Printversie

Enorme stress na gezinsdrama

Geachte mevrouw Bannink,
Ik woon in de straat waar afgelopen weekend een gezinsdrama heeft plaatsgevonden. Ik heb er op de avond zelf niets van meegekregen, terwijl ik gewoon televisie zat te kijken.

Ik kende het gezin alleen van gezicht, het jongste mannetje zat bij mijn zoontje op school, maar hij kende hem niet.

Het gebeurde heeft me hevig aangegrepen. Ik ben niet bang, of angstig. Ik moet er alleen de hele dag en zelfs 's nachts aan denken. En ik voel me somber, alsof ik zelf iemand verloren heb. Ik begrijp dat niet zo goed. Wat maakt dat het voor mij anders is dan voor iemand die in een ander dorp of een andere stad woont?

Ik wil ook alles lezen of zien wat er over de zaak in de media komt, maar heb moeite om erover te praten. Wel heb ik veel van de verhalen van de mensen die alles van dichtbij mee hebben gemaakt gehoord.

Vriendelijke groet,
Zzee

Klinisch psycholoog Fredrike Bannink

Beste Zzee,
Hartelijk dank voor je mailtje. Ik vind het eerlijk gezegd niet zo gek dat hetgeen er bij jou in de straat is gebeurd je heeft aangegrepen, het komt opeens wel erg dichtbij! En het komt helemaal onverwachts, en dat heeft vaak meer impact dan als je iets hebt zien aankomen. Kennelijk leef je in een wereld (wij allemaal trouwens) waar dit soort drama’s dus vlak naast je kunnen gebeuren.

Als we dit soort dingen op televisie zien denken we altijd (net zoals bij andere rampen en schokkende gebeurtenissen) dat dit soort dingen alleen anderen overkomt en ons niet.

We hebben, zoals dat wel wordt genoemd, een illusie van onkwetsbaarheid: anderen krijgen een ongeluk of worden ziek, wij niet. Dus de mensen die in een andere stad of dorp wonen, kunnen die illusie in stand houden: bij ons in de buurt gebeurt zoiets niet.

Totdat het jou overkomt of in je onmiddellijke omgeving gebeurt. Dan gaat die illusie er dus aan. Je kunt het vergelijken met de illusie van onkwetsbaarheid die veel mensen hebben als ze in hun auto stappen. Pas als ze zelf een ongeluk krijgen of getuige zijn van een ongeluk beseffen ze dat ze helemaal niet zo onkwetsbaar zijn.

Er is een naam voor wat je nu meemaakt, het heet een “acute stress-stoornis”. Daarmee wordt bedoeld dat iemand is blootgesteld aan een schokkende ervaring waarbij hij of zij is geconfronteerd met een gebeurtenis die een dreiging met de dood of de dood zelf inhield. De reactie daarbij is angst, hulpeloosheid of afschuw.

Mensen die dit meemaken hebben vaak een gevoel van verdoving of voelen helemaal niets, ze verkeren vaak in een “waas”. Daarbij wordt de schokkende gebeurtenis steeds herbeleefd bijvoorbeeld door terugkerende voorstellingen, gedachten, dromen, illusies, flashbacks etc.

Deze stoornis treedt op vrijwel direct na de schokkende gebeurtenis en duurt meestal enkele weken. Het is belangrijk om te weten dat dit een normale reactie is op een abnormale gebeurtenis!

Bij de meeste mensen slijt dit weer. Ze zijn op den duur ook weer in staat de illusie (gedeeltelijk) terug op te bouwen. Je kunt jezelf de vraag stellen: wat helpt mij op dit moment het beste om met deze schokkende gebeurtenis om te gaan?

Succes ermee!

Fredrike

• Klinisch psycholoog Fredrike Bannink houdt zich, naast coaching en mediation, bezig met 'posttraumatisch succes'. Wat kun je doen om na een trauma de draad weer op te pakken? Om er sterker uit te komen? Zij werkt daarbij vooral met hoop en optimisme.
• Neem een kijkje op haar site www.fpbannink.com

Meer lezen:

Bannink, F.P. (2009), Positieve psychologie in de praktijk, Amsterdam: Hogrefe

Bannink, F.P. (2007). Gelukkig zijn en geluk hebben. Zelf oplossingsgericht werken. Amsterdam: Harcourt, ISBN 978 90 265 1803 4

Bannink, F.P. (2006). Oplossingsgerichte vragen. Handboek oplossingsgerichte gespreksvoering. Amsterdam: Pearson, ISBN 978 90 265 1780 8

Verwerk uw verleden

Iets verschrikkelijks meegemaakt? Alles over natuurlijke herstelkracht, verdrongen pijn en veerkrachtige types.