|
|
Help ik ga trouwenBeste Jeannette, Van het een op het andere moment kan ik hem niet meer velen en vraag ik me serieus af of ik wel bij hem wil blijven. Ik merk dat ik hem probeer te ontwijken, door weg te gaan thuis, maar ook door hem niet meer spontaan een knuffel of kus te geven zoals ik altijd deed. Ik schrik van mijn eigen reactie als hij wel toenadering zoekt en hoe ik geïrriteerd raak bij alles wat hij zegt of doet. Ik voel me opeens zo opgesloten en beperkt, alsof ik door hem mezelf ben kwijtgeraakt. Ondertussen merk ik wel dat zijn gedrag ook veranderd is. We voeren nauwelijks nog gesprekken, zitten vaak zwijgend aan tafel. Dat maakt de sfeer in huis er uiteraard niet beter op, en versterkt mijn twijfels nog meer. Hij doet zijn best om mij terug te winnen door me te overladen met complimentjes en lieve woorden, waardoor ik nog meer afstand probeer te nemen. Bij vlagen heb ik wel vaker het gevoel dat ik los wil breken uit het leven dat ik leid, maar nog nooit was het gevoel zo sterk en langdurig als nu. Ik vraag me af of dit soort gevoelens (bij benadering) normaal is op het moment dat je voor zo'n levensveranderende (nee, levensbepalende) keuze staat als trouwen. In hoeverre moet ik de gevoelens die ik nu ervaar serieus nemen? Of hoort het erbij en gaat het vanzelf over? Groeten van Eva
Psycholoog Jeannette Bolck
De spanning lijkt nog meer toe te nemen door het analyseren en veroordelen van je gevoelens, gedachten en gedrag. Het valt me ook op dat je het trouwen als 'zo'n levensveranderende (nee, levensbepalende) keuze' ervaart. Ik kan me voorstellen dat deze beleving als erg zwaar en drukkend voelt in plaats van een gelukkige bezegeling van jullie liefde..? Het lijkt of je in een self fulfilling prophecy bent terecht gekomen, de cirkel waarin je zorgen of angsten uiteindelijk lijken uit te komen of worden bevestigd. Dit gaat als volgt: Je gaat een spannende stap maken in je leven en relatie met je partner. Je hebt een bepaalde onzekerheid over deze beslissing en de betekenis ervan voor de invulling van je verdere leven. Vervolgens ga je het gedrag vertonen (irritatie, ontwijken van intimiteit) dat ervoor zorgt dat je partner zich gaat afsluiten en de sfeer wordt er ook niet beter van. Je onzekerheden en twijfels zullen zo gevoed worden en meer ruimte krijgen. Waar je mee kan beginnen is om je te gaan richten op de intimiteit tussen jullie. Ik bedoel hiermee de intimiteit in de breedste zin van het woord. Hier begin je met het echte contact te blijven opzoeken, fysiek maar ook verbaal (bijvoorbeeld vertellen over je zenuwen over de dag of je spanning en kleine laagdrempelige aanrakingen). Misschien heeft je man ook wel wat onzekerheden en zenuwen. Gooi het onderwerp open! Het is toch ook spannend? Als het gevoel er meer mag zijn haalt dit al wat druk weg en zal je merken dat je meer toenadering krijgt. Dit is een beginnetje dat je kunt maken om wat minder druk op de ketel te voelen waardoor je je man en jullie liefde weer echt kan gaan voelen. Hopelijk kun je hier iets mee en wordt het een mooie dag voor jullie allebei! Veel geluk gewenst,
Neem een kijkje op haar site: www.therapeutenartsbolck.nl
|
|