je. Stel dat je mama zou kunnen zien hoe het nu met jullie thuis gaat. Wat zou zij dan graag willen zien hoe jullie het zonder haar samen redden? Welke lieve dingen zou ze tegen jullie zeggen? Welk advies zou ze jullie geven om door deze moeilijke tijd heen te komen?

Ik wens jou en je familie veel sterkte!  
Fredrike

• Klinisch psycholoog Fredrike Bannink houdt zich, naast coaching en mediation, bezig met 'posttraumatisch succes'. Wat kun je doen om na een trauma de draad weer op te pakken? Om er sterker uit te komen? Zij werkt daarbij vooral met hoop en optimisme.
• Neem een kijkje op haar site www.fpbannink.com

Meer lezen:

Bannink, F.P. (2009), Positieve psychologie in de praktijk, Amsterdam: Hogrefe

Bannink, F.P. (2007). Gelukkig zijn en geluk hebben. Zelf oplossingsgericht werken. Amsterdam: Harcourt, ISBN 978 90 265 1803 4

Bannink, F.P. (2006). Oplossingsgerichte vragen. Handboek oplossingsgerichte gespreksvoering. Amsterdam: Pearson, ISBN 978 90 265 1780 8

Verwerk uw verleden

Iets verschrikkelijks meegemaakt? Alles over natuurlijke herstelkracht, verdrongen pijn en veerkrachtige types.