Printversie

Bevrijd jezelf 95: Van gevangenschap naar bevrijding... en weer terug

Eigenlijk moet ik nu aan mijn afstudeeropdracht werken, maar iets van innerlijke strijd in mij houdt me tegen. Gisteren had ik al bedacht, om na een vermoeiende week vanmiddag, eens lekker mijn favoriete tenniswedstrijd te kijken, en zo tussendoor nog wat aan mijn sciptie te werken. Een vorm van multi-tasking die alleen in mijn ideale droomwereld bestaat. Maargoed, de wedstrijd staat op het punt om te beginnen, wat snacks erbij, en hoppa,...vermaak!

Wat?! Nee!! De wedstrijd is afgelast vanwege regen?!

Gadverdamme! Bah!

Ik voel mezelf in een gat vallen met hele glibberige wanden. Het is het gat dat ineens zichtbaar wordt nadat mijn verwachtingen voor deze middag slechts een luchtspiegeling blijken. Onrustig als ik ben, probeer ik er uit alle macht weer uit te klimmen, maar ik glij steeds weer terug. Ik zou natuurlijk van de tijd gebruik kunnen maken om aan mijn scriptie te werken, maar dat is wel het laatste dat ik me voorgesteld had, en het laatste dat ik wil. Mijn verwachtingen zijn als een tapijt onder mijn voeten vandaan getrokken, maar ik probeer toch te blijven staan door me aan van alles vast te grijpen. Dat wil maar niet lukken omdat ik met beide handen nog het tapijt vast heb, wat ik maar niet wil en kan loslaten.

"Waarom heb ik dat nou weer?? Dit is dus weer typisch om mij te pesten", klinkt het in mijn hoofd.

Met alle macht probeer ik vast te houden aan het tapijt terwijl ik meegesleurd word als een kite surfer die net de strijd met het water verloren heeft. Ik besef dat ik deze ‘strijd’ onmogelijk kan winnen en weet dat ik los moet laten.

Ik laat los, en voel een onbedwingbare neiging om me vervolgens vast te grijpen aan alles wat maar enigzins boven het wateroppervlak uitsteekt. Ik pak een boei vast, maar zodra ik deze aanraak blijkt deze net zoveel draagkracht te hebben als een waterlelie. In mijn paniek zwem ik zo snel als ik kan naar iets wat op een stuk land lijkt, maar ook dit blijkt een luchtspiegeling. Na adem te happen besef ik dat ik machteloos ben. Ik kom tot rust, en er valt een diepe stilte. In mijn eentje dobber ik mee met de zachte golven, en lijkt er geen tijd meer te bestaan. Mijn hoofd is volkomen leeg. Totale acceptatie van alles wat is. Ik ontspan me...

Al dobberend word ik uiteindelijk opgepikt door een veerboot die me naar een utopisch eiland brengt met een prachtig landschap, lekker eten en mooie vrouwen die net als ik graag slap ouwehoeren over de zin en onzin van het bestaan. Iedere ochtend als ik wakker word kijk ik weer uit naar alle leuke dingen die gaan komen, levend in een voor mijn gevoel eeuwig durende euforie. Totdat,....de opwarming van de aarde een enorme tsunami veroorzaakt die alles verwoest op dat eiland. In de stormvloed probeer ik me aan een boom vast te grijpen, maar het water is te sterk...

"Waarom overkomt mij dit?!?!"

Opeens realiseer ik me dat ik dit al eerder meegemaakt heb. Is er dan eigenlijk wel ooit wat veranderd?

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.