Printversie

Duiveltjes op mijn schouder

Beste Jolet

Ik word zo moe van mijn ambivalentie. Het lijkt wel alsof ik op elke schouder een spreekwoordelijk duiveltje heb zitten. Rechts zit mijn rationele, tobbende, zorgzame moeder; links zit mijn optimistische, egocentrische en levensgenietende vader. Wie ben ík nu eigenlijk? Het lijkt wel of ik nergens voor sta. De argumenten van mijn 'moederduiveltje' lijken soms zwaarder te wegen, terwijl ik eigenlijk veel liever naar mijn 'vaderduiveltje' zou willen luisteren. Hoe doe ik dat? Ik ben een vrouw van 45 jaar, mijn ouders zijn al twintig jaar dood.

Psycholoog Jolet Plomp

Antwoord van Jolet
Ik raad u aan om een driedeling in te voeren: ouder, kind, volwassene. Uw 'ouder' heeft vast de stem van uw moeder - waarschuwen en disciplineren. Uw 'kind' zal op uw vader lijken - impulsief, genieten en aandacht vragen. De derde stem, uw 'volwassene', kan de ambivalentie oplossen. Dit bent u zoals u nu bent: een vrouw met levenservaring die haar leven zelf vormgeeft.
U bent eraan gewend geraakt te denken in óf-óf. Daarmee stokt elke besluitvorming. Als u intern deze drie stemmen kunt laten onderhandelen, dan zult u beter passende oplossingen vinden. Laat ouder, kind en volwassene stevig met elkaar discussiëren, maar zorg ervoor dat uw 'volwassene' beslist. Het boek Ik ben o.k., jij bent o.k. van psychiater Thomas Harris gaat hierover (uitgeverij Ambo/Anthos).

Elke maand behandelt psycholoog Jolet Plomp persoonlijke lezersvragen. Deze vraag is gepubliceerd in Psychologie Magazine, december 2007